Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na niewykonanie przez Wójta Gminy Koniusza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Kr 219/22 postanawia odrzucić skargę.

W dniu 19 sierpnia 2024 r. A. B. wniósł, za pośrednictwem Wójta Gminy Koniusza, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie przez Wójta Gminy Koniusza prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. II SAB/Kr 219/22. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał Wójta Gminy Koniusza do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącego o naruszenie stosunków wodnych na działce nr [...] ze szkodą dla działki nr [...]; stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania.

Powołując się na art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w górnej granicy określonej przez § 6 tego przepisu. Skarżący zaznaczył, że Wójt Gminy Koniusza

w sposób szczególnie uporczywy od 2012 roku przewleka postępowanie i ignoruje prawomocny wyrok sądu wydany w tej sprawie. Skarżący przed wniesieniem skargi wezwał organ do wykonania wskazanego wyroku pismem z 10 lipca 2024 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Koniusza wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność polegająca na niewykonaniu wyroku sądu administracyjnego. Ten przedmiot skargi nie jest określony w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej P.p.s.a.), lecz w art. 154 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przed rozpoznaniem sprawy sąd musi, w pierwszej kolejności, zweryfikować spełnienie formalnych przesłanek zaskarżenia, w tym np. terminowość skargi, istnienie przedmiotu zaskarżenia. W razie ustalenia, że istnieje jakaś przeszkoda do merytorycznego rozpoznania sprawy, skarga podlega odrzuceniu.

Jedną z takich przeszkód określa art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu przeszkody do orzekania merytorycznego w postaci stanu sprawy w toku (lis pendens) albo powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej

samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Nie jest zatem możliwe skuteczne wniesienie kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. (por. P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2023, s. 455).

W realiach przedmiotowej sprawy wskazać należy, że wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., II SAB/Kr 219/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Koniusza, jednocześnie orzekając, że miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zobowiązał również Wójta do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącego o naruszenie stosunków wodnych na działce nr [...] ze szkodą dla działki nr [...]. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2023 r., III OSK 1115/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA.

W dniu 7 marca 2024 r. A. B. wniósł skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Kr 219/22. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2024 r., II SA/Kr 488/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Orzeczenie to nie jest jeszcze prawomocne.

Następnie, w dniu 8 sierpnia 2024 r., A. B. wniósł kolejną skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Kr 219/22. Postanowieniem z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1084/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Orzeczenie to nie jest jeszcze prawomocne.

Niniejsza sprawa wywołana została kolejną, wniesioną w dniu 19 sierpnia 2024 r., skargą A. B., na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Kr 219/22. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że sprawa nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd. Zachodzi bowiem tożsamość podmiotowa i przedmiotowa ze sprawą o sygn. II SA/Kr 488/24 rozpoznaną wyrokiem z 4 czerwca 2024 r. Wyrok ten, jak już wskazano, jest nieprawomocny, w konsekwencji należało uznać, że przeszkodą do orzekania w niniejszej sprawie jest tożsama sprawa w toku.

Odnosząc się do wyjaśnień złożonych przez skarżącego w piśmie z 12 października 2024 r., Sąd wskazuje, że nie uzasadniają one merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący wyjaśnił mianowicie, że skarga złożona w dniu 19 sierpnia 2024 r. dotyczy decyzji Wójta Gminy Koniusza wydanej 7 sierpnia 2024 r. Jak wynika z wyjaśnień Wójta Gminy Koniusza w odpowiedzi na skargę oraz uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie 4 czerwca 2024 r., po wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 grudnia 2022 r., Wójt Gminy Koniusza wydał decyzję w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...] ze szkodą dla działki nr [...] w dniu 30 stycznia 2024 r., która następnie została uchylona przez organ II instancji.

Wskazana przez skarżącego decyzja Wójta Gminy Koniusza z dnia 7 sierpnia 2024 r. wydana została po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Wójta Gminy Koniusza.

Wobec tych okoliczności Sąd wskazuje, po pierwsze, że skarga na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego stwierdzającego bezczynność organu (tak samo przewlekłe prowadzenie postępowania) nie prowadzi do oceny legalności decyzji wydanych po tym wyroku. Skarga na niewykonanie wyroku jest specjalną skargą, która służy wyłącznie do zwalczania dalszej bezczynności organu, tzn. sytuacji, w której organ, pomimo wyroku stwierdzającego bezczynność, nadal nie wydawałby jakiejkolwiek decyzji. Nie chodzi tu zatem o sytuację, w której organ wydaje decyzję, ale strona uznaje ją za niekorzystną. W takiej sytuacji przysługuje skarga na decyzję. Po drugie, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. skarga na decyzję może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. To oznacza, że jeśli od decyzji przysługuje odwołanie, to skargę można wnieść dopiero na decyzję wydaną wskutek odwołania (decyzję organu II instancji). Wobec tego, że skarżący przywołał w piśmie z 12 października 2024 r. decyzję Wójta Gminy Koniusza z 7 sierpnia 2024 r. (decyzję organu I instancji) Sąd wyjaśnia, że skarga na tę decyzję jest przedwczesna i nie mogłaby zostać rozpoznana przez sąd z podanej przyczyny.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 §1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę, jako niedopuszczalną, o czym orzeczono jak w sentencji.