Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wrocław, dnia 1 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na czynność Starosty D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnie pobranych opłat za karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.

W dniu [...] r. A.F. (dalej jako "skarżący") wystąpił do Starosty D. z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranych opłat za wydanie kart kilku pojazdów.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta D. w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że: w dniu [...] r. podczas rejestracji pojazdu marki Audi 80, nr rej. [...], w dniu rejestracji tj. [...] r. pojazdu marki Volkswagen Golf nr rej. [...], w dniu rejestracji tj. [...] r. pojazdu marki Volkswagen Golf nr rej. [...] oraz w dniu rejestracji tj. [...] r. pojazdu marki Volkswagen o nr rej. [...], obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. nr 137, poz. 1310). Przepis ten stracił moc dopiero z dniem [...] r. tj. z dniem wejścia w życie "nowego" rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. (Dz.U. nr 59, poz. 421). Zatem organ rejestrujący pobierając opłatę w wysokości 500,00 zł działał na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] r.

Następnie dnia [...] r. za pośrednictwem Starosty D. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na czynność organu w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnie pobranych opłat za karty pojazdu. W załączeniu przedstawił wniosek

z dnia [...] r. skierowany do Starosty D. oraz odpowiedź organu z dnia [...] r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Wezwanie to doręczono stronie w dniu [...] r. Pismem nadanym

w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. skarżący przedłożył pismo z dnia [...] r. wraz z prezentatą kancelarii ogólnej Starostwa Powiatowego

w D., potwierdzającej datę wpływu wezwania do zwrotu należności oraz odpowiedź na wezwanie. Skarżący wskazał jednocześnie, że organ nie pouczył go

o możliwości zaskarżenia czynności do Sądu, nie wskazał także terminu na tę czynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) - dalej p.p.s.a. wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.).

W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 21). Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest zatem czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a skargę do sądu administracyjnego można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się o podjęciu czynności.

W niniejszej sprawie, pismem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do Starosty D. z żądaniem zwrotu opłaty za wydanie kart kilku pojazdów. W związku ze skierowanym żądaniem, Starosta D. pismem

z dnia [...] r. odmówił zwrotu nienależnie pobranych opłat za karty pojazdu. Stosownie do treści cyt. powyżej art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżący winien

w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział o odmowie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu wezwać Starostę D. na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, czego skarżący, jak wynika z przedstawionych dokumentów nie uczynił. Natomiast skargę do sądu administracyjnego mógłby złożyć, stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ administracji nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Niedopełnienie przez skarżącego obowiązku wyczerpania powyższego trybu przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego powoduje, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Na marginesie należy jednakże wspomnieć, że wobec braku pouczenia przez organ skarżącego o prawie i terminie wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, istnieje możliwość wystąpienia do Starosty z wnioskiem o przywrócenie terminu do pisemnego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, na mocy art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na temat dopuszczalności takiego wniosku wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2011 r. (sygn. akt I FPS 5/10), przyjmując, że czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., jest terminem prawa procesowego. Po ewentualnym przywróceniu terminu i udzieleniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa możliwe będzie ponowne wniesienie skargi do Sądu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 i w zw. z art. 52 § 1 i 3 p.p.s.a, orzekł jak

w sentencji.