Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 28 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marcelina Chmielecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. A. T. –P.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołań S. P., P. S. i G. W., uchyliło decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] roku, Nr [...] w części dotyczącej oznaczenia terenu i cech projektowanej inwestycji i orzekł w odpowiednim zakresie oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję I instancji.

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku, po rozpatrzeniu wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci Nr [...] B. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie nieruchomości Nr ewid. [...] i [...] w miejscowości B. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że spełnione zostały wymogi określone w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Nadto, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi i uzyskała wymagane uzgodnienia innych organów, wynikające z art. 53 ust. 4 ustawy. W załączniku graficznym organ wskazał linie rozgraniczające teren inwestycji. W decyzji organ określił wymagania dotyczące inwestycji odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. P., P. S. i G. W., właściciele działek Nr ewid. [...],[...] i [...], zarzucili naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 52 ust. 1 pkt 2 lit. "c" i ust. 2 pkt 1, art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że z kwestionowanej decyzji wynika, iż niezbędne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co w świetle obowiązującej obecnie ustawy z dnia 3 października 2008 roku powinno nastąpić przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. W tej sytuacji decyzja I instancji sprzeczna jest z tą ustawą. Ponadto, z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost wynika, że decyzja lokalizacyjna powinna określać rodzaj inwestycji poprzez podanie wszystkich elementów inwestycji, a więc w tym przypadku wymienienie typów anten, ich mocy. W decyzji nie podano ilości anten, a więc decyzja ta nie spełnia też warunków art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie odwołujących się, wniosek inwestora był wadliwy, bowiem nie spełniał wymogów z art. 52 ust. 1 pkt 2 lit. "c" – nie określał charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. W decyzji nie określono wpływu na środowisko. Odwołujący się obawiają się szkodliwego wpływu promieniowania na ich rodziny. Bliska odległość stacji bazowej będzie wpływała na obniżenie atrakcyjności i ceny ich działek. Na tej podstawie odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] roku:

1. uchyliło decyzję I instancji w zakresie określenia oznaczenia terenu i cech projektowanej inwestycji;

2. ustaliło dla "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] Nr [...] B., na terenie nieruchomości Nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości B., obręb P., gmina G., w skład której wchodzi:

- budowa wieży antenowej o wysokości całkowitej 45,0 m n.p.t.,

- montaż trzech anten sektorowych typu Kathrein K 742 225 dwuzakresowych (nadawczo – odbiorczych), pracujących w paśmie 900/1800 MHz, promieniujących w azymutach 0°, 120° i 240°, zamieszczonych na wysokości 40,0 m n.p.t.,

- montaż trzech anten sektorowych typu Kathrein K 742 213 (nadawczo – odbiorczych), pracujących w paśmie 2100 MHz, promieniujących w azymutach 0°, 120° i 240°, zawieszonych na wysokości 40,0 m n.p.t.,

- montaż czterech anten WiMax typu Alvarion 300584 (nadawczo – odbiorczych), pracujących w paśmie 3,5 GHz, promieniujących w azymutach 0°, 90°, 180° i 270°, zawieszonych na wysokości 34,0 m n.p.t.,

- montaż czterech anten radioliniowych typu RFS SB2-220C o średnicy 0,6 m pracujących w paśmie 23 GHz, promieniujących w azymutach 99°, 359°, 223° i 285°, zawieszonych na wysokości odpowiednio 39,0 m n.p.t., 39,0 m n.p.t., 39,0 m n.p.t. i 38,0 m n.p.t.,

- montaż dwóch anten radioliniowych typu RFS SB2-380C o średnicy 0,6 m, pracujących w paśmie 38 GHz, promieniujących w azymutach 133° i 186°, zawieszonych na wysokości 38,0 m n.p.t.,

- lokalizacja u podstawy wieży kontenera technicznego na aparaturę,

- ogrodzenie i utwardzenie terenu stacji,

- budowa wewnętrznej drogi dojazdowej,

- budowa przyłącza elektroenergetycznego zasilającego stację.

3. W pozostałym zakresie decyzja organu I instancji nie uległa zmianie.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji, zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, w drodze decyzji o ustaleniu jej lokalizacji. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 w/w ustawy, w postępowaniu związanym z wydaniem takiej decyzji właściwy organ bada warunki i zasady zagospodarowania terenu, wynikające z przepisów odrębnych oraz stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja wydawana jest po uzgodnieniu z właściwymi organami. Decyzja powinna spełniać warunki wymienione w art. 54 ustawy, w tym wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Gdy spełnione są warunki ustawowe, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 54 w/w ustawy). Przy czym należy wskazać, że sprzeciwy wobec lokalizacji inwestycji nie mogą przesądzać o wyniku sprawy. Rolą decyzji o lokalizacji inwestycji jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych na mapie, warunków zagospodarowania terenu oraz warunków ochrony interesów osób trzecich. Decyzja taka nie uprawnia do prowadzenia robót budowlanych.

Zarzuty odwołujących się, co do utraty wartości ich działek nie mogą tamować podjęcia decyzji o lokalizacji inwestycji i nie podlegają rozważeniu w postępowaniu. Kwestia regulacji roszczeń odszkodowawczych została unormowana w przepisie art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powoduje, że korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części.

Zdaniem organu odwoławczego, nie znajduje także uzasadnienia argument, iż wniosek inwestora nie określał charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. Do wniosku inwestor dołączył "Opis planowanej inwestycji" oraz "Informację o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii wraz z identyfikacją przedsięwzięcia w zakresie procedury oceny oddziaływania na środowisko". Dokumenty te zostały opracowane przez osoby uprawnione i zawierają charakterystykę planowanej inwestycji.

Za nieuzasadniony organ uznał też zarzut naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z przepisami przejściowymi, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W odniesieniu do kwestii oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, organ wyjaśnił, że odwołujący się nie przedstawili żadnych dowodów uzasadniających ich argumenty. Z charakterystyki przedsięwzięcia przedstawionej przez inwestora wynika, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do kwestii wpływu inwestycji na poszczególne elementy środowiska, to z powoływanej charakterystyki wynika, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia stacje bazowe nie wprowadzają do gleby, powietrza ani nie zanieczyszczają wód powierzchniowych zarówno w okresie budowy, jak również funkcjonowania i likwidacji stacji bazowych. Nie wpływają też negatywnie na powietrze atmosferyczne. Jedyną formą oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej może być wytwarzanie odpadów na etapie budowy i eksploatacji oraz pole elektromagnetyczne wysokiej częstotliwości, promieniowanie przez zestaw anten nadawczych, w bardzo bliskiej przestrzeni wokół zestawu antenowego. W przypadku urządzeń teletechnicznych, umieszczonych w kontenerze, będących urządzeniami elektronicznymi małej mocy, zasilanymi z sieci niskiego napięcia, emisja pola elektroenergetycznego z ich wnętrza jest pomijana, ponieważ urządzenia te są zamknięte w obudowach ekranizujących, uszczelnionych pod względem elektromagnetycznym. Inwestycja powoduje hałas instalacji klimatyzacyjnej kontenera, którego poziom mierzony w odległości 2 m nie przekracza poziomu 63 dB(A). Dla tak przyjętego źródła hałasu graniczna izofona 40 dB(A) przebiega w odległości ok. 15 m od źródła hałasu, a w jej obrębie nie znajdują się żadne obiekty chronione i budynki mieszkalne. Projektowana stacja nie będzie zatem uciążliwa dla ludzi i środowiska pod względem akustycznym. Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na wstępujące w okolicy Specjalne Obszary Ochrony o nazwie Ł. w B. (ok. 28 km) oraz D. Ś. P. (ok. 19 km).

Podstawową formą oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej GSM, jak wyjaśnił organ, jest pole elektromagnetyczne wysokiej częstotliwości, emitowane przez zespół anten nadawczych, w bardzo bliskiej przestrzeni wokół zestawu antenowego. Urządzenia nadawcze wypromieniowują do otoczenia energię elektromagnetyczną, która nie ma właściwości jonizacji cząsteczek materii, może jednak wywoływać w otaczającej materii, a więc również w organizmach żywych, przepływ prądów elektrycznych, co z kolei może powodować w organizmach żywych wydzielanie się w komórkach organizmu mocy elektrycznej wywołującej efekt termiczny działania pola. Wpływ ten może wystąpić jedynie w przypadku kilkunastokrotnego przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania niejonizującego i długotrwałej ekspozycji na promieniowanie elektromagnetyczne. Przy niższych gęstościach prądów może wystąpić tzw. nietermiczny efekt działania pola, powodujący zakłócenia działania układu nerwowego i układu krążenia. Przy występowaniu długotrwałego narażenia zakłócenia te mogą prowadzić do obniżenia odporności organizmu, bądź wystąpienia schorzeń ww. układów. W związku z występowaniem potencjalnego narażenia, wywołanego przez przebywanie w obszarze oddziaływania silnych pól elektromagnetycznych, występujących w otoczeniu anten nadawczych, zostały ustalone przepisy dotyczące ochrony przed promieniowaniem, nakazujące m.in. oznakowanie urządzeń stacji bazowych tabliczką ze znakiem promieniowania elektromagnetycznego. Mają one na celu zapewnienie odpowiedniej separacji przestrzennej pomiędzy miejscem przebywania ludzi, a obszarami o wysokim poziomie natężenia pól elektromagnetycznych. W przypadku stacji nadawczych separacja sprowadza się głównie do takiego usytuowania anten nadawczych stacji, aby dla danych parametrów nadawania, pola docierające do miejsc przebywania człowieka, były w pełni bezpieczne dla stanu zdrowia. Projektowana stacja będzie źródłem niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego w paśmie mikrofalowym. Jak wskazał organ, wielkość i zasięg tego oddziaływania zależy przede wszystkim od mocy źródła i wypromieniowanej do otoczenia energii. Dla projektowanej stacji bazowej określono maksymalny zasięg obszaru w przestrzeni, a teren wokół stacji będzie ogrodzony i zamknięty.

Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 8 lit. "d" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,3 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wynosi nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wskazał organ, projektowana stacja bazowa, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji organ uznał, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji.

W odniesieniu do uchylenia decyzji I instancji organ wyjaśnił, że przepis art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymienia elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizująca stację bazową telefonii komórkowej powinna zawierać parametry techniczne inwestycji, konkretnie wskazywać z ilu anten i jakiego typu, jakiej mocy ma składać się planowana wieża telekomunikacyjna. Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z racji tego, że decyzja I instancji nie zawierała tych elementów, organ uznał, że powinna być ona uchylona w tej części. Organ uchylił także decyzję I instancji w zakresie oznaczenia terenu projektowanej inwestycji. Organ I instancji ustalił lokalizację inwestycji na działkach Nr ewid. [...] i [...]. Tymczasem, jak to wynika z wniosku inwestora oraz załączonej do wniosku mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, planowana inwestycja lokowana będzie na terenie działek Nr ewid. [...] i [...].

W skardze na powyższą decyzję S. P. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W treści skargi wskazał na naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 52 ust. 1, ust. 2 pkt 1 oraz art. 52 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W motywach skargi strona ponownie wyjaśniła, że do stanu faktycznego sprawy powinny mieć zastosowanie przepisy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Twierdzenia organu dotyczące oddziaływania inwestycji są gołosłowne i nie pozwalają na dokonanie weryfikacji stanowiska organu w treści skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Bez wątpienia bowiem decyzja I instancji nie określała parametrów planowanej inwestycji w sposób wyczerpujący. W szczególności wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie nastąpiło w tej sprawie naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Organ odwoławczy w sposób kompleksowy i wyczerpujący ustosunkował się do zarzutów odwołania.

Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 50 ust. 1 w/w ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy czym, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pojęcie celu publicznego, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich. Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny" (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 roku, IV SA/Wa 2037/06, Lex Nr 319149).

W stanie faktycznym sprawy inwestor wystąpił o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej. Z cytowanych przepisów wynika, że planowane, w przedmiotowe sprawie, przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2006 roku (sygn. akt: II SA/Gd 536/05, Lex Nr 203307), zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu "łączności publicznej", a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zatem dokonał prawidłowej kwalifikacji wniosku do trybu postępowania uregulowanego w art. 50 – 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Strona skarżąca w treści skargi zarzuciła m. in. naruszenie art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Cytowany przepis określa, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać także charakterystykę inwestycji, obejmującą m. in. określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wniosek inwestora zgodnie z tym przepisem powinien określać granice objętego wnioskiem terenu oraz charakterystykę inwestycji. Organ rozstrzygający w sprawie ma bowiem obowiązek zbadania, czy na terenie objętym wnioskiem może być realizowana zamierzona inwestycja. Ustosunkowując się do tego argumentu nie można przyznać mu racji. Do wniosku inwestora wszczynającego postępowanie administracyjne w sprawie dołączono dwa dokumenty. Pierwszy z nich został zatytułowały "Opis planowanej inwestycji" i został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – inżynieryjnej. Kolejny dokument, pod nazwą "Informacja o przedsięwzięciu", został przygotowany przez biuro projektów ochrony środowiska. Dokument ten zawierał identyfikację przedsięwzięcia w zakresie procedury oceny oddziaływania na środowisko. W dokumencie tym określono w szczególności formy i źródło oddziaływania, oddziaływanie w fazie budowy i likwidacji, promieniowanie niejonizujące, klimat akustyczny, oddziaływanie na obszar Natura 2000, jak i nadzwyczajne zagrożenia dla środowiska. Przede wszystkim jednak autor tego dokumentu przeprowadził charakterystykę oddziaływania promieniowania pola elektromagnetycznego na środowisko. Analizując treść tych dokumentów, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanego przez skarżącego art. 52 ust. 1 i art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. "c" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut przedstawiany w postępowaniu administracyjnym, że organ nie określił warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Odnosząc się do tego zarzutu skargi należy wyjaśnić, iż w treści decyzji I instancji organ wskazał, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a na etapie projektu budowlanego należy zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego. W ocenie składu orzekającego, takie stwierdzenia są wystarczające. Organ wydający decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wymagań w tym zakresie sprecyzować bardziej szczegółowo gdyż uprawniony jest jedynie do określenia zgodności planowanej lokalizacji inwestycji z dotychczasowym zagospodarowaniem pobliskich terenów. Postępowanie zmierzające do uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wstępnym etapem projektowania zamierzenia inwestycyjnego. Dopiero na dalszych etapach inwestycji następuje konkretyzacja poszczególnych elementów projektu z uwzględnieniem innych niezbędnych do uzyskania opinii, czy uzgodnień. Dlatego organ nie może ograniczać w tym zakresie inwestora, jak i innych organów, które będą uzgadniać, czy opiniować zamierzenie, bądź projekt budowlany.

Rozpoznając przedmiotową sprawę organy obu instancji dysponowały, z jednej strony raportem o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko i informacją o planowanym przedsięwzięciu przygotowanymi przez osoby posiadające stosowną wiedzę. Z drugiej strony natomiast organ miał twierdzenia strony skarżącej, iż inwestycja będzie negatywnie wpływać na środowisko. Owszem, nie można kontestować tego, że inwestycja w postaci budowy masztu telefonii komórkowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, będzie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości. Tym niemniej, w raporcie tym i w przygotowywanym projekcie przewidziano środki służące zapobieganiu tego negatywnego oddziaływania. Szczegółowo o tych środkach i metodach wypowiedział się organ powołując w tym zakresie zapisy raportu. Konkluzja złożonej przez inwestora dokumentacji, przygotowanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, sprowadza się do uznania, że oddziaływanie inwestycji, nie przekroczy wymogów określonych w przepisach prawa, w szczególności powołanych rozporządzeniach. Organ w rozstrzygnięciu zawarł szczegółowe zastrzeżenia, które muszą być uwzględnione przez inwestora na etapie projektowania, budowy i eksploatacji.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej przedstawionych w toku postępowania administracyjnego, jak i w treści skargi, wyjaśnić należy, iż duża jej część poprzez stanowienie, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, kwestionuje ustalenia dokumentów złożonych przez inwestora. Tym niemniej, złożona przez inwestora dokumentacja została opracowana przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami w odpowiednim zakresie. Dokumenty te zawierają wszystkie niezbędne informacje. Skoro w toku niniejszego postępowania nie został opracowany – w szczególności na zlecenie skarżącej – dokumenty, które uwzględniają przepisy prawa, inaczej (odmiennie) określałaby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to za wiążący uznać wypada te dokumenty, które w toku sprawy administracyjnej zostały opracowane i stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. O ile bowiem w toku postępowania administracyjnego strona nie zgadza się z opinią biegłego, może skorzystać z możliwości zlecenia kontrdokumentu we własnym zakresie i przedłożenia jego, jako dowodu w sprawie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 roku, IV SA/Wa 2383/06, Lex Nr 316627).

Strona zarzuciła naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Przepis ten stanowi, że przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym niemniej, zgodnie z regulacją art. 174 tej ustawy, wchodzi ona w życie z dniem 15 listopada 2008 roku, z wyjątkiem art. 121 i 123 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, czyli z dniem 7 listopada 2008 roku. Jednakże, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli przed dniem 15 listopada 2008 roku, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W tym przepisie wprowadzono szczególne uregulowanie odnoszące się do decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2008 roku Nr 193, poz. 1194). Te szczególne uregulowania przewidziane w art. 153 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie znajdują jednak zastosowania w sprawie. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte wnioskiem, który wpłynął do organu I instancji w dniu 5 grudnia 2007 roku. Do dnia 15 listopada 2008 roku sprawa nie była zakończona wydaniem ostatecznej decyzji.

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

K.O.