II SA/Gl 316/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-07-30	
Data wpływu	2024-03-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Agnieszka Kręcisz-Sarna
Beata Kalaga-Gajewska
Tomasz Dziuk /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 479;  art. 33 par. 2,  art. 34 par. 2; Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca 2024 r. sprawy ze skargi T. Z. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 5 stycznia 2024 r. nr WINB-WOA.7722.224.2023.KZ w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 czerwca 1980, znak: [...] Prezydent Miasta K. nakazał K.Z. rozbiórkę elementów budynku gospodarczego

o wymiarach 6 x20 przy ulicy [...] w K. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Architekta Wojewódzkiego z dnia 11 marca 1981 r., znak: [...].

W dniu 26 lipca 2021 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej PINB) wpłynęło pismo M.E. informujące o wydaniu ww. decyzji z dnia 27 czerwca 1980 r. i niewykonaniu wynikającego z niej obowiązku rozbiórki. Do ww. pisma załączono decyzje z dnia 27 czerwca 1980 r. oraz z dnia 11 marca 1981 r., upomnienie z dnia 2 grudnia 1981 r. nr [...], nr [...] Prezydenta Miasta K. wzywające inwestora do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 27 czerwca 19080r., postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 28 października 1983 r., nr [...], nr [...] o nałożeniu na inwestora grzywny w wysokości 2000 zł oraz postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 24 stycznia 1984 r., nr [...] nakładające na inwestora grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 8000 zł.

W związku z powyższym pismem z dnia 29 lipca 2021 r. organ wezwał K.Z. do złożenia wyjaśnień w terminie do 20 sierpnia 2021 r. w sprawie wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 27 czerwca 1980 r.

W piśmie z dnia 19 sierpnia 2021 r. T.Z. poinformował organ w imieniu obecnych współwłaścicieli nieruchomości, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 27 czerwca 2024 r. nie został wykonany, w związku z powyższym wnosi o potwierdzenie legalności istnienia spornego obiektu budowlanego.

W dniu 12 października 2021 r. PINB przeprowadził oględziny, podczas których ustalono, że przedmiotowy obiekt o wymiarach 6x20 istnieje.

W odpowiedzi na wezwanie PINB, Śląski Urząd Wojewódzki poinformował, że decyzja z dnia 11 marca 1981 r., znak: [...] pozostaje w obrocie prawnym.

Następnie w piśmie z dnia 15 marca 2022 r. T.Z. poinformował organ, że spadkobiercami po zmarłym K.Z. oprócz niego jest M.Z. oraz K.Z. Jednocześnie złożył wniosek o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w stosunku do budynku gospodarczego zlokalizowanego w K. przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia 21 marca 2022 r., nr [...] PINB odmówił wszczęcia postępowania legalizacyjnego, wskazując, że w obrocie prawnym pozostają decyzje nakazujące dokonanie rozbiórki.

W dniu 21 marca 2022 r. PINB wezwał M.Z. oraz T.Z. do złożenia oświadczenia o wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją z dnia 27 marca 1980 r., informując o wysokości grzywny w celu przymuszenia.

W dniu 16 maja 2022 r. do organu wpłynął wniosek T.Z.

o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania legalizacyjnego.

Postanowieniem z dnia 30 maja 2022 r., nr [...] PINB odmówił zawieszenia postępowania dotyczącego egzekucji w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. W wyniku wniesionego zażalenia, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej ŚWINB) postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r., nr WINB-WOA.7722.83.2022.KC utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2023 r. oddalił skargę.

Następnie postanowieniem z dnia 11 lipca 2022 r., nr WINB-WOA.7722.131.2022.AJ, ŚWINB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 30 maja 2022 r., nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygniecie to również zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który oddalił skargę.

W dniu 21 lipca 2022 r. PINB ponownie skierował do T.Z. oraz M.Z. wezwanie do złożenia informacji o wykonaniu obowiązków wynikających z decyzji z dnia 27 czerwca 1980 r.

W piśmie z dnia 5 października 2022 r. pełnomocnik T.Z. poinformował, iż w związku z wniesioną skargą na postanowienie ŚWINB z dnia 21 czerwca 2022 r., znak: WiNB-WOA.7722.83.2022.KC do czasu wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postępowanie w przedmiocie rozbiórki winno być zawieszone.

Upomnieniem z dnia 12 czerwca 2023 r. PINB wezwał T.Z. do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 27 czerwca 1980 r., a następnie

w dniu 1 sierpnia 2023 r. przesłał tytuł wykonawczy [...] w związku z niewykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 27 czerwca 1980 r.

W dniu 14 sierpnia 2023 r. do organu I instancji wpłynęły zarzuty T.Z. do tytułu wykonawczego z dnia 1 sierpnia 2023 r.

Postanowieniem z dnia 8 września 2023 r., nr [...] PINB w K. działając na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 w związku z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (DZ. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm. – dalej u.p.e.a.), uznał zarzuty zobowiązanego T.Z. za nieuzasadnione, wskazując, że postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, a wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a. W szczególności zdaniem organu nie można przyjąć, aby określenie egzekwowanego obowiązku było niezgodne z treścią obowiązku wynikającego

z orzeczenia, a także aby nie spełniono wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Zażalenie na to postanowienie złożył T.Z. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

a) art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., polegające na wadliwym rozstrzygnięciu wniesionych przez stronę zarzutów do tytułu wykonawczego. Zdaniem strony wydane rozstrzygnięcie jest merytorycznie wadliwe, wydano je w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną i nie spełnia wymogów przewidzianych w ww. artykule. Organ rozpoznając wniesione do tytułu wykonawczego zarzuty winien zastosować art. 34 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. i uznać zgłoszone zarzuty w całości za uzasadnione i umorzyć postępowanie egzekucyjne w całości, natomiast w przypadku ich nieuwzględnienia winien je oddalić czego nie uczynił;

b) art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 27 u.p.e.a. w zw. z art. 123 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegające na wadliwym rozpatrzeniu zarzutów strony z dnia 10 sierpnia 2023 r. dotyczących tytułu wykonawczego z dnia 1 sierpnia 2023 r. i nieuwzględnieniu ich w całości, w sytuacji gdy obowiązek wynikający z decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 27 czerwca 1980 r. nie istnieje z uwagi na fakt, że decyzja organu odwoławczego Głównego Architekta Wojewódzkiego (GAW) znak: [...] nie została K.Z. doręczona, a organ nie przedstawił dowodu doręczenia K.Z. decyzji z dnia 11 marca 1981 r., w konsekwencji obie decyzje nie weszły do obrotu prawnego;

c) art. 17 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 18 u.p.e.a. polegające na nieustosunkowaniu się do wszystkich zgłoszonych przez stronę zarzutów, opartych na art. 33 u.p.e.a.,

d) art. 27 § 1 pkt 1-12 u.p.e.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., art. 18 u.p.e.a. w zw. z Załącznikiem nr 2 TW-2 TYTUŁ WYKONAWCZY część B Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1856), polegające na błędnym przyjęciu i uznaniu, że tytuł wykonawczy został sporządzony prawidłowo, w sytuacji gdy organ określił obowiązek niezgodnie z obowiązkiem wynikającym z decyzji Prezydenta K. z 27 czerwca 1980 r., a mianowicie w decyzji mowa jest o rozbiórce fragmentów budynku gospodarczego o wym. 6.00m x 20.00m, natomiast tytuł wykonawczy dotyczy rozbiórki elementów budynku gospodarczego o wymiarach podanych bez żadnej jednostki miary "6x20";

e) art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., art. 7, 8 § 1 k.p.a., art. 18 u.p.e.a. polegające na wadliwym uznaniu, że doręczenie upomnienia z 12 czerwca 2023 r. i tytułu wykonawczego TW-2 nr [...] pełnomocnikowi strony nastąpiło w sposób prawidłowy, w sytuacji gdy zgodnie z treścią art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, natomiast co wynika z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, jako czynność wszczynająca egzekucję administracyjną, musi nastąpić do rąk zobowiązanego i dopiero od tego momentu, zobowiązany ma prawo ustanowić pełnomocnika.

f) art. 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że decyzja Prezydenta K. z 27 czerwca 1980 r. stanowiła decyzję nakazującą rozbiórkę w sytuacji, gdy decyzja wydana w oparciu o art. 46 ww. ustawy stanowiła decyzję w przedmiocie usunięcia stwierdzonego stanu. Są to przepisy, które nie dotyczyły nakazu rozbiórki a jedynie wykonania oznaczonych prac.

g) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c. u.p.e.a. polegający na braku wymagalności obowiązku w związku z tym, że został on zarówno w decyzji z 27 czerwca 1980 r., jak i w tytule wykonawczym określony w sposób niemożliwy do wykonania.

Zaskarżonym obecnie postanowieniem Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył i omówił przepisy, stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu ŚWINB wskazał, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygniecie na nieprawidłowej podstawie prawnej, a mianowicie w przypadku wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, PINB powinien oprzeć swoje rozstrzygniecie na podstawie art. 34 u.p.e.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutu prawidłowego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, podkreślił, że zarówno upomnienie, jak i tytuł wykonawczy powinny być zaadresowane do zobowiązanego, a więc T.Z., a nie do jego pełnomocnika. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieistnienia obowiązku, organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a dopuszczalny zakres badania tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma charakter formalny. Nadto podkreślił, iż słusznie organ I instancji zwrócił uwagę, że przed NSA toczy się postępowanie w sprawie odmowy wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, a nie w sprawie unieważnienia decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego.

ŚWINB dodał również, że w tytule wykonawczym numer [...] z dnia

1 sierpnia 2023 r., na podstawie którego prowadzone jest przedmiotowe postępowanie egzekucyjne nie wypełniono rubryki: rubryki A w polu 14 (nr PESEL) i w polu nr 16 (data urodzenia) oraz rubryki C w polu 6 (data doręczenia upomnienia). W związku z powyższym zalecił organowi I instancji, by ten rozważył, czy braki w tytule wykonawczym nie stanowią przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazanej w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożył T.Z. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, podniesionych zarzutów przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie organu I i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego. Dodatkowo zarzucono naruszenie art 107 § 3 k.p.a. w zw. z art 126 k.p.a. i art 18 u.p.e.a. poprzez pominięcie przez organ odwoławczy ustosunkowania się do podniesionych przez skarżącego zarzutów w zażaleniu na postanowienie organu I instancji i tym samym nierozpoznanie istoty sprawy, w sytuacji gdy organ powinien w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu oraz uczynić to w sposób wyczerpujący, a tego na gruncie przedmiotowej sprawy zaniechał.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy jest postanowienie ŚWINB wydane w następstwie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie PINB (jako wierzyciela) w sprawie zarzutów zobowiązanego (tj. obecnie skarżącego) od tytułu wykonawczego z dnia 1 sierpnia 2023 r. TW-2 nr [...].

Na wstępie wskazać należy, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutu enumeratywnie wymienia art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.– dalej "u.p.e.a."), zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonego zarzutu regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit.a i b.

Wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki tworzą katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13 – wszystkie orzeczenia za CBOSA). Żadna zatem inna przyczyna niż wymieniona w art. 33 u.p.e.a., nie może stanowić podstawy do uruchomienia postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutu i wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie.

Wierzyciel rozpoznając zarzut może wydać dwa rodzaje rozstrzygnięć, tj. merytoryczne - o oddaleniu bądź o uwzględnieniu zarzutu (art. 34 § 2 pkt 2 u.p.e.a.) albo formalne - o niedopuszczalności zarzutu (art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Do merytorycznej oceny zarzutu dochodzi wówczas, gdy brak jest przesłanek niedopuszczalności zarzutu określonych w art. 34 § 2 pkt 3 lit. a i b) u.p.e.a. Natomiast jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

W kontekście rodzajów rozstrzygnięć, jakie w świetle art. 34 § 2 u.p.e.a. mogą zostać wydane w następstwie wniesienia zarzutów zauważyć należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy organ I instancji nie wydał żadnego z tych rozstrzygnięć. Sentencja wydanego w dniu 8 września 2023 r. postanowienia PINB brzmi bowiem: "uznać zarzuty zobowiązanego T.Z. za nieuzasadnione i". Z uzasadnienia postanowienia wynika, że PINB najprawdopodobniej zmierzał do wydania rozstrzygnięcia o oddaleniu zarzutów. Jednak w sentencji postanowienia tego rozstrzygnięcia organ I instancji nie zamieścił, pozostawiając sentencję niedokończoną. Jej brzmienie kończy się spójnikiem "i", bez dalszej kontynuacji. Jest to to istotna wada postanowienia i już choćby z tego powodu postanowienie organu I instancji powinno było zostać uchylone. Organ odwoławczy postąpił więc prawidłowo dostrzegając ten brak. Zresztą zostało to dostrzeżone także przez skarżącego we wniesionym przez niego zażaleniu. Samo uchylenie postanowienia organu I instancji jest również zbieżne z jego stanowiskiem. Uchylenie zaś zaskarżonego postanowienia PINB jest zgodne z żądaniem skarżącego złożonym w zażaleniu. W tym zakresie stanowisko strony skarżącej i ŚWINB jest zbieżne. Sporny charakter ma natomiast druga część składowa zaskarżonego postanowienia ŚWINB. Organ ten bowiem uchylając postanowienie organu I instancji orzekł jednocześnie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Tymczasem w zażaleniu skarżący domagał się aby wraz z uchyleniem zakwestionowanego postanowienia PINB organ odwoławczy orzekł jednocześnie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu, zgłoszone w zażaleniu żądanie skarżącego umorzenia postępowania egzekucyjnego już z samej zasady nie mogło zostać uwzględnione przez ŚWINB w toku postępowania zażaleniowego od postanowienia dotyczącego rozpatrzenia zarzutów. Organ odwoławczy rozpatrujący zażalenie od specyficznego środka jakim jest zarzut w postępowaniu egzekucyjnym może uznać za zasadne wydanie rozstrzygnięcia polegającego na uchyleniu postanowienia organu I instancji i jednocześnie wydać rozstrzygnięcie reformatoryjne. Jednak w przypadku ewentualnego zdecydowania się na takie reformatoryjne rozstrzygnięcie organ II instancji ma do dyspozycji jedynie rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 34 § 2 u.p.e.a. Nie może zatem orzec o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, które należy do innej kategorii rozstrzygnięć niż rozstrzygnięcia wydawane w następstwie rozpatrzenia zarzutu. Przyjęcie odmiennego zapatrywania nie daje się pogodzić z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Najpierw kwestie istnienia przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 u.p.e.a.) musi rozstrzygnąć organ I instancji (przy czym w zakresie umorzenia rozstrzyga organ egzekucyjny a nie wierzyciel) i wydać w tym przedmiocie zaskarżalne postanowienie o umorzeniu postępowania lub o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wykluczone jest zatem, aby o umorzeniu postępowania rozstrzygał od razu organ odwoławczy z pominięciem organu egzekucyjnego jak organu I instancji.

Ze względu na wskazaną wcześniej wadliwość sentencji postanowienia organu I instancji (wierzyciela), a w konsekwencji w istocie brak rozstrzygnięcia przez ten organ co do zarzutów skarżącego (zobowiązanego) w sprawie egzekucji administracyjnej, przedwczesnym jest na obecnym etapie postępowania odnoszenie się do dalej idących zarzutów podniesionych w zażaleniu od postanowienia PINB z 8 września 2023 r., a których rozwinięciem są zarzuty podnoszone obecnie w skardze na postanowienie ŚWINB. Tym bardziej nie mógł odnieść pozytywnego skutku podniesiony w skardze zarzut pominięcia przez organ odwoławczy zawartych w zażaleniu zarzutów na postanowienie PINB z 8 września 2023 r. Wobec braku rozstrzygnięcia przez organ I instancji dotyczącego zarzutów zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej, odniesienie się do dalej idących zarzutów skargi wniesionej do tutejszego Sądu sprowadzałoby się do wskazania PINB (t.j. organowi I instancji) w jaki sposób powinien te zarzuty zobowiązanego rozpatrzeć. Tymczasem stanowisko w sprawie tych zarzutów najpierw powinien zająć organ I instancji wydając jedno z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 34 § 2 u.p.e.a. Dopiero takie stanowisko, po wyczerpaniu procedury zażaleniowej, może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego w ramach sprawowanej przez ten sąd kontroli.

Biorąc powyższe pod uwagę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.