Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 września 2021 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku T. L. z dnia [...] czerwca 2021 r ; II. stwierdza, że Prezydent Miasta K. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz skarżącego T. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

T. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 16 czerwca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust, 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 13 ust. 1 i 2 oraz 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. 2176) - dalej jako udip, przez nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący wniósł o :

1) zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną wysokości 1 000 zł,

4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przepisanych prawem.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że we wniosku z dnia 16 czerwca 2021 r. Skarżący wnosił o udostępnienie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.) informacji w następującym zakresie:

1) przedstawienie informacji, w stosunku do których działek objętych inwestycją "Budowa drogi gminnej wraz z linią tramwajową KST etap III na odcinku od ul. Doktora Twardego do pętli Górka Narodowa wraz z rozbudową istniejących dróg publicznych powiatowych tj. ul. Doktora Twardego, ul. Bratysławskiej, ul Siewnej, ul. Józefa Mackiewicza, dróg publicznych gminnych tj. ul. Gen. Augusta Fieldorfa-Nila, ul Krowoderskich Zuchów, ul Nad Sudołem, ul Szopkarzy, ul Bociana, ul. Pachońskiego, ul Białoprądnickiej, ul Bularnia, IlKD, IKD, ul. Kuźnicy Kołłątajowskiej i ul. Łukasza Górnickiego, drogi publicznej krajowej - DK nr 7 oraz dróg wojewódzkich tj. ul Henryka Pachońskiego DW794 i ul Matki Pauli Zofii Tajber DW794 wraz z budową i przebudową infrastruktur v technicznej w ramach inwestycji pn.: "Budowa linii tramwajowej KST etap III (os. Kraków-Krowodrza Górka - Górka Narodowa) wraz z budową dwupoziomowego skrzyżowania w ciągu ul Opolskiej w Krakowie oraz towarzyszącą infrastrukturą drogową'' (z wyłączeniem działek położonych w obr. [...], jed. ew. Kraków - Krowodrza) zostały już sporządzone przez rzeczoznawcę majątkowego operaty szacunkowe,

2) przedstawienie kopii (w formacie PDF) operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego na zlecenie Urzędu Miasta Krakowa dla nieruchomości objętych inwestycją wskazaną w pkt 1 położonych w obr. [...] jed. ew. Kraków - Krowodrza (z wyłączeniem nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi).

Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 udip terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Organ nie udzielił Skarżącemu wnioskowanej informacji, ani nie wydał decyzji zgodnie z art. 16 udip, wysyłając jedynie pismo z dnia 6 lipca 2021 r,, znak [...], iż zawnioskowana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a właściwy do jej udostępnienia jest reżim przewidziany w art. 156 ust. la ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 1997 Ni 115 poz. 741).

Skarżący zakwestionował dokonaną przez organ wykładnię przepisu art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami w kontekście dostępu do informacji publicznej, jaką jego zdaniem stanowi treść operatu.

Skarżący podkreślił, że organ wyposażony we władztwo administracyjne, nie spełniając obowiązku, zawiadomił Skarżącego, iż w celu uzyskania dostępu do informacji, konieczne jest złożenie ponownego wniosku na podstawie art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji, gdy z wiedzy posiadanej przez organ wprost wynika, że Skarżący nie legitymuje się interesem prawnym wymaganym na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami, zatem złożenie wniosku zgodnie z zaleceniem organu, prowadziłoby jedynie do wydania decyzji odmownej i przedłużenia postępowania, którego celem jest możliwość skorzystania przez Skarżącego z przysługując ego mu prawa.

Dodatkowo, biorąc pod uwagę, iż kolizyjność ustawy o dostępie do informacji publicznej z art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami była wielokrotnie rozpatrywana przez sądy administracyjne, a stanowisko orzecznictwa – odmienne niż prezentowane przez Prezydenta Miasta Krakowa - jest ugruntowane i powszechnie znane, nie sposób wskazywać na błędną wykładnię przepisów przez organ, a postępowanie Organu nosi znamiona " (...) lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym." (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 35/16).

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie w całości, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Potwierdził wskazywaną przez skarżącego treść wniosku z dnia 16 czerwca 2021 r. oraz treść odpowiedzi udzielonej na wniosek w piśmie z dnia 6 lipca 2021 r., w której poinformowano wnioskodawcę, że żądane informacje w postaci przedstawienia skanów operatów szacunkowych sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego w ramach postępowań administracyjnych nie mogą zostać udostępnione na podstawie art 2 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej.

Zwrócono uwagę na przepis art. 1 ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż: "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Tymczasem przepisy kodeksu postępowania administracyjnego zawierają samodzielne regulacje dotyczące tego komu i w jakim zakresie udostępniane są dane sprawy administracyjnej, a także jej akta do wglądu (art. 73 i art. 74 k.p.a.). Jeśli wnioskodawca dopatruje się po swojej stronie interesu prawnego, uzasadniającego przyjęcie, że jest stroną takiego postępowania to winien zgłosić swój udział w toczącej się sprawie do właściwego organu administracji.

Takim przepisem jest zdaniem organu również art. 156 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r poz. 1990, z 2021 r. poz. 11,234). Przepis dotyczy operatów szacunkowych i stanowi, że jednostka sektora finansów publicznych lub inny podmiot, który w zakresie, w jakim wykorzystuje środki publiczne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych lub dysponuje nimi, zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, są obowiązani umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby.

Przepis ten w sposób odrębny reguluje dostęp do danych operatu szacunkowego i ma charakter szczególny w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji uprawnienia dostępu do danych zawartych w operacie szacunkowym nie można dochodzić powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, gdyż jej zastosowanie jest w takim wypadku wyłączone na zasadzie art. 1 ust. 2 tej ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 roku, sygn. akt IV Sab/Wr 105/12).

Wobec powyższego w odpowiedzi na wniosek stwierdzono, że dostęp do operatów szacunkowych jest możliwy na zasadach i w trybie art. 156 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Niezależnie od powyższego w ocenie organu wskazane przez wnioskodawcę dane dotyczące wykazu działek, do których sporządzone zostały operaty szacunkowe stanowią informację przetworzoną, zatem jej udostępnienie byłoby możliwe jedynie w przypadku wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego - zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że skarga na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, w szczególności zażaleniem wnoszonym w trybie art. 37 k.p.a. Ten pogląd jest poparty utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie (wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r. sygn. I OSK 1089/14). Z tego też względu skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako spełniająca warunki formalne podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt lub czynność nie została dokonana przez organ.

Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Dodatkowo stosownie do art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Skarga wniesiona przez T. L. jest zasadna, bowiem organ pozostaje w bezczynności związanej z rozpoznaniem jego wniosku z dnia 16 czerwca 2021, a stanowisko organu zawarte w piśmie wyjaśniającym z dnia 6 lipca 2021 r– odpowiedzi na wniosek nie jest prawidłowe.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych, Prezydent Miasta Krakowa jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Żądane informacje należy zakwalifikować, jako informację publiczną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Tak więc informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W tym kontekście operat szacunkowy wykonany na zlecenie organu administracji publicznej na potrzeby prowadzonego postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej niewątpliwe posiada walor informacji publicznej. Wskazuje bowiem na podstawie jakich danych organy administracji doszły do ustalenia wartości nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 237/18). Nie ulega również wątpliwości, że Prezydent Miasta jest w posiadaniu żądanego dokumentu.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy art. 156 ust. 1a ustawy 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 dalej u.g.n.) stanowi przepis, który odrębnie reguluje dostęp do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zgodnie z brzmieniem art. 156 ust.1a u.g.n. organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby. Zwolennicy koncepcji zaprezentowanej również przez organ w niniejszej sprawie wskazują, że przepis ten określa zarówno zakres udostępnianej informacji, jak i zakres podmiotów upoważnionych do jej otrzymywania. Stanowi zatem lex specialis względem regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wyroku z dnia 29 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Sz 89/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie argumentował, że przepis "wprowadzony został do ustawy w dniu 22 października 2007 r. ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz.1218), a zatem po uchwaleniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym ma pierwszeństwo przed nią nie tylko z uwagi na swój szczególny charakter, ale także zgodnie z regułą lex posteriori derogat lege priori. Trudno bowiem założyć, że węższy zakres dostępu do informacji publicznej ustawodawca chciał zapewnić osobom posiadającym interes prawny – zaś szerszy i prostszy zakres dostępu każdemu innemu podmiotowi. Taka wykładnia nie licowałaby z konstytucyjną zasadą równości (art.32 ustawy zasadniczej)." Stanowisko zgodnie z którym wnioskodawca nie może dochodzić uprawnienia dostępu do operatu szacunkowego z powołaniem się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, gdyż jej zastosowanie jest w takim przypadku wyłączone zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 142/14, jak również bazujących na nim wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Bk 113/18, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/19. A także II SAB/Rz 1/18, IV SAB/Wr 136/17.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak powyższych zapatrywań i przychyla się do wykładni rozważanych przepisów dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 237/18. Konkluzja NSA o braku podstaw do wyłączenia uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do operatów szacunkowych poprzedzona została wyczerpującą wykładnią art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz uregulowania art. 156 ust. 1a u.g.n. W uzasadnieniu powołanego orzeczenia Sąd wywodził w następujący sposób: "zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis ten zawiera normę kolizyjną, która wyłącza stosowanie przepisów tylko w sytuacji, w której inna ustawa reguluje ten sam zakres. Wyłączenie, o którym mowa w tym przepisie ma miejsce tylko wówczas gdy inny akt prawny w sposób całościowy reguluje problematykę dostępu do informacji publicznej (np. ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). W sytuacji, gdy akt prawny na podstawie, którego działa podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie przewiduje żadnego, odrębnego rodzaju tajemnicy lub trybu udostępniania informacji, wówczas nie można tak go interpretować, aby faktycznie tworzyć rodzaj tajemnicy, który uniemożliwi otrzymanie informacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma charakter generalny, a inne tryby udzielania informacji stosuje się wówczas, gdy te inne akty prawne wyraźnie tak stanowią. Nie można, więc "wyinterpretować" sobie z innych niż omawiany akt prawny trybów udzielenia informacji publicznej czy nowych rodzajów tajemnic (tak I. Kamińska, M. Rozbicka- Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 45).

Stanowisko powyższe zostało potwierdzone wykładnią systemową art. 1 ust. 2 u.d.i.p. dokonaną przez NSA w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, w której stwierdzono, że "ograniczenie dostępu do informacji publicznej, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji i art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wymagałyby wyraźnego, nie budzącego, wątpliwości postanowienia ustawy". NSA podkreślił przy tym, że "konstytucyjna zasada dostępu do informacji publicznej może być ograniczona tylko w formie regulacji ustawowej a treść ograniczenia powinna być jasna. Nie można zatem tworzyć ograniczeń w zakresie dostępu do informacji poprzez wykładnię. Ograniczenia w zakresie tego dostępu powinny wynikać wprost z jasno brzmiącego przepisu rangi ustawowej". Niewątpliwie ustawa o gospodarce nieruchomościami w kwestii dotyczącej udostępniania operatów szacunkowych takim aktem nie jest, bowiem wyżej wskazanych rozwiązań w niej nie przewidziano. Z treści art. 156 ust. 1a u.g.n. wynika jedynie, że organ administracji publicznej, który zlecił rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego, jest obowiązany umożliwić osobie, której interesu prawnego dotyczy jego treść, przeglądanie tego operatu oraz sporządzanie z niego notatek i odpisów. Osoba ta może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z operatu szacunkowego lub wydania jej z operatu szacunkowego uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem tej osoby. Przepis ten został wprowadzony do ustawy o gospodarce nieruchomościami dnia 22 października 2007 r. ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218). Dodanie tego przepisu miało przede wszystkim na celu zapewnienie ustawowego dostępu dla osób mających interes prawny w uzyskaniu wglądu do operatu szacunkowego, a to wobec pojawiających się w praktyce częstych przypadków uniemożliwiania takiego dostępu tym osobom na podstawie art. 73 k.p.a., co wynika wprost z uzasadnienia do projektu ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw Druk Nr 1468, Sejm V Kadencji, tekst za LEX). Tylko więc pozornie może się wydawać, że przepis art. 156 ust. 1a u.g.n. stanowi lex specialis wobec u.d.i.p. Wprowadzenie tej regulacji należy uznać za wyraz nadgorliwości ustawodawcy, który chciał w przepisach wprost zagwarantować dostęp stron do operatów szacunkowych określony dotąd ogólnie w art. 73 k.p.a. (por. J. Jaworski [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Praca zbiorowa, C.H. Beck, Wydanie II, Warszawa 2011, s. 1156)."

Powyższe doprowadziło Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami w tym jej art. 156 ust. 1a, nie ustanawiają odmiennie od regulacji zawartej w u.d.i.p. oraz wyłącznie i całościowo co do wszystkich podmiotów, problematyki dostępu do operatów szacunkowych wykonywanych na zlecenie organów administracji publicznej, w konsekwencji nie są przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p.

Pogląd ten Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Należało zatem stwierdzić, że Prezydent Miasta Krakowa do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej pozostawał w bezczynności.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r sygn. akt II SAB/Kr 14/21.

Wobec stwierdzenia bezczynności i niezałatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w pkt I. wyroku zobowiązano organ do wydania aktu lub dokonania czynności w załatwieniu wniosku skarżącego w terminie 14 dni.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd – uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – rozstrzyga ponadto, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt II wyroku na podstawie tego przepisu uznał, że stwierdzona bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest, jak wskazuje się w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 czerwca 2018 roku, sygn. II SAB/Kr 69/18), zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Przyjąć należy, że zaniechanie realizacji części wniosku nie było skutkiem celowego działania, czy lekceważenia osoby wnioskującej, a spowodowane było przekonaniem organu o wyłączeniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej z uwagi na uregulowanie odrębnego trybu jej udostępnienia. Zagadnienie to jest niejednolicie wykładane w orzecznictwie, nie można więc czynić organowi zarzutu, że opowiedział się za odmiennym niż Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie poglądem.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lipca 2015 r do sygn. akt II OSK 3267/14 rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. (...) Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. (...) Rażące naruszenie prawa musi posiadać, zatem pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia przewlekłości. (...) Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy działanie organu następuje sprzecznie z niebudzącą wątpliwości normą prawną, jeżeli poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia. Zwraca się uwagę także na to, że długość trwania przewlekłości (bezczynności) postępowania nie jest podstawową (najważniejszą) przesłanką przemawiającą za uznaniem, że rażąco narusza ona prawo, niemniej jednak może mieć duże znaczenie w takiej jej kwalifikacji (podobnie w wyroku NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, publ. LEX nr 1299457).

Takiego kwalifikowanego naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie bezczynności Prezydenta Miasta Krakowa Sąd nie stwierdza.

Wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł okazał się bezzasadny i podlega oddaleniu (pkt III wyroku), bowiem nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa, a skarżący w żaden sposób nie wykazał, że okoliczności w jakich bezczynność zaistniała miały jakikolwiek negatywny wpływ na jego sytuację prawną i wymagały kompensaty pieniężnej.

O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku), orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł stanowiącą uiszczony wpis od skargi. Zasadą wyrażoną w art. 200 p.p.s.a. jest, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Skarżący, choć z zawodu jest radcą prawnym działa w imieniu własnym i we własnej sprawie.