III FSK 1158/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-02-04	
Data wpływu	2023-09-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Agnieszka Olesińska
Paweł Borszowski /przewodniczący/
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne	
Hasła tematyczne	Podatek od nieruchomości	
Sygn. powiązane	I SA/Lu 3/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2019 nr 0 poz 1170; art. 4 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 5; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant asystent sędziego Julia Zielska, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 3/23 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 3 listopada 2022 r., nr SKO.783/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 3/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę T. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu (dalej: "SKO", "Organ") z dnia 3 listopada 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go

w części, tj. utrzymującej w mocy maksymalnej stawki opodatkowania kondygnacji garażowej (parkingu podziemnego) w tzw. (...) należącej do Skarżącego, ustalonych decyzją z dnia 17 lutego 2022 roku przez organ I instancji, Burmistrza m. B., w zobowiązaniu płatności podatku od nieruchomości za rok 2019, w zakresie dotyczącym opodatkowania podziemnej kondygnacji tych garaży, zajmującej powierzchnię 1.437,23 m2, przez nieuprawnione przyjęcie stawki opodatkowania po 22,66 zł za 1 m2, zamiast stawki właściwej po 5,30 zł za m2, co skutkuje w iloczynie bezpodstawne opodatkowanie w tym zakresie sumą wyrażoną

w niniejszej skardze kasacyjnej o wartości 24.950,32 zł. W dalszej części, domagając się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, Skarżący wniósł

o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i o przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Strony kosztów postępowania kasacyjnego. Dodatkowo Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu

z dokumentu w postaci wyliczenia dokonanego przez Kancelarię rachunkowo – podatkową.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez zupełne pominięcie w rozważania objętych uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, a więc - przez przełożenie, pominięcie również w ocenie materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie przy kontroli instancyjnej WSA, zarzutu zastosowania rażąco wysokich stawek opodatkowania podatkiem od nieruchomości kondygnacji podziemnego garażu/parkingu, decyzją organu administracyjnego I instancji, Burmistrza

m. B., a bezkrytyczne pominięcie właściwego kryterium decyzji w tym zakresie, że wysokość stawek tego podatku, ustawowo przewidziana w tzw. "widełkach", od wysokości po 5,30 zł za 1 m2, do wysokości po 22,66 zł za

1 m2, powinna być dobierana zależnie od charakteru tego poziemnego, mało komfortowego pomieszczenia przeznaczonego na ustawianie pojazdów, a nie na prowadzenie działalności centrum handlowo-usługowego, co w aktualnym zwyczaju społecznym łączone jest nawet z komfortem, a nawet z pewnego rodzaju centrum towarzyskim;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuprawnione utrzymanie w mocy przez WSA, zapewne wskutek powyższego niedopatrzenia, zaskarżonych decyzji organów administracji I i II instancji, mimo tego, że żaden z tych organów administracyjnych nie zajął się należycie, przez przeciąg prowadzonego postępowania kontrolą wysokości stosowanych stawek opodatkowania przy rozliczeniach podatkowych podatku od nieruchomości, stosownie do racjonalnego kryterium.

SKO nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna

z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania kondygnacji garażowej (parkingu podziemnego) w tzw (...) m. B., należącej do Skarżącego, decyzją w podatku od nieruchomości za rok 2019, zajmującej powierzchnię 1.437,23 m2. Zdaniem Skarżącego w sposób nieuprawniony przyjęto stawkę do opodatkowania w danym podatku po 22,66 zł za 1 m2 (jako tzw. związane z prowadzeniem działalności podatkowej), zamiast stawki właściwej po 5,30 zł za m2 ( jako tzw. pozostałej).

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., przez zupełne pominięcie w rozważania objętych uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, a więc pominięcie również w ocenie materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie przy kontroli instancyjnej WSA, zarzutu zastosowania rażąco wysokich stawek opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyżej opisanej kondygnacji garażowej (parkingu podziemnego). WSA mając na uwadze przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., w sposób zwięzły przedstawił istotę problemu, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 16), zasadnie stwierdził, że "dla opodatkowania garażu usytuowanego w budynku centrum handlowego, nie ma znaczenia to, że jest on dostępny nie tylko dla klientów centrum, ale i dla innych osób. W zaskarżonej decyzji zostało ustalone, że garaż ten stanowi część budynku centrum handlowego (jego podziemną kondygnację), a okoliczność ta jest niesporna i została wskazane także w skardze, zatem podlega on opodatkowaniu w ramach opodatkowania budynku (lub jego części), z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania tego budynku (lub jego części) powierzchni użytkowej przedmiotowego garażu ustalonej zgodnie z art. 4 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."). Prawidłowo zatem na podstawie uchwały nr (...) Rady Miasta B. z [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy B. (Dz. Urz. Woj. L. z [...] r., poz. [...]), przyjęto stawkę do opodatkowania, wyżej opisaną część budynku centrum handlowego (jego podziemną kondygnację) w danym podatku po 22,66 zł za 1 m2 (jako tzw. związaną z prowadzeniem działalności podatkowej).

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje również zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. WSA zasadnie nie stwierdził uchybień w zaskarżonych decyzjach organów podatkowych I i II instancji, gdyż organy te w prowadzonym postępowaniu podatkowym, zastosowały w stosunku do Skarżącego prawidłową wysokość stawek opodatkowania przy rozliczeniach podatkowych w podatku od nieruchomości, stosownie do zaistniałego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

s. Agnieszka Olesińska s. Paweł Borszowski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)