III SA/Po 49/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-15	
Data wpływu	2026-01-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Józef Maleszewski
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Tomasz Grossmann /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6153 Warunki zabudowy  terenu	
Hasła tematyczne	Zagospodarowanie przestrzenne	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 7, art. 7b, art. 77 par. 1, art. 75 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kusiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Spółdzielnia Mieszkaniowa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółdzielnia Mieszkaniowa kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Burmistrza Miasta i Gminy [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszej instancji, decyzja z 17 czerwca 2023 roku (nr [...]), ustalił na rzecz J. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny, przewidzianej do realizacji na działce o numerze geodezyjnym [...], obręb W., gmina [...].

W wykonaniu wskazań zawartych w wyroku WSA w Poznaniu z 14 grudnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 402/23 Burmistrz włączył do akt sprawy wyjaśnienia inwestora, dokumentację fotograficzną, ogólnodostępne zdjęcia satelitarne oraz przedstawienie graficzne obsługi komunikacyjnej spornego budynku z drogi gminnej ulica [...].

Ponadto organ wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, a następnie w oparciu o zapewnienia inwestora przyjął ustalenie, iż "(...) nie zostały wykonane dotychczas żadne prace budowlane przystosowujące budynek do celów mieszkaniowych. Został przeprowadzony jedynie remont istniejącego budynku usługowego, w ramach którego zostały wymienione okna oraz drzwi, odnowione pokrycie dachowe. Przedmiotowy budynek został również ocieplony oraz odmalowany, bez zmiany jego struktury, przy czym charakter wykonanych prac nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania Spółdzielnia Mieszkaniowa, decyzją z 13 czerwca 2025 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniom Spółdzielni planowana inwestycja dostosowuje się do urbanistycznych cech starej zabudowy. Warunki określone w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione.

Odnosząc się do zarzutów zwiększonego ruchu (ewentualnego parkingu) oraz niedogodności dla właścicieli sąsiedniej działki Kolegium wyjaśniło, że subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej interesu nie może ograniczać prawa właściciela do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego.

Organ wyjaśnił, że budynek ma dostęp do drogi gminnej ul. [...] za pośrednictwem działek nr [...] oraz [...] (współwłasność wnioskodawcy). Inwestor przedłożył zgodę Spółdzielnia Mieszkaniowa z 6 marca 1992 roku na wybudowanie parterowego budynku przy granicy z terenem Spółdzielni oraz wyjaśnił, że komunikacja przez teren Spółdzielnia Mieszkaniowa jest wymagana tylko w celu przeprowadzenia ewentualnych prac porządkowo-remontowych.

Kolegium zaznaczyło, że na etapie ustalania warunków zabudowy bada się jedynie kwestię dostępu do drogi publicznej. Przyszłe ewentualne korzystanie z terenu należącego do Spółdzielnia Mieszkaniowa winno być uregulowane na podstawie przepisów prawa cywilnego między inwestorem a Spółdzielnią.

Kolegium wskazało ponadto, że zakaz stosowania ogrodzeń z betonowych elementów prefabrykowanych nie wpływa na zasadność wydanej decyzji. Skoro inwestor wskazał front działki od ulicy [...], to należy przyjąć, że zapis decyzji zawarty w punkcie 2 ppkt 9 sentencji odnosi się do ulicy [...]. Kwestia ta została już rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Organ odwoławczy uznał, że wytyczne zawarte w wyroku Sądu zostały wykonane, gdyż organ I instancji wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień, a ten zapewnił, że nie wykonał żadnych prac przystosowujących budynek do celów mieszkaniowych.

Spółdzielnia Mieszkaniowa skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżąca zażądał uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrz Miasta i Gminy [...], a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

Zdaniem strony skarżącej kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem:

1) art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy uwzględniającego ochronę interesu osób trzecich;

2) art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w tym zwłaszcza zgody Spółdzielnia Mieszkaniowa z dnia 6 marca 1992 roku na wybudowanie parterowego budynku przy granicy z terenem Spółdzielni, która to zgoda dotyczyła wybudowania punktu usługowego, a nie lokalu mieszkalnego;

3) art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez pominięcie faktu, że zgoda z 6 marca 1992 roku dotyczyła budynku usługowego, brak wskazania jakie roboty budowlane są konieczne do ustanowienia obsługi komunikacyjnej spornego budynku z ul. [...], pominięcie faktu, że zmiana sposobu użytkowania budynku na mieszkalny spowoduje ograniczenia w prawach właściciela gruntu [...] z uwagi na odległości miejsc postojowych od drzwi i okien przeznaczonych na stały pobyt ludzi;

4) całkowite pominięcie wywodu prawnego oraz faktycznego zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 402/23 i wydanie decyzji w taki sposób, jak gdyby wskazany wyrok nie został wydany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza nieważności decyzji, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Przewidziane ustawą środki sąd stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Wzorzec sądowej kontroli legalności kwestionowanych decyzji w zakresie podstaw materialnoprawnych stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022, poz. 503 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p."). Sporne decyzje zostały wydane w procedurze administracyjnej prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej w skrócie "K.p.a.").

W kontrolowanej sprawie zapadł już wcześniej prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 grudnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 402/23. Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 lutego 2023 roku (nr [...]) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 3 stycznia 2023 roku (nr [...]).

Po analizie akt sprawy Sąd doszedł wówczas do przekonania, że deklarowana przez inwestora komunikacja spornego budynku z drogą publiczną ulicą [...] ma charakter całkowicie hipotetycznych, obliczony na uzyskanie pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Sąd wskazał ponadto, że dokumentacja fotograficzna załączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dowodzi, iż inwestor jeszcze przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy urządził obsługę komunikacyjną spornego budynku inną niż ta deklarowana w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W ścianie budynku posadowionej w granicy z nieruchomością Spółdzielni inwestor urządził "front budynku poprzez umieszczenie w ścianie okien i drzwi". W ten sposób już na dzień złożenia wniosku zorganizowane zostało faktyczne połączenie komunikacyjne spornego budynku z drogą publiczną poprzez należącą do zasobów Spółdzielni osiedlową drogę wewnętrzną (działka nr [...]).

Organy zostały zobowiązane, aby w ramach merytorycznej oceny zasadności wniosku udokumentować i zobrazować istniejący stan zabudowy na działce inwestycyjnej nr [...] oraz planowane zagospodarowanie terenu. Sąd zobowiązał organy do tego, aby w aktach sprawy zobrazować planowaną przez inwestora komunikację z ulicą [...] oraz lokalizację wymaganych miejsc parkingowych dla obsługi spornego budynku.

W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono ponadto, że przystąpienie do realizacji robót budowlanych czyni niemożliwym uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w takiej sytuacji nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Żadna z omawianych decyzji nie może służyć samodzielnie do legalizacji robót budowlanych poza trybem wyraźnie przewidzianym w Prawie budowlanym. W razie gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z 14.01.2014 r., II OSK 1890/12, LEX nr 1568297).

Ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji realizowanej lub zrealizowanej jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest konieczna, aby ją przedłożyć w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego, mającym na celu legalizację wykonanych robót budowlanych (wyrok NSA z 30.06.2017 r., II OSK 2729/15, LEX nr 2340940).

Sąd zaznaczył, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zachodzą uzasadnione podstawy dla przyjmowania stanowiska, że roboty budowlane przystosowujące budynek do celów mieszkaniowych zostały już wykonane. Natomiast organy nie podjęły nawet próby wyjaśnienia, czy wniosek dotyczy inwestycji już zrealizowanej, czyli budynku, w którym inwestor przeprowadził już roboty budowlane konsumujące zmianę sposobu użytkowania opisaną we wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono również, że niewątpliwie są to okoliczność istotne z punktu widzenia legalności wydanych decyzji, bo warunkują dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony po samowolnym wykonaniu robót budowlanych przystosowujących sporny budynek do celów mieszkaniowych, to mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, co aktualizuje obowiązek umorzenia tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (porównaj wyrok WSA w Łodzi z 17.09.2015 r., II SA/Łd 458/15, LEX nr 1930237).

Organy zrealizowały wytyczne Sądu, ale analiza treści ponownie wydanych decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, zostały one wydane z istotnym naruszeniem art. 7, art. 7b, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 86 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Przyjmuje się, że powołany przepis formułuje trzy zasady. Przede wszystkim nakazuje organom administracji stanie na straży praworządności. Zasada legalizmu (praworządności) została wskazana także w art. 6, a ponowna wzmianka o niej w komentowanym przepisie wskazuje na ścisłe związki zasady legalizmu z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 7).

Nie może budzić wątpliwości, że prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające/dowodowe jest warunkiem koniecznym dla sformułowania oceny o zgodności decyzji z prawem. Tylko decyzja oparta na prawdziwe materialnej, ustaleniach faktycznych przyjętych z poszanowaniem reguł dowodowych, spełnia przesłanki legalności.

Dowód pozwala na przekonanie się o istnieniu lub nieistnieniu oznaczonych faktów bądź okoliczności, a tym samym o prawdziwości lub nieprawdziwości twierdzeń o faktach i okolicznościach (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 75).

Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.).

Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 K.p.a.)

Przypomnieć należy, że już w uzasadnieniu wyroku z 14 grudnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 402/23 Sąd wyraził przekonanie, iż "Bezprawną ingerencję w chronione prawem interesy skarżącej Spółdzielni potwierdza stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy [...], który w uzasadnieniu wydanej decyzji wprost wskazuje, iż komunikacja przez teren działki [...] nr geod. [...] jest wymagana w celu dostępu do frontu budynku, gdzie umieszczone są okna i dodatkowe drzwi, w celu przeprowadzenia ewentualnych prac porządkowo-remontowych. Argumentacja prezentowana przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] ewidentnie narusza art. 80 K.p.a. Sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania jest stanowisko, iż "prowadzenie prac porządkowo-remontowych" przy budynku posadowionym w granicy może usprawiedliwiać wykonanie robót budowlanych polegających na urządzeniu "frontu budynku poprzez umieszczenie w ścianie okien i drzwi" na osiedlową drogę wewnętrzną (działka nr [...]). Opisane powyżej stanowisko Burmistrza dowodzi jednoznacznie, że kwestionowane skargą decyzje nie tylko sankcjonują, ale także bagatelizują, stan faktyczny sprawy (wykonane roboty budowlane), który zakłada korzystanie przez inwestora z nieruchomości należących do skarżącej Spółdzielni bez żadnego tytułu prawnego. Sprzeczność wydanych decyzji z zasadą ochrony interesu prawnego Spółdzielni przy zagospodarowaniu terenów należących do inwestora jest ewidentna. Jeżeli wykonane roboty budowlane jednoznacznie dowodzą, że już na dzień złożenia wniosku inwestor ukształtował obsługę komunikacyjną budynku w sposób odmienny od deklarowanego na potrzeby postępowania o ustalenie warunków zabudowy, to decyzja ustalająca warunki zabudowy w oparciu deklaracje inwestora w sposób oczywisty narusza zasadę prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.)".

W toku ponownego rozpoznania sprawy organy w żadnym zakresie nie rozwiały wątpliwości co do tego, czy wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony już po wykonaniu robót budowlanych stanowiących o zmianie sposobu użytkowania spornego budynku. Przyjmując ustalenie, że "dotychczas nie zostały wykonane żadne prace budowlane przystosowujące budynek do celów mieszkaniowych" organy obu instancji ponownie oparły się jedynie na zapewnieniach inwestora, które pozostają w sprzeczności z deklaracjami o zakresie wykonanych robót budowlanych, a także załączoną do wniosku dokumentacją fotograficzną obrazującą już wykonane roboty budowlane.

Z kolei porównanie dokumentacji fotograficznej załączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dokumentacją fotograficzną z Google Street View (aktualna na sierpień 2012 roku, pozyskana do akt spraw przez Sąd w trybie art. 62 pkt 1 P.p.s.a.) jednoznacznie wskazuje, że w spornym budynku dokonano wymiany stolarki okiennej i drzwiowe z typowej dla budynku usługowego na typową dla budynku mieszkalnego. Dokumentacja fotograficzna załączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy zdaje się potwierdzać i tę okoliczność, że już wówczas sporny budynek był użytkowany jako mieszkalny.

W ocenie Sądu opisanych powyżej wątpliwości nie można rozstrzygać w trybie art. 86 K.p.a. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że wyjaśnienia strony mogą stanowić podstawę dla ustaleń faktycznych dopiero po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku, gdy pozostały jeszcze niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie zostały spełnione warunki dla czynienia rozstrzygających ustaleń faktycznych w oparciu o zapewnienia inwestora.

Zgodnie z art. 7b K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.

Obowiązek współdziałania wynikający z art. 7b K.p.a. nie jest ograniczony do sytuacji, w których przepisy szczególne przewidują współdziałanie organów, którego zasady i tryb reguluje art. 106 K.p.a. (H. Knysiak-Sudyka, Ocena regulacji art. 7a, 7b i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego - czy ustawodawca stworzył nowe zasady ogólne postępowania administracyjnego?, CASUS 2019, nr 2, s. 6-11).

Powołany przepis art. 7b K.p.a. określa cel i zakres, kryteria oraz środki współdziałania. Organy administracji publicznej są obowiązane do współdziałania w celu "dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy" w niezbędnym do tego zakresie. Chodzi tu zatem o współdziałanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne z innymi organami administracji publicznej, które mają informacje lub środki mogące przyczynić się do "wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy" administracyjnej. Ciężar wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy ciąży niewątpliwie na organie prowadzącym postępowanie, i to ten organ jest obowiązany podejmować inicjatywę współdziałania, zwracając się do odpowiednich organów administracji publicznej o udostępnienie posiadanych przez nie informacji, danych itd., które przyczynią się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2026, art. 7(b) oraz powołane tam orzecznictwo).

Analiza akt sprawy wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że skarżone organy nie wyczerpały możliwości wynikających z treści art. 7b K.p.a. w związku z przepisami art. 71, art. 71a, art. 81 oraz 81a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) w celu rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczących zmiany sposobu użytkowania spornego budynku z usługowego na mieszkalny przez złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Materiał dowodowy zgromadzony w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym (wyjaśnień inwestora, dokumentacja fotograficzna, a także graficznie zobrazowany sposób obsługi komunikacyjnej spornego budynku z ulicy [...], w tym lokalizacji miejsc postojowych na potrzeby spornego budynku) w ocenie Sądu dowodzi spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Inwestor wykazał, że dostęp do drogi publicznej ulicy [...] stanowi faktyczną możliwość przejścia z terenu inwestycji do tej drogi publicznej.

Inwestor przedłożył do akt administracyjnych pismo z dnia 12 lutego 1993 roku, które dokumentuje wyrażenie zgody przez Spółdzielnia Mieszkaniowa na wykonanie otworów okiennych i drzwiowych w spornym budynku.

Burmistrza Miasta i Gminy [...] trafnie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy przesądza o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem prawnym w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym te określone warunkami technicznymi nakazujących lokalizację miejsc postojowych w odpowiedniej odległości od drzwi i okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, rozstrzygane są toku postępowania administracyjnego prowadzonego przed organami administracji budowlanej.

Kwestia stosowania ogrodzeń z betonowych elementów prefabrykowanych została już prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem z 14 grudnia 2023 roku o sygn. akt IV SA/Po 402/23. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 P.p.s.a.).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi (500 zł).

Podsumowując ponownie stanowczo należy wskazać, że ustalenie warunków zabudowy następuje względem przedsięwzięcia dopiero planowanego, a nie realizowanego bądź zrealizowanego. W konsekwencji z przyszłej decyzji w sposób wyraźny musi wynikać, czy oraz w jakim zakresie rozstrzygnięcie dotyczy zamierzenia już zrealizowanego, czy też odnosi się wyłącznie do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ustalenia w tym zakresie winny zostać poczynione przy wykorzystaniu trybu z art. 7b K.p.a.