Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 277/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 25 stycznia 2022 r., nr SKO.4171.841.2021 w przedmiocie nasadzeń zastępczych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 1 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 277/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: Kolegium, SKO, organ) z 25 stycznia 2022 r., nr SKO.4171.841.2021 w przedmiocie nasadzeń zastępczych.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka M. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca kasacyjnie, spółka) i w skardze kasacyjnej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 3, 4 i 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880) poprzez niewłaściwą wykładnię ww. przepisów, w tym w szczególności błędne przyjęcie, iż przyczyny niezależne od właściciela nieruchomości uzasadniające umorzenie należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew i krzewów nie obejmują czasowego wykopania ich przez odrębny podmiot dla utrzymania ich żywotności;

2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik

sprawy:

- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) w związku z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie decyzji obu instancji za prawidłowe, pomimo że zostały one wydane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej na skutek nieprzeprowadzenia przez organy właściwego postępowania dowodowego, mającego na celu pełne i wszechstronne wyjaśnienie sprawy, w szczególności poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wskazanych przez skarżącą kasacyjnie,

- art. 81a k.p.a. poprzez niezastosowanie ww. przepisu w celu rozstrzygnięcia wątpliwości faktycznych na korzyść strony, dotyczących istnienia nasadzeń w terminie granicznym do umorzenia, w szczególności poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony faktów wskazanych przez skarżącą kasacyjnie na fotografii bez daty.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu spółka podkreśliła, że nie kwestionuje obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych ani tego, że winny one zachować żywotność. Jednakże, w ocenie skarżącej, niewątpliwym celem przepisu ustawy o ochronie przyrody jest doprowadzenie do takiego stanu, aby po wycięciu istniejącego drzewostanu został on zastąpiony nowymi nasadzeniami w taki sposób, aby po upływie czasu doszło do wyrównania "strat" w środowisku naturalnym oraz ekosystemie. Nasadzenia zastępcze winny również zachować żywotność, co również jest przejawem dbałości o stan środowiska naturalnego, aby w wyniku działań człowieka nie doszło do jego uszczerbku.

Skarżąca kasacyjnie zauważyła, że w realiach niniejszej nasadzenia zastępcze zostały dokonane w całości. Istotnie, w dacie kontroli i oględzin, uzgodnionej z organem administracji, część z nich była wykopana, jednak stan ten po pierwsze nie był konsultowany ze skarżącą spółką, stąd też brak było możliwości zmiany terminu oględzin nasadzeń, a także jakiejkolwiek reakcji na zaistniałą sytuację. Z drugiej strony, działania wykonawcy robot drogowych były logiczne i uzasadnione - w toku realizacji prac istniało duże i realne zagrożenie dla dokonanych nasadzeń, które skutkowałoby ich zniszczeniem, a co najmniej brakiem zachowania żywotności, do czego przecież spółka została zobowiązana. W takiej sytuacji wykonawca samodzielnie podjął decyzję o tym, aby nasadzenia czasowo wykopać, zabezpieczyć, a następnie - po zakończeniu prac budowlanych - ponownie wkopać.

Zdaniem spółki, działania te nie tylko nie zaszkodziły nasadzeniom, lecz wręcz przeciwnie - każde z nich zachowało żywotność.

Skarżąca kasacyjnie wskazała, że w realiach niniejszej sprawy zarówno organ I instancji, SKO, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny pominęły całkowicie ratio legis przepisów ustawy o ochronie przyrody dokonując jej zastosowania z pominięciem celów dla jakich zostały wprowadzone. Nadto, pominięto wnioskowane dowody z przesłuchania świadków, a także w sposób niezrozumiały wysnuto wniosek, że za brak nasadzeń spółka ponosi odpowiedzialność.

Reasumując, podniesiono, że w realiach niniejszej sprawy przepis prawa materialnego został zastosowany w sposób całkowicie oderwany od kontekstu sytuacyjnego, bez uwzględnienia nie tylko słusznego interesu strony, lecz także tego, co w ustawie o ochronie przyrody jest kwestią najważniejszą - dobrem środowiska naturalnego. Stanowisko wyrażone do tej pory w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, że korzystniejszym dla spółki by było, gdyby nasadzenia w dniu kontroli były wkopane, a następnie w wyniku robot budowlanych obumarły.

Pismem z 22 marca 2023 r., w odpowiedzi na skargę kasacyjną, Kolegium wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz obciążenie skarżącej kasacyjnie kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowi art. 84 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021 r., poz. 1098 ze zm.; dalej: u.o.p., ustawa o ochronie przyrody), zgodnie z którym, w przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych, o których mowa w ust. 3, lub części z nich, zgodnie z zezwoleniem na usunięcie drzewa lub krzewu, naliczona opłata jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zostały wykonane zgodnie z zezwoleniem. Wskazany przepis dotyczy konsekwencji braku wykonania obowiązku prawnego w postaci nasadzeń zastępczych, który został określony dla spółki w decyzji administracyjnej wydanej na jej wniosek.

Naruszenie normy prawnej wynikającej z art. 84 ust. 7 u.o.p., polegające na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych, o których mowa w ust. 3, lub części z nich, zgodnie z zezwoleniem na usunięcie drzewa lub krzewu, musi pociągać za sobą skutki prawne w postaci naliczenia opłaty, która jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zostały wykonane zgodnie z zezwoleniem. Wykładnia art. 84 ust. 7 dokonana przez Sąd I instancji jest zgodna z zasadą ogólną wyrażoną w art. 84 ust. 1 i 2 u.o.p. W myśl ww. przepisów, posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu (art. 84 ust. 1 u.o.p.). Opłaty naliczane są w zezwoleniu na usunięcie drzewa lub krzewu i pobierane przez organ właściwy do wydania tego zezwolenia (art. 84 ust. 2).

Stosowanie opłaty, o której mowa w art. 84 ust. 7 u.o.p. wywodzi się z założenia, że w działalności ochronnej muszą być uwzględniane także ekonomiczne aspekty korzystania ze środowiska w tym przyrody, wprowadzania w nim zmian, dokonywania degradacji, podejmowania działań ochronnych oraz restytucyjnych. Ooddziaływanie opłaty, o której mowa w art. 84 ust. 7 u.o.p. wykorzystywane powinno być także poprzez stosowanie jej jako sankcji z tytułu niewykonywania lub nieprawidłowego wykonywania obowiązków związanych z ochroną przyrody, obowiązków wynikających z ustawy, ale często kształtowanych przez decyzje administracyjne (por. A. Jaworowicz-Rudolf, Instrumenty finansowo-prawne ochrony środowiska (w:) Prawa i obowiązki przedsiębiorców w ochronie środowiska. Zarys encyklopedyczny, red. P. Korzeniowski, Warszawa 2010, s. 115). Zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci" celem opłat powinno być wystawienie rachunku sprawcy naruszenia stanu środowiska za powstanie negatywnych efektów zewnętrznych i za związane z tym koszty ich usunięcia. Najkorzystniejszą formą byłoby indywidualne ustalenie tzw. krańcowej szkody wywołanej przez szeroko rozumiane korzystanie ze środowiska, co jednak praktycznie jest prawie niemożliwe. Z tego względu opłaty są określane jako świadczenia pieniężne pobierane z tytułu korzystania z komponentów środowiska, o charakterze przymusowym i ekwiwalentnym, z reguły egzekwowane ex ante (przed rozpoczęciem działania) i oparto je na przeciętnych kosztach degradacji środowiska (A. Jaworowicz-Rudolf, Instrumenty finansowoprawne, (w:) M. Górski (red.), Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2021, s. 203).

Okoliczności niniejszej sprawy doprowadziły organy administracji publicznej, a następnie Sąd I instancji do prawidłowych wniosków, że skarżąca kasacyjnie spółka nie zrealizowała w pełni warunków kompensacji usuniętych drzew.

Niesporne jest bowiem, że decyzją z 23 maja 2016 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w K. udzielił skarżącej zezwolenia na usunięcie 33 sztuk - 61 pni z terenu działki nr [...], obr. [...], przy ul. [...] w K. i z tego tytułu organ ustalił opłatę w wysokości 122.293,25 zł. Jednocześnie organ nałożył na spółkę obowiązek posadzenia 12 sztuk drzew gatunku śliwa wiśniowa "Nigra", 15 sztuk drzew gatunku grusza drobnoowocowa "Chanticleer", 14 sztuk gatunku wiśnia piłkowana "Amanogava", 7 sztuk drzew gatunku jarząb szwedzki oraz krzewy gatunków: tawuła japońska, pęcherznica kalinolistna, krzewuszka cudowna, dereń biały, berberys Thunberga, trzmielina Fortune’a i irga błyszcząca, które pokryją powierzchnią przynajmniej 100 m2, w terminie do 31 października 2017 r,, stosownie do art. 83c ust. 3 i 4 u.o.p.

Spółka w dniu 16 listopada 2017 r. powiadomiła organ o wykonaniu nasadzeń zastępczych drzew i krzewów, zgodnie z zobowiązaniem wynikającym z ww. decyzji. W dniu 4 grudnia 2017 r. organ I instancji dokonał kontroli nasadzeń zastępczych i stwierdził wówczas brak: 10 sztuk drzew gatunku grusza drobnoowocowa "Chanticleer", 7 sztuk drzew gatunku jarząb szwedzki, 1 sztuk drzewa gatunku śliwa wiśniowa "Nigra", a także 10 m2 krzewów gatunku trzmielina "Fortune'a" i 10 m2 krzewów gatunku berberys "Thunberga". W oświadczeniu złożonym w 5 grudnia 2017 r. skarżąca kasacyjnie wyjaśniła, że w dniu 4 grudnia 2017 r. wykonawca robót drogowych, podczas prowadzenia prac związanych z zakładaniem terenów zielonych, wykopał 17 sztuk drzew, aby ich nie zniszczyć. Skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że przedmiotowe drzewa zostały zabezpieczone i zadeklarowała, że będą one posadzone ponownie w terminie do dnia 22 grudnia 2017 r.

Rację ma jednak Sąd I instancji, że argumentacja spółki oparta na ww. okolicznościach nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że obowiązek nałożony na skarżącą kasacyjnie decyzją z 23 maja 2016 r. nie był modyfikowany, w szczególności w zakresie terminu dokonania nasadzeń zastępczych. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przedmiotowy termin był zakreślony do 31 października 2017 r. Organ pozbawiony jest w tej sytuacji tzw. luzu decyzyjnego i nie może oceniać, czy odstępstwo w zakresie wykonania nasadzeń zastępczych ma charakter marginalny i czy nasadzenia nadal stanowią prawidłową formę kompensacji przyrodniczej. Oznacza to, że tym bardziej strona nie może w granicach własnego uznania dokonywać modyfikacji zezwolenia na usunięcie drzew i dokonywać nasadzeń następczych w inny sposób lub w innym terminie niż przewiduje to zezwolenie, bez wcześniejszego uzyskania zmiany decyzji (zezwolenia) w tym zakresie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 3051/21 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Słusznie również wskazano, że spółka mogłaby być zwolniona ze skutków braku części nasadzeń zastępczych w sytuacji wystąpienia obiektywnych przyczyn, na które skarżąca kasacyjnie nie miałaby wpływu. Sytuacja, w której podmiot działający na terenie stanowiącym własność skarżącej kasacyjnie, usunął nasadzenia ze względu na prace w ramach zagospodarowania terenu stanowi sytuację, w której skarżąca kasacyjnie działała na zasadzie ryzyka i którą należy oceniać w ramach odpowiedzialności spółki za skutki działań lub zaniechań podmiotów, którymi posługuje się skarżąca kasacyjnie prowadząc działalność gospodarczą. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela bezwzględnie pogląd organów administracji publicznej prowadzących postępowanie administracyjne oraz Sądu I instancji, wedle którego strona zamiast wykopywać drzewa oraz krzewy, winna je ochronić w inny sposób lub też wystąpić o zmianę terminu nasadzenia, co do spornych drzew i krzewów.

Niezależnie od faktu, że nasadzenia dokonane przez spółkę są oczywiście cenne przyrodniczo, uznać należało, że organy, a za nimi Sąd I instancji, prawidłowo przyjęły, że warunki zezwolenia na usunięcie drzew nie zostały całkowicie spełnione. To z kolei uzasadniało przyjęcie przez Sąd I instancji w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji, że organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą umorzenia opłaty administracyjnej w wysokości 31.399,62 złotych za usunięcie drzew z terenu działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.

W kontekście powyższego, skoro stan faktyczny sprawy wskazywał jednoznacznie na niewywiązanie się przez skarżącą kasacyjnie z obowiązku dokonania nasadzeń, to nie może być mowy o naruszeniu art. 84 ust. 7 u.o.p.

Za niezasadne należało również uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81 k.p.a.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości, a materiał dowodowy został zebrany w wystarczającym stopniu. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych decyzji. Po wnikliwej analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, trafnie stwierdził, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności.

Ponadto wnioskowane przez skarżącą kasacyjnie przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego poprzez przesłuchanie w charakterze świadków osób wskazanych przez skarżącą na okoliczności wskazane w skardze nie miałoby dla sprawy zasadniczego znaczenia. W myśl art. 75 § 1 k.p.a.,

jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Wskazać należy, że dowód z przesłuchania stron jest środkiem dowodowym posiłkowym, dopuszczalnym w postępowaniu administracyjnym w ostateczności (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2134/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1277/18). Z art. 75 § 1 k.p.a. nie można wywodzić, aby dowody dotyczące określonej okoliczności wskazywały na tę okoliczność bezpośrednio. Dopuszczalne jest wnioskowanie pośrednie na podstawie innych wiarygodnych dowodów, którymi organ dysponuje, z zastrzeżeniem, by ocena ta nie była dowolna (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2603/15).

Organ w postępowaniu o nałożenie opłaty za niedokonanie nasadzeń zastępczych zobowiązany jest ustalić fakt dokonania nasadzeń zastępczych w terminie w formie oględzin. Badanie zaś przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, co do zasady irrelewantnych z punktu widzenia zastosowania art. 84 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, jest możliwe tylko wówczas, gdy drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności w okresie 3 lat od nasadzenia, a nie w przypadku, gdy drzew nie posadzono w terminie. Obowiązkiem organu jest przeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów w sytuacji, gdy strona wskazuje na określone źródło informacji (środek dowodowy) w celu wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, przeczących tezie przyjętej przez organ administracji, chyba że wynikają z nich okoliczności już udowodnione lub znane organowi z urzędu. Tymczasem okoliczności których spółka zamierzała dowieść poprzez przeprowadzenie dowodów, tj. zasadność wykopania spornych drzew czy krzewów i motywów jakimi kierowały się osoby trzecie czy też strona, z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, nie były dla sprawy istotne, w rozumieniu art. 78 k.p.a.

Pozbawiony doniosłości prawnej jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 81a k.p.a. poprzez niezastosowanie ww. przepisu w celu rozstrzygnięcia wątpliwości faktycznych na korzyść strony, dotyczących istnienia nasadzeń w terminie granicznym do umorzenia, w szczególności poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony faktów wskazanych przez skarżącą kasacyjnie na fotografii bez daty.

Nie jest także trafny zarzut kasacyjny naruszenia art. 81a k.p.a. Zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3031/19 ). Celem art. 81a § 1 k.p.a. jest przeciwdziałanie przyjmowaniu przez organu wersji niekorzystnej dla strony w sytuacji, w której w sprawie są co najmniej dwie zasadniczo sprzeczne, ale równie prawdopodobne w realiach danej sprawy, możliwe wersje stanu faktycznego. Celem tego przepisu nie jest natomiast uchylanie się strony od odpowiedzialności administracyjnej poprzez wykazanie zaistnienia w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, pomimo tego, że zebrany materiał dowodowy, oceniony zgodnie z art. 80 k.p.a., pozwala na przyjęcie w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie relewantnej normy prawa materialnego (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r. sygn., akt IV SA/Wa 937/18). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalony stan faktyczny wykazał w sposób jednoznaczny, że skarżąca kasacyjnie spółka, pomimo nałożonego decyzją z 23 maja 2019 r. obowiązku, nie dokonała części nasadzeń zastępczych.

Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.