Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi "A" S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. o nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę 3.817,- zł (trzy tysiące osiemset siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Prezydent Miasta [...] decyzją z 12 grudnia 2017 r., nr [...] określił X. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. na kwotę [...]zł i stwierdził nadpłatę w tym podatku w kwocie [...]zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie [...]zł. Z decyzji wynika, że skarżąca spółka 05 stycznia 2015 r. złożyła wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...]zł dołączając do wniosku korektę deklaracji, w której zmniejszyła m.in. powierzchnię gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Według skarżącej nadpłatę spowodowało:

1) błędne opodatkowanie budynku lokomotywowni wachlarzowej o powierzchni [...] m2 jako budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy lokomotywownia nie powinna podlegać podatkowi od nieruchomości;

2) błędne opodatkowanie budynku dworca (dalej: "budynek I") o powierzchni [...] m2 oraz magazynu przesyłkowego (dalej: "budynek II") o pow. [...] m2 zlokalizowanych na terenie Miasta [...] przy ul. [...] jako budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy budynki te powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków pozostałych;

3) błędne opodatkowanie budynku poradni zlokalizowanego przy ul. [...] (dalej: "poradnia") oraz błędne opodatkowanie budynku zlokalizowanego przy ul. [...] (dalej: "budynek medyczny") poprzez zastosowanie dla tych budynków stawek właściwych dla powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy części powierzchni budynków wykorzystywanych dla świadczeń zdrowotnych powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4) błędne opodatkowanie działki nr [...], obręb K. jako gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy grunt ten powinien być w części zwolniony z opodatkowania, a w części nie podlegać podatkowi od nieruchomości;

5) błędne opodatkowanie budynku kotłowni, budynku warsztatowego, parowozowni oraz budynku produkcyjno-warsztatowego (dalej: "obiekty"), jako budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy w stosunku do obiektów o łącznej pow. użytkowej [...] m2, powinno znaleźć zastosowanie zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."), jako że obiekty zostały wpisane do rejestru zabytków;

6) błędne opodatkowanie budowli, zlokalizowanych na terenie Miasta [...] (o wskazanych przez spółkę numerach inwentarzowych) jako budynków związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy te obiekty stanowią budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

W odniesieniu do budynku lokomotywowni wachlarzowej skarżąca podniosła, że obiekt ten ze względu na zerwany dach nie posiada cech budynku, określonych w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Obiekt ten nie stanowi całości techniczno-użytkowej, a więc nie jest obiektem budowlanym w związku z czym w ogóle nie może być przedmiotem opodatkowania. Lokomotywownia nie posiada instalacji wodociągowej i elektrycznej, brak jest także instalacji centralnego ogrzewania. Odwołując się do postanowień powołanego ostatnio przepisu oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2016 poz. 290 ze zm. – dalej: "P.b.") skarżąca wskazała, że uszkodzenie poszycia dachowego, jak również zakwalifikowanie obiektu budowlanego do rozbiórki nie może stanowić podstawy do wyłączenia takiego obiektu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Prezydent stwierdził, że złożone przez skarżącą fotografie świadczą o tym, że budynek nie jest pozbawiony całkowicie poszycia dachowego tylko ma liczne prześwity. Mimo wezwania skarżąca nie przedstawiła ostatecznej decyzji o zgodzie na rozbiórkę budynku ani dziennika budowy potwierdzającego rozpoczęcie rozbiórki. Z tychże dokumentów wynika, że wprawdzie budynek lokomotywowni został uznany za zbędny i zdecydowano o jego likwidacji, jednak nie zostały podjęte działania kierunku faktycznej rozbiórki lokomotywowni. Prezydent stwierdził, że wprawdzie powyższe zaniechanie zostało spowodowane objęciem obiektu ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, to okoliczność ta jest nieistotna z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego.

Odnosząc się do budynku dworca oraz magazynu przesyłkowego skarżąca podniosła, że ze względu na stan tych obiektów nie są i nie mogą być one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynki stały się obiektem dewastacji, większość okien została wybita, zniszczono elewację, rozkradzione zostały elementy instalacji elektrycznej i wodociągowej, co oznacza, że do budynków nie mogą być doprowadzone media. Na zły stan budynków składa się również przeciekający dach. Obiekty te nie nadają się do wykorzystania w działalności gospodarczej. W kontekście art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażono pogląd, że obiekty te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Prezydent odnosząc się do powyższego twierdzenia skarżącej wskazał, że pojęcie względów technicznych nie obejmuje technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Z dokumentów skarżącej wynika, że omawiane budynki są w złym stanie technicznym i wymagają remontu. Zły stan techniczny nie ma charakteru trwałego, ma on charakter przejściowy i spowodowany jest wyłącznie odkładaniem decyzji o realizacji remontu. W sprawie brak podstaw do uznania , że budynki nie są użytkowane ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, czy na trwałą nieprzezwyciężalną przeszkodę.

Odnosząc się do budynku poradni zlokalizowanego przy ul. [...] oraz budynku przy ul. [...] Prezydent podzielił wyrażone przez spółkę stanowisko, że część powierzchni tych budynków była wykorzystywana na świadczenie usług medycznych. Z uwagi na powyższe przyznał , że powierzchnia ta winna być opodatkowania zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.p.o.l. z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Dokonując analizy złożonych przez skarżącą dokumentów stwierdził, że opodatkowanie według wskazanych ostatnio stawek winno znaleźć zastosowanie względem większej niż wskazana powierzchni budynków.

W odniesieniu do gruntu – działki nr [...] obręb [...] o powierzchni [...] m2 spółka twierdziła, że grunt ten powinien być w części zwolniony z opodatkowania, a w części nie podlega podatkowi od nieruchomości. Sporna nieruchomość została oznacza w ewidencji gruntów i budynków oznaczeniem "[...] – [...]", przez grunt ten przebiega ponadto linia kolejowa. Grunt zajęty pod linię kolejową podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. pozostała zaś część, na której znajdują się lasy nie będzie podlega opodatkowaniu tym podatnikiem podpada opodatkowaniu podatkiem leśnym. Grunty sklasyfikowane jako leśne nie są zajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej. Prezydent dokonując weryfikacji złożonego zestawienia nieruchomości opodatkowanych i zwolnionych w 2013 r. ustalił, że skarżąca do opodatkowania zadeklarowała jedynie zabudowaną budynkiem stacji [...] część w/w działki o powierzchni [...] m2. Za nieprawdziwe uznał więc twierdzenie skarżącej, że omawiana działka była w całości opodatkowana według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stwierdził, że za wyjątkiem wskazanego powyżej fragmentu działki, nieruchomość ta była już pierwotnie wyłączona z opodatkowania.

Odnośnie kompleksu budynków stacji [...] (obejmującego budynek kotłowni, budynek warsztatowy, parowozownie oraz budynek produkcyjno-warsztatowy) spółka podniosła, że obiekty wchodzące w jego skład zostały wpisane do rejestru zabytków województwa [...]. Z uwagi na powyższe w ocenie skarżącej zastosowanie winno znaleźć zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Prezydent podzielił ten pogląd stwierdzając, że ten kompleks budynków jest faktycznie wpisany do rejestru zabytków, jego stan jest zachowany i nie jest wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej.

Prezydent podzielił również stanowisko spółki w przedmiocie błędnego opodatkowania budowli zlokalizowanych na terenie Miasta [...] (o wskazanych przez spółkę numerach inwentarzowych). Wskazane obiekty się są bowiem budynkami tylko budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Obiekty te nie są trwale związane z gruntem za pomocą fundamentów lub nie są wyodrębnione z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Dlatego z zgłoszenie ich jako budynków wymagało korekty.

Zgodnie z decyzją Wojewody [...] z 26 kwietnia 2004 r., nr [...] działka położona w obrębie [...] arkusz mapy [...] działka nr [...] o pow. 12,3257 ha była zajęta pod infrastrukturę kolejową. W uzasadnieniu decyzji z 09 maja 2012 r., nr [...] dokonującej podziału m. in. wskazanej ostatnio nieruchomości stwierdzono, że Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z 17 grudnia 2009 r. uznał przedmiotowe działki za tereny, na których usytuowane są linie kolejowe. Prezydent zauważył jednak, że w decyzji z 09 maja 2012 r. nie ma żadnego potwierdzenia, że linie kolejowe biegły również w czasie wydawania tej decyzji. Ze zdjęć lotniczych wynika, że w maju 2012 r. na wskazanym terenie nie było już żadnej widocznej infrastruktury kolejowej, w szczególności przez działki nie biegły linie kolejowe. Z załączonej przez skarżącą mapy, stanowiącej załącznik do decyzji z 09 maja 2012 r. również nie wynika czy w ogóle, a jeżeli tak to jaka znajdowała się tam infrastruktura kolejowa. W związku z powyższym uznano, że od czerwca 2012 r. grunty oznaczone jako obszar [...], arkusz [...], działka [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz działki nr: [...] i [...] (powstałe w wyniku podziałów działki nr [...]), a więc grunty o łącznej pow. 12.3257 ha nie korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. podlegając opodatkowaniu według stawek na gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Powierzchnię gruntów opodatkowanych z zastosowaniem wskazanej ostatnio stawki z tytułu działek nr [...] zwiększono w okresie od czerwca do grudnia 2012 r. o 63.656,00 m2 zmniejszając o tyle samo powierzchnię zwolnioną od podatku. W zakresie działek nr [...] zwiększono podstawę opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o całkowitą ich powierzchnię, tj. o 48.357,00 m2 za okres od czerwca do listopada 2012 r. W pozostałym zakresie organ podatkowy uznał za prawidłowe przedstawione przez spółkę zestawienie gruntów, budynków i budowli.

Prezydent stwierdził, że suma zarachowań na poczet podatku od nieruchomości za 2012 r. wyniosła [...] zł, że na poczet odsetek od wskazanego zobowiązania zaliczył [...] zł a więc nadpłata w podatku od nieruchomości za wskazany rok wynosi [...] zł, a nie [...] zł jak wyliczyła to skarżąca.

Pismem z 02 stycznia 2018 r. skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Decyzji Prezydenta zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 i art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") poprzez brak wskazania przyczyn, na podstawie których organ zaliczył kwotę [...]zł na poczet odsetek od zaległości podatkowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 22 listopada 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Kolegium postępowanie podatkowe przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Decyzja zawiera opis analizy konta księgowego skarżącej z której wynika, że w 2013 r. na poczet zobowiązania za ten rok zostały dokonane wpłaty w wysokości [...] zł. Na poczet omawianego zobowiązania zaksięgowano również wpłaty dokonane w 2014 r. w kwocie [...]zł oraz wpłaty dokonane w 2015 r. w kwocie [...]zł. Ponadto na podstawie art. 66 O.p. nastąpiło przejęcie składników majątkowych w zamian za zaległości podatkowe, z czego na poczet zobowiązań za 2013 r. zaksięgowano łącznie [...] zł. Tak więc suma zarachowań na poczet zobowiązań za 2013 r. wyniosła [...] zł. Na poczet odsetek od zobowiązań za omawiany rok została zaliczona również kwotę [...]zł, konsekwencją czego było brak podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

Zaliczenie wpłat na poczet zaległości podatkowych za 2013 r. nastąpiło m. in. na mocy decyzji z 29 września 2014 r., nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w zamian za przejęcie składników majątku. Decyzji zawiera wykazanie kwoty zaległości podatkowych za podatek od nieruchomości oraz kwoty zaległych odsetek. Od decyzji tej nie zostało wniesione odwołania. Skarżąca nie kwestionowała również istnienia zaległości jak i odsetek. Kwoty odsetek zostały wskazane w postanowieniach organu pierwszej instancji o zarachowaniu wpłat wydawanych po każdej wpłacie. Postanowienia te nie zostały zaskarżone. Dodatkowo w wyniku określenia zobowiązania podatkowego powstała zaległość podatkowa, od której organ pierwszej instancji obliczył odsetki. Decyzja wyjaśnia również, że wpłaty skarżącej na poczet podatku zostały zaksięgowane zgodnie z art. 62 § 1 O.p. Pobrane odsetki naliczono zgodnie z art. 53 § 4 oraz art. 55 § 1 i 2 O.p. Wyjaśnia również, że począwszy od 2012 r. skarżąca dokonywała wpłat na poczet podatku od nieruchomości z opóźnieniem.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika pismem z 01 lutego 2019 r. wniosła skargę na powyższą decyzję Kolegium wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i o umorzenie postępowania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za 2012 r. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 70 § 1 w zw. z art. 208 § 1 O.p. gdyż decyzja w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

2) art. 233 § 2 O.p. poprzez niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji, mimo, że została ona wydana z naruszeniem art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak wskazania podstawy zaliczenia kwoty [...]zł na poczet odsetek od zaległości podatkowych.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało dokonania oceny zgodności z prawem decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty.

Sąd zdecydował , że w sprawie w pierwszej kolejności zachodziła potrzeba odniesienia się do zarzutów przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l., osoby prawne (...) są obowiązane: wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia. Z uwagi na treść powyższych przepisów zasadniczy termin przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego upływał z końcem 2017 r. Zaskarżona decyzja została bezspornie wydana jak i doręczona po upływie terminu z art. 70 § 1 O.p. W sprawie nie doszło również do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karno-skarbowego bowiem zawiadomienie o powyższym fakcie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 02 stycznia 2018 r., tj. po upływie podstawowego terminu przedawnienia wynikającego z postanowień art. 70 § 1 O.p. Mając powyższe na uwadze należy konsekwentnie stwierdzić, że z końcem 2017 r. doszło do przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego czego procesowym skutkiem jest bezprzedmiotowość postępowania (art. 208 § 1 O.p.) w zakresie w jakim zmierzało ono do określenia wysokości tego zobowiązania.

W niniejszej sprawie , mając na uwadze fakt, że zaskarżona decyzja poza określeniem wysokości zobowiązania podatkowego zawiera również rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania stwierdzenia nadpłaty sąd stwierdza, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 O.p.) nie pokrywa się z terminem wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 79 § 2 O.p.). Mając na uwadze specyfikę niniejszej sprawy, wyrażającą się wszczęciem postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w związku z wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nadpłaty wskazuje, że zgodnie z uchwałą poszerzonego składu NSA z 27 stycznia 2014 r., II FPS 5/13 w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy. Ewentualne przedawnienie zobowiązania podatkowego nie musi skutkować bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, zgodnie bowiem z art. 79 § 2 O.p., prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w tym zakresie nawet po upływie terminu przedawnienia pod warunkiem złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia.

W opinii sądu rozważania poczynione w powołanej powyżej uchwale należy uznać za aktualne również w obecnym stanie prawnym mimo zmiany art. 79 § 1 O.p. Zgodnie z powołanym przepisem, postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu. Z postanowień zdania drugiego powołanego przepisu wynika, że w razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie w jego ramach żądania stwierdzenia nadpłaty. Z postanowień analizowanego przepisu nie można jednak wyprowadzić wniosku, że bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie żądania stwierdzenia nadpłaty. Bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie uchyla ciążącego na organie podatkowym obowiązku rozpoznania żądania zawartego we wniosku o stwierdzenie nadpłaty zgłoszonego przed upływem terminu wskazanego w art. 79 § 2 O.p. W omawianej sytuacji organ będzie jednak musiał ograniczyć swoje rozstrzygnięcie do stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nadpłaty.

W ocenie sądu w sprawie nie ma sporu co do dochowania przez skarżącą terminu na wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Mimo zatem bezprzedmiotowości postępowania w zakresie zmierzającym do określenia wysokości zobowiązania podatkowego brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania w zakresie zmierzającym do rozstrzygnięcia o zasadności wniosku o stwierdzenie oraz zwrot nadpłaty.

W kwestii stwierdzenia nadpłaty sąd podziela zarzuty skargi podniesione w pkt 2 jej petitum. Skarżąca trafnie zauważa, że decyzja organu pierwszej instancji nie wskazuje podstawy zaliczenia [...] zł na poczet odsetek od zaległości podatkowych. Organ pierwszej instancji uzasadniając swoją decyzję na stronie [...] wskazał na przeprowadzoną analizę konta księgowego skarżącej. Na skutek jej dokonania ustalono, że suma zarachowań na poczet zobowiązania za 2012 r. wyniosła [...] zł. Na poczet odsetek od wskazanego zobowiązania zaliczono [...] zł z uwagi na co stwierdzono nadpłatę w kwocie [...]zł nie zaś w kwocie [...]zł wskazanej przez spółkę.

Sąd stwierdza, że zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na ustalenie prawidłowości powyższych twierdzeń organu pierwszej instancji. W sprawie brak jest bowiem postanowień o zarachowaniach. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie decyzja Prezydenta Miasta [...] z 29 września 2014 r., nr [...] stwierdzająca wygaśnięcie zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za okres: od listopada 2011 do listopada 2013 r. w całości; od stycznia do maja 2014 r. w całości; czerwiec 2014 r. częściowo, tj. w kwocie [...]zł. Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium nie odniosło się do braku wskazania przyczyn zaliczenia kwoty [...]zł na poczet odsetek od zaległości podatkowych. Kolegium opisało jedynie okoliczności związane z zarachowaniem wpłat na poczet zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2013 r., gdy tymczasem niniejsza sprawa dotyczy zobowiązania w tym podatku ale za 2012 r.

Niezależnie od powyższego sąd wskazuje , że orzeczenie w przedmiocie nadpłaty musi zostać poprzedzone skonfrontowaniem wysokości zobowiązania podatkowego w wielkości zidentyfikowanej w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty wraz z kwotą należnych ewentualnie odsetek za zwłokę (obliczonych z uwzględnieniem zobowiązania podatkowego we wskazanej ostatnio wielkości) z kwotą wpłat zarachowanych na poczet tego zobowiązania bądź wynikających z niego odsetek za zwłokę. W toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie jest możliwe kwestionowanie postanowień o zarachowaniach. Zarachowań dokonuje się bowiem zgodnie z art. 62 § 4 O.p. w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z uwagi na art. 219 O.p. postanowienia, na które przysługuje prawo wniesienia zażalenia po upływie terminu na dokonanie tej czynności mogą być podważane jedynie w nadzwyczajnych trybach wskazanych w art. 240-249 powołanego aktu (tj. w trybie wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności). Późniejsza zmiana wysokości zobowiązania podatkowego na skutek wydania przez organ decyzji w przedmiocie nadpłaty nie wypełnia żadnej z przesłanek wznowienia postępowania bądź stwierdzenia nieważności postanowienia.

Podsumowując powyższe rozważania sąd za trafne uznał zarzuty skargi podnoszące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej W powtórnym postępowaniu w sprawie ( tym razem tylko o nadpłatę z uwagi na upływ terminu przedawnienia z art. 70 O.p.) obowiązkiem organów będzie włączenie do materiału dowodowego sprawy wszystkich postanowień o zarachowaniach odnoszących się do podatku od nieruchomości za 2013 r. Organy wezmą pod uwagę fakt, że zmiana wysokości zobowiązania podatkowego (na skutek uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty) implikuje zmianę wysokości odsetek za zwłokę. Należy również mieć na względzie, że wydając decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego oraz postanowienia o zarachowaniu za podstawę obliczeń odsetek została przyjęta inna niż aktualna wysokość zobowiązania podatkowego a co z tym związane inna wysokość samych odsetek za zwłokę. Orzekając w przedmiocie nadpłaty organ dokona powtórnego obliczenia odsetek za zwłokę przyjmując za podstawę tych obliczeń zobowiązanie podatkowe w wielkości zidentyfikowanej w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Następnie skonfrontuje wysokość zobowiązania podatkowego w wysokości zidentyfikowanej w toku postępowania w przedmiocie nadpłaty wraz z kwotą należnych ewentualnie odsetek za zwłokę (obliczonych z uwzględnieniem zobowiązania podatkowego we wskazanej ostatnio wysokości) z kwotą wpłat zarachowanych na poczet tego zobowiązania bądź też wynikającej z tego zobowiązania zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. Obliczenia w powyższym zakresie muszą zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji celem wywiązania się z wymogów nałożonych przez zasadę przekonywania (art. 124 O.p.) jak i postanowienia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.

Mając na uwadze powyższe sąd na a podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), orzekł, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł. Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej sąd mając na względzie art. 206 p.p.s.a. wziął pod uwagę, że pełnomocnik reprezentował skarżącą również w analogicznego rodzaju sprawach o sygnaturze I SA/Po 211/19 oraz I SA/Po 212/19. Niniejsza jak i wskazane ostatnio sprawy charakteryzują się powtarzalnością rodzajową, zbieżnymi zarzutami oraz argumentacją. W rezultacie sąd doszedł do wniosku, że sporządzenie skargi i zastępowanie spółki w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika mniejszego niż zwykle nakładu pracy i z tej racji przyznał [...] wynagrodzenia należnego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).