Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1417/14 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżony wyrok w pkt 1 oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015r. (sygn. akt I SA/Wa 1417/14), oddalił skargę S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] marca 2014 nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Kierownik Działu Pomocy Środowiskowej działający z upoważnienia Burmistrza Miasta Sierpca, decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], przyznał S. D. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną W. D. od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2012 r. w wysokości 400 złotych miesięcznie. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawczyni spełnia wszelkie warunki do przyznania jej świadczenia tj. rodzina spełnia kryterium dochodowe a egzekucja zasądzonych alimentów jest bezskuteczna. Następnie na skutek wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta Sierpca z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wskazując, że stan z dnia wydania tej decyzji nie pozwała na ustalenie S. D. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na W. D., bowiem nie można jej uznać za osobę uprawnioną w świetle obowiązujących przepisów. Organ powołał się w tym zakresie na, zawartą w art. 2 pkt 11 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U z 2012 r. poz. 1228 ze zm.), definicję osoby uprawnionej zgodnie, z którą jest to osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna. Za bezskuteczność egzekucji uważa się zaś egzekucję w wyniku, której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Kolegium wskazało, że z akt sprawy, a zwłaszcza z dołączonego do wniosku z dnia 2 sierpnia 2012r. zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych wystawionego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Płocku z dnia 20 lipca 2012 r. nie wynika, że egzekucja należności okazała się bezskuteczna. Jasno zaś z niego wynika, że egzekucja nie jest bezskuteczna. Uznał zatem, że decyzja Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej z dnia [...] września 2012r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 9 w zw. z art. 2 pkt 2 i 11 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Kolegium podkreśliło, że przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie zależy od uznania administracyjnego. Niespełnienie którejkolwiek z wymaganych prawem przesłanek oznacza brak uprawnień do świadczenia, a wydana w sprawie decyzja jest nieważna.

Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. S. D. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wskazując, że w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. komornik sądowy nie ściągnęła żadnych należności od dłużnika J. D. na rzecz córki W. Tym samym w jej przekonaniu egzekucja była bezskuteczna i ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego było zasadne.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku S. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej MOPS w Sierpcu w sprawie ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną, utrzymało swoją decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że ponownie analizując sprawę wystąpiło do komornika sądowego J. K. o potwierdzenie, czy zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji świadczenia alimentacyjnego, stanowiące dowód w sprawie, jest prawidłowe. Komornik zawiadomiła organ, że przedmiotowe zaświadczenie wystawione było prawidłowo. Wyjaśniła jednocześnie, że w pkt III dotyczącym przyczyn bezskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazane zostały przyczyny braku całkowitego wyegzekwowania wszystkich wierzytelności, zaś pkt II (egzekucja i należności) wykazujący brak bezskuteczności odnosi się jedynie do wierzytelności alimentacyjnych a więc wierzytelności dochodzonych na rzez wierzyciela alimentacyjnego. Zatem Kolegium uznało, że nie ma podstaw do uznania, że egzekucja świadczeń była bezskuteczna.

Na decyzję powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. D. wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji tego samego organu. W skardze zarzuciła organowi: naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 9 w zw. z art. 2 pkt 2 i pkt 11 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 1228 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że egzekucja świadczeń alimentacyjnych była skuteczna opierając się wyłącznie na zaświadczeniu z dnia 25 lipca 2012 r. o bezskuteczności świadczeń alimentacyjnych, wydanym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Płocku z którego wynika, że egzekucja jest skuteczna, gdy tymczasem egzekucja była bezskuteczna oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 7 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy a przede wszystkim nie zwrócenie się do Komornika Sądowego o dokładne udzielenie informacji w jakiej wysokości komornik wyegzekwował świadczenia alimentacyjne dłużnika J. D. w okresie poprzedzającym wydanie zaświadczenia i czy wyegzekwowane były w pełni należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych w okresie ostatnich dwóch miesięcy poprzedzających wydanie wyżej wymienionego zaświadczenia. Zdaniem skarżącej organ powierzchownie zbadał sprawę i wydał decyzję odmowną poprzestając jedynie na zawiadomieniu datowanym na dzień 5 lutego 2014 r., z którego nie wynika w jakiej wysokości wyegzekwowano alimenty na rzecz W. D. w okresie poprzedzającym wydanie zaświadczenia i czy wyegzekwowane były w pełni należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych w okresie ostatnich dwóch miesięcy w sprawie W. D. poprzedzających wydanie ww. zaświadczenia.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015r. (sygn. akt II SA/Ol 1144/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku co do nieważności decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej [...] września 2012 r. uznając, iż W. D. (córka skarżącej) nie była ona osobą uprawnioną w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, gdyż egzekucja komornicza, o której mowa w art. 2 pkt 11 tej ustawy nie była bezskuteczna. Brak bezskuteczności egzekucji komorniczej alimentów należnych od J. D., zdaniem Sądu, wynika z wyżej wspominanego zaświadczenia Komornika przy Sądzie Rejonowym w Płocku J. K. z dnia 25 lipca 2012 r., Skoro egzekucja nie była bezskuteczna to brak było uprawnienia, a zatem decyzja o jego przyznaniu rażąco naruszała przepisy omawianej ustawy i podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, co też organ uczynił decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd Instancji wskazał, że organ zwrócił się do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Płocku o potwierdzenie prawidłowości treści wydanego zaświadczenia z dnia 25 lipca 2012 r. W piśmie z dnia 5 lutego 2014 r. Komornik wyjaśniła, że w pkt II ww. zaświadczenia wskazane zostały przyczyny braku całkowitego wyegzekwowania wszystkich wierzytelności dochodzonych od J. D. Natomiast pkt II zaświadczenia wykazujący brak bezskuteczności, odnosi się jedynie do wierzytelności alimentacyjnych. Z powyższego wprost wynika, zdaniem Sądu, że egzekucja komornicza alimentów od J. D. nie była bezskuteczna. Sąd podkreślił także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiada uprawnień do kwestionowania zaświadczeń komorniczych wydawanych na urzędowych drukach, których wzór został określony w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z dnia 9 lipca 2010 r.). Organ związany jest treścią takiego zaświadczenia i jeżeli wynika z niego, że egzekucja komornicza nie jest bezskuteczna, to powinien odmówić przyznania omawianego świadczenia.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła S. D., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej zwrotu kosztów tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W skardze kasacyjnej, powołując podstawy kasacyjne z art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 2 oraz ust. 11 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. w sprawie pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez wadliwe przyjęcie, na podstawie zaświadczenia Komornika Sądowego, że egzekucja świadczeń alimentacyjnych była skuteczna, a w przedmiotowej sprawie Komornik Sądowy nie wyegzekwował pełnych należności i nie przekazał żadnej kwoty Skarżącej; oraz przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności wynikających z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w szczególności niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, co do okoliczności zakresu skuteczności egzekucji, ustalenia wysokości uzyskanej od dłużnika przez Komornika Sądowego świadczenia alimentacyjnego, ustalenia przyczyny braku przekazania przez Komornika Sądowego świadczenia Skarżącej, ustalenia sprzeczności odnośnie pkt II i III w wydanym przez Komornika Sądowego zaświadczeniu o bezskuteczności z dnia 20 lipca 2012 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca zarzuciła sądowi I instancji, iż ten nie zauważył sprzeczności w zaświadczeniu Komornika Sądowego – co powinno prowadzić do zbadania, jak kształtował się stan faktyczny będący podstawą wystawienia zaświadczenia. Skarżąca podkreśliła, że ustawodawca nie przewidział drogi odwoławczej, która mogłaby bezpośrednio zakwestionować błędną treść zaświadczenia. Wywodzi z tego, że prawidłowość zaświadczenia może być badana zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym. Stanowisko przeciwne oznaczałoby pozbawienie strony prawa do sądu i pozostawiłoby bez możliwości kontroli istotną część procedury regulującej funkcjonowanie systemu wsparcia osób uprawnionych do otrzymywania alimentów.

Skarżąca przywołała stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. II SA/Ol 1384/12 (LEX nr 1274573), według którego to z bezskutecznością egzekucji mamy do czynienia, gdy nie zostały pobrane należności alimentacyjne w pełnej wysokości.

Skarżąca podniosła także, iż Sąd I instancji uchybił wynikającemu z art. 7 i 77 k.p.a. obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, a także oceny tego materiału w sposób przewidziany w art. 80 k.p.a., bowiem z rozważań Sądu nie wynika czy Komornik Sądowy faktycznie wyegzekwował jakąkolwiek część długu.

Na rozprawie przed w dniu 6 grudnia 2016r. pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie ograniczył sprecyzował wnioski w ten sposób, że wniósł o uchylenie pkt 1 zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu kosztów tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

Nadto w rozpoznawanej sprawie analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na zrekonstruowanie pełnej treści tych zarzutów i uznanie, że strona skarżąca uważa, iż sąd administracyjny pierwszej instancji konstruując materialnoprawny wzorzec kontroli, której przedmiotem jest decyzja administracyjna, nieprawidłowo odczytał i zastosował normy zawarte we wskazanych jako podstawa skargi kasacyjnej przepisach prawa materialnego. Takie zrekonstruowanie treści zarzutów pozwala na ich merytoryczne rozpoznanie. Zresztą niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej i brak wyraźnego połączenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutami naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, nie stanowiłoby w niniejszej sprawie przeszkody do merytorycznego rozpoznania tych zarzutów (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 września 2006r., SK 63/05, OTK-A 2006r., nr 8, poz. 108).

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej należy podzielić.

Oczywiście bezzasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż przepis ten nie był stosowany przez Sąd I instancji. Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a. i ewentualnie zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być podnoszony w przedmiotowej sprawie.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 oraz ust. 11 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. w sprawie pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez jego błędną wykładnię. Nie podniesiono bowiem żadnych argumentów co do tego, że organy administracyjne lub Sąd I instancji błędnie odczytały normy prawa materialnego wynikające z tych przepisów, że należało je inaczej interpretować lub zastosować odmienną wykładnię. Treść wynikających z tych przepisów norm prawnych jest jasna i w sposób tożsamy jest odczytywana przez organy administracyjne, sądy i skarżącą. Zwrócić jednak należy uwagę, że wprawdzie strona skarżąca podnosi zarzut błędnej wykładni tych przepisów, jednak z treści uzasadnienia tego zarzutu wynika, że chodzi o błędne ich zastosowanie. Cała argumentacja zarzutów w skardze kasacyjnej sprowadza się wyłącznie do stwierdzenia, że przepisy te nie powinny mieć zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym. W konsekwencji istotne jest stwierdzenie czy przyjęty w sprawie stan faktyczny został ustalony prawidłowo.

Natomiast podzielić należy zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności wynikających z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w szczególności niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, co do okoliczności zakresu skuteczności egzekucji. Podkreślić należy, że przedmiotowe postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności. Zatem wiąże się ono z przełamaniem zasady ogólnej - trwałości decyzji administracyjnej w czasie (art.16 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Z istoty zasady trwałości decyzji w czasie wynika bowiem, że aby obalić skutecznie to domniemanie, musi zostać wykazane w sposób pewny, że decyzja jest obarczona kwalifikowaną wadą prawną. W konsekwencji ustalony w sprawie stan faktyczny nie może budzić wątpliwości i jednoznacznie wskazywać na oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją.

Istotą ustaleń prowadzonych przez organy administracyjne i przyjętych przez Sąd I instancji było przyjęcie, na podstawie zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych wystawionego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Płocku z dnia 20 lipca 2012 r., że egzekucja należności nie była bezskuteczna. Zaświadczenie to zasadnie budziło wątpliwości strony skarżącej oraz organu, który ponownie rozpatrując sprawę wystąpił do komornika sądowego J. K. o potwierdzenie, czy zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji świadczenia alimentacyjnego, stanowiące dowód w sprawie, jest prawidłowe. Wprawdzie Komornik poinformował organ, że przedmiotowe zaświadczenie wystawione było prawidłowo, lecz pismo nie wyjaśniło wewnętrznych sprzeczności zaświadczenia, ani wątpliwości co do jego treści. Komornik wyjaśnił, że w pkt III dotyczącym przyczyn bezskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazane zostały przyczyny braku całkowitego wyegzekwowania wszystkich wierzytelności, zaś pkt II (egzekucja i należności) wykazujący brak bezskuteczności odnosi się jedynie do wierzytelności alimentacyjnych, a więc wierzytelności dochodzonych na rzez wierzyciela alimentacyjnego. Otóż zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 2 z dnia 7 września 2007 r. w sprawie pomocy osobom uprawnionym do alimentów o bezskuteczności egzekucji można mówić, gdy w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych; za bezskuteczną egzekucję uważa się również niemożność wszczęcia lub prowadzenia egzekucji alimentów przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z powodu:

a) braku podstawy prawnej do pojęcia czynności zmierzających do wykonania tytułu wykonawczego w miejscu zamieszkania dłużnika,

b) braku możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą.

Z zaświadczenia jednoznacznie wynika, że w okresie ostatnich dwóch miesięcy sprzed daty wydania zaświadczenia nie wyegzekwowano od zobowiązanego pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Pozostaje to w sprzeczność ze stwierdzeniem zawartym w treści zaświadczenia, że egzekucja nie jest bezskuteczna. Ustalenia te kwestionuje również skarżąca. Budzący tak daleko idące wątpliwości stan faktyczny nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Ponownie rozpatrując sprawę organ zwróci się ponownie do komornika o dalsze wyjaśnienia, pozwalające na pełne i jednoznaczne rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści zaświadczenia, a gdyby były one nadal ze strony komornika niepełne lub nienależyte należy zwrócić się do właściwego Prezesa Sądu Rejonowego sprawującego nad nim nadzór o udzielenie stosownych informacji.

W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia pkt 1 zaskarżonego wyroku oraz do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w następstwie tego do uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...].

Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią przedstawioną wyżej uwagi prowadząc postępowanie wyjaśniające we wskazanym wyżej zakresie.

Wskazać należy, że skorzystanie z instytucji procesowej, o której mowa w art. 188 p.p.s.a. możliwe jest również w sytuacji, gdy nie wnosił o to wnoszący skargę kasacyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2008r., sygn. akt I OSK 1494/07).

Wniosek o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z tytułu pomocy udzielanej z urzędu zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.