Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Warszawa, 20 maja 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Ministra Klimatu z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Minister Klimatu utrzymał w mocy postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...] obręb [...], miasto [...], gmina [...].

Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 25 października 2019 r. Minister Środowiska wydał postanowienie w którym odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...] obręb [...], uzasadniając to koniecznością ochrony złóż węgla brunatnego [...] znajdujących się pod miejscem planowanej inwestycji, ponieważ zabudowa nieruchomości ponad złożami trwale uniemożliwi eksploatację złoża.

Na powyższe postanowienie Gmina [...] reprezentowana przez Burmistrza (dalej skarżąca, gmina) złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem wskazanego wyżej postanowienia, wskazując m. in., że Minister Środowiska w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób lokalizacja ww. inwestycji pozostaje w sprzeczności z unormowaniami występującymi na obszarze chronionym. W ocenie skarżącej wyjaśnienie tej kwestii ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, gdyż z dokumentów planistycznych obowiązujących w województwie [...] wręcz jednoznacznie wynika, że na obszarze objętym inwestycją, o której mowa w projekcie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie ma żadnych ograniczeń w zakresie zabudowy.

Minister Klimatu (dalej: minister) po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r. Minister w całości podzielił stanowisko zawarte w tym rozstrzygnięciu. Wskazał, że planowana przez Gminę [...] zabudowa działki nr [...] budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wolnostojącym wraz z infrastrukturą techniczną nad złożem węgla brunatnego [...] jest sprzeczna z zasadą ochrony złóż i prowadzi do utraty możliwości jego gospodarczego wykorzystania w przyszłości. Minister uznał, że celem uzgodnienia projektu decyzji z organem administracji geologicznej jest zapewnienie ochrony udokumentowanych złóż kopalin oraz wykluczenie takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości, która mogłaby w przyszłości uniemożliwić ich eksploatację. Ponadto, minister szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i uznał je za niezasadne.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina [...] zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez błędne przyjęcie, że organ pierwszej instancji, wydając postanowienie z dnia [...].10.2019r. znak: [...], odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego oraz infrastruktury technicznej na działce [...] obręb [...] miasto [...], gmina [...], nie naruszył:

a) art. 124 ust. 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. 2018 poz. 2096) dalej K.p.a., poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie wykazanie w jaki sposób lokalizacja inwestycji pozostaje w sprzeczności z unormowaniami na obszarze chronionym, w sytuacji gdy z materiału dowodowego wynika, że postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...].10.2019 r. znak: [...] nie zawiera podstawy prawnej, z której wynikałoby że działka [...] obręb miasto [...], gmina [...]na której planowana jest inwestycja jest obszarem chronionym, jest obszarem strategicznym dla rozwoju Państwa i w końcu, że w obszarze tym istnieje zakaz zabudowy budynkiem jednorodzinnym,

b) art. 124 ust. 2 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. 2018 poz. 2096) dalej K.p.a., poprzez brak uzasadnienia prawnego oraz faktycznego, umożlwiającego stronie zrozumienie przedmiotowego uzgodnienia, w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, że uzasadnienie postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r. znak: [...], jest lakoniczne, nie odwołuje się do konkretnych dokumentów,

c) art. 106 ust. 4 w zw. z art. 7 i 10 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. 2018 poz. 2096), poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy a przede wszystkim nie zbadanie w jaki sposób inwestycja będąca przedmiotem decyzji o warunki zabudowy uniemożliwi eksploatację złoży węgla brunatnego, oraz niezbadanie czy w ogóle eksploatacja złoży węgla brunatnego na obszarze objętym wnioskiem kiedykolwiek będzie prowadzana.

2) Naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U 2018 poz. 1945) zwanego dalej u.p.z.p., poprzez nieuzasadnioną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie domku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...], obręb miasta [...], gmina [...], z uwagi na brak przepisu zakazującego zabudowy terenu objętego decyzją na którym występują złoża kopalin,

b) poprzez błędną interpretację art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2017 poz. 2125), który to przepis wprowadza jedynie wymóg zamieszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego udokumentowanych złóż kopalin, nie wprowadza zaś zakazu zabudowania terenów, na których występują złoża kopalin,

c) poprzez błędną interpretację, że zabudowanie budynkiem mieszkalnym terenu objętego projektem decyzji o warunki zabudowy trwale uniemożliwi przyszłą eksploatację złoża węgla brunatnego [...] co naruszy zasadę ochrony złóż kopalin, w sytuacji, gdy przepisy prawa regulują prawo do wywłaszczenia lub inny sposób zabezpieczenia,

d) art. 164 ust. 1 Konstytucji oraz art. 4 i 11 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego sporządzonej w Strasburgu w dniu 15 października 1955 (DZ.U. 1944, nr. 124, poz. 607) oraz art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pozbawienie Gminy władztwa oraz swobody w kształtowaniu własnej polityki przestrzennej, naruszenie swobody w gospodarowaniu mieniem gminy w okolicznościach, w których Państwo poza potencjalnym planem nie podjęło żadnych czynności, z których wynikałoby, że jest zainteresowane wydobywaniem węgla w tym obszarze,

e) art. 64 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności należnego Inwestorowi,

f) art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. 2017 poz. 2125) poprzez uznanie, że artykuł ten, stanowi podstawę prawną odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki [...] obręb miasto [...], gmina [...], w sytuacji gdy w obszarze tym brak jest dokumentów wskazujących na gotowość Państwa do wydobycia owych złóż, brak jest aktualnej dokumentacji geologicznej, brak projektu zagospodarowania złoża, brak raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia - eksploatacja odkrywkowa złoża węgla brunatnego, a następnie brak koncesji na wydobycie tego złoża, co jednoznacznie wskazuje, że organ pierwszej instancji planuje chronić potencjalne plany Państwa w zakresie wydobycia złoża, kosztem interesu Gminy i interesów obywateli.

3) Naruszenie zasady wynikającej z art. 8 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. 2018 poz. 2096) dalej K.p.a., poprzez: a) nierówne traktowanie obywateli, b) wybiórcze, przypadkowe wydawanie postanowień odmownych, w takich samych stanach faktycznych i prawnych, c) niestosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy utartej praktyki.

Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżąca gmina wniosła o: 1) uchylenie postanowienia Ministra Klimatu z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w całości, 2) zmianę postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] poprzez wydanie pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji polegającej na budowie domku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...], obręb miasta [...], gmina [...], przesłanej przez Burmistrza [...] z dnia [...] września 2019 r. ([...]), ewentualnie uchylenie postanowień, o których mowa w pkt 1 i 2 i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następie.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Klimatu utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Środowiska w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Istota sporu w kontrolowanej koncentruje się na tym czy organy administracji geologicznej zasadnie odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy działki budynkiem jednorodzinnym z uwagi na konieczność zapewnienia ochrony występującym pod tą działką złóż węgla brunatnego.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) - dalej u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych - po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej, w tym przypadku ministrem właściwym do spraw środowiska. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. o czym mówi art. 53 ust. 5 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 158 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2001 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r., poz. 868) dalej jako P.g.g. do zakresu działania organów administracji geologicznej należy m.in. podejmowanie rozstrzygnięć oraz wykonywanie innych czynności niezbędnych do przestrzegania i stosowania ustawy. Prawo geologiczne i górnicze określa wymagania w zakresie ochrony złóż kopalin, wód podziemnych oraz innych elementów środowiska w związku z wykonywaniem działalności m.in. w zakresie prac geologicznych oraz wydobywania kopalin ze złóż (art. 1 ust. 1 P.g.g.). Kopaliny należące do nieodnawialnych zasobów środowiska przyrodniczego podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu, stosownie do art. 3 pkt 13 lit. a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm.) dalej P.o.ś. Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie Prawa ochrony środowiska oraz ustaw szczególnych (art. 81 ust. 1 P.o.ś).

W myśl art. 125 P.o.ś., złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym kopalin towarzyszących. Zasada racjonalnej gospodarki złożami kopalin stanowi jeden z głównych nakazów wymagających uwzględniania w podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracji geologicznej. Szczegółowe zasady gospodarowania złożami kopalin i związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska określają przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze (art. 81 ust. 3 Prawa ochrony środowiska). Tym samym istotnym kryterium uzgodnienia z organem administracji geologicznym w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin jest kryterium racjonalnej gospodarki złożami kopalin, w tym możliwości eksploatacji tych złóż w przyszłości.

Mając na uwadze powyżej wskazane unormowania prawne odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów materialnych (u.p.z.p. i P.g.g.) należy uznać je za niezasadne.

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela zaprezentowane przez ministra stanowisko. Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] w gminie [...]. Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że działka/obszar inwestycji stanowi teren niezabudowany i w całości znajduje się na terenie udokumentowanego złoża węgla brunatnego [...]. Zaznaczyć trzeba, że udokumentowanie to niezaprzeczalnie wynika z uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] wraz z planami zagospodarowania przestrzennego miejskiego obszaru funkcjonalnego ośrodka wojewódzkiego [...] i [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018 r., poz. [...]) (schemat 5 – Obszary kształtowania potencjału rozwojowego (...) – Obszar funkcjonalny ochrony strategicznych złóż kopalin str. 240 tom I Planu wojewódzkiego). W uchwale tej przyjęto, - wbrew twierdzeniem skarżącej - że rejon złoża [...] został uznany za mający strategiczne znaczenie dla gospodarki energetycznej kraju. Minister dokonując oceny czy zabudowa nieruchomości nie będzie sprzeczna z zasadą ochrony kopalin wziął również pod uwagę kartę informacji złoża kopaliny stałej uzyskanej z sytemu Gospodarki i Ochrony Bogactw Materialnych [...] z której wynikało, że złoże węgla brunatnego [...] spełnia warunki do jego eksploatacji. Dodatkowo minister powołał się na uchwałę Rady Ministrów nr 8 z dnia 14 lutego 2017 r. w której przyjęto Strategię na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju do 2020 r. (z perspektywą do 2030 r.), a która stanowiła podstawę do opracowania strategii w zakresie m.in. gospodarowania zasobami kopalin. Organ uzgodnieniowy powołując się natomiast na uchwałę Rady Ministrów w sprawie "Polityki energetycznej Polski do 2030 r." (M. P. z 2010 r. nr 2 poz. 11) podkreślił, że węgiel brunatny stanowi bardzo ważny surowiec strategiczny z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego państwa.

Biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności w ocenie Sądu minister zasadnie uznał, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki pod którą znajduje się udokumentowane złoże węgla brunatnego może w przyszłości trwale uniemożliwić jego wydobycie metodą odkrywkową, co tym samym mogłoby być sprzeczne z zasadą ochrony kopalin, która sprowadza się do racjonalnego gospodarowania tymi zasobami oraz ich kompleksowego wykorzystania.

Dodatkowo wskazać należy - co trafnie zauważył minister - że Gmina [...] ma obowiązek ochrony złóż kopalin poprzez właściwe wykonywania władztwa planistycznego niezależnie od tego, że na obszarze planowanej inwestycji nie zostały wprowadzone ograniczenia w zabudowie. Gmina winna w celu ochrony złoża węgla brunatnego [...] ujawnić te złoża poprzez zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] uchwalone uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., jednak dotąd tego nie uczyniła. Z uwagi na to, że powyższy obowiązek nie został spełniony – mimo nakazu wynikającego z art. 72 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. - gmina nie powinna wyciągać jednak dla siebie pozytywnych skutków i powoływać się na to. Nadmienić należy, że jeżeli gmina w celu ochrony ujawniłaby w studium złoże węgla brunatnego [...], wówczas zapisy dotyczące np. przeznaczenia terenu winny znaleźć się w miejscowym planie (jeśli byłby uchwalony) lub w decyzji o warunkach zabudowy, a to w konsekwencji spowodowałoby siłą rzeczy ograniczenie w zakresie wykorzystania nieruchomości (np. poprzez zakaz zabudowy).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 60 w związku z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i art. 95 P.g.g. z uwagi na brak przepisu zakazującego zabudowy terenu objętego decyzją należy uznać go za niezasadny. W ocenie Sądu wskazany przepis jest właśnie przejawem realizacji zasady ochrony kopalin, bowiem wprost upoważnia organy geologiczne do przeprowadzenia stosownego postępowania sprawdzającego czy projektowana inwestycja – z uwagi na udokumentowane złoże kopalin - nie będzie stwarzała przeszkód na przyszłość w jego eksploatacji. Działanie organu w tym zakresie determinują przepisy ustawy P.g.g. (art. 81 ust. 3) i P.o.ś. (art. 125), które nakładają na organ geologiczny obowiązek uwzględnienia właśnie ww. przepisów w procesie zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że gdyby właściwy organ administracji geologicznej w ramach procedury uzgodnieniowej nie miał się kierować podstawową zasadą ochrony złóż kopalin, wówczas pod znakiem zapytania stałaby w ogóle cel i sens wprowadzenie wspomnianego obowiązku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Chybiony jest zarzut jakoby błędne było stanowisko organu, że zabudowanie budynkiem mieszkalnym terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji trwale uniemożliwi przyszłą eksploatację złoża węgla brunatnego [...] , co naruszy zasadę ochrony złóż kopalin, w sytuacji gdy przepisy prawa regulują prawo do wywłaszczenia. Organ trafnie wskazał, że m.in. wydobywanie złóż kopalin objętych własnością górniczą zostało zaliczone do celów publicznych, a szerzej do interesu publicznego, który utożsamiany jest z dobrem wspólnym. Wydobywanie złóż kopalin i czerpanie z tego korzyści ekonomicznych należy uznać za dobro całego Państwa, nie tylko gminy. Istnienie celu publicznego stanowi zatem jedną z uzasadnionych konstytucyjnie przesłanek dopuszczających ingerencję organów władzy publicznej w określony sposób zagospodarowania terenu, w tym przez zagwarantowaną prawem możliwość ochrony i wydobycia złoża kopaliny. Tym samym brak jest podstaw do wywodzenia, że nie jest uzasadnione wprowadzenie zakazu zabudowy z uwagi na ochronę złóż kopalin w sytuacji gdy istnieje możliwość wywłaszczenia nieruchomości.

Minister nie naruszył również art. 164 ust. 1 Konstytucji RP, art. 4 i 11 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego. Autonomia i samorządność gminy nie mają charakteru absolutnego. Zgodnie z art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Należy odwołać się do utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego władztwa planistycznego w przedmiocie złóż kopalin. W jego świetle chociaż gmina jest podstawową jednostką samorządu terytorialnego, a jej pozycja ustrojowa nie pozwala uznać jej za jednostkę hierarchicznie podporządkowaną administracji rządowej, jak i innym jednostkom samorządu terytorialnego, to przy aktach planistycznych występuje zależność przedmiotowa, z uwzględnieniem priorytetu aktów o szerszym zasięgu terytorialnym. Istota planowania przestrzennego wyraża się w szczególności w tym, że gmina ma obowiązek - w granicach zakreślonych przez ustawodawcę - wziąć pod uwagę rozwój całego swojego obszaru, w powiązaniu z rozwojem większej jednostki, jaką jest dane województwo oraz cały kraj, co ogranicza jej władztwo planistyczne. Odmiennego wniosku nie da się wyprowadzić z art. 164 ust. 1 Konstytucji RP, art. 4 i 11 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2015 r. II OSK 2411/13).

Bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia 64 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności. Po pierwsze, prawo własności nie ma charakteru absolutnego, a wykonywanie tego prawa odbywa się, jak wskazuje to art. 140 k.c., w granicach określonych m. in. przez ustawy. Ustawami takimi są m. in. P.g.g., P.o.ś. oraz u.p.z.p. Jeżeli skarżąca uznaje powołane wyżej przepisy tych ustaw za niezgodne z Konstytucją, to winna rozważyć skorzystanie z instytucji skargi konstytucyjnej (art. 79 Konstytucji RP). Sąd w niniejszym składzie takiej niezgodności nie dostrzega. Po drugie, wykładnia i zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie przez ministra uwzględnia m.in. takie dobra jak bezpieczeństwo energetyczne kraju oraz ochrona złóż kopalin, czyli wartości chronionych w Konstytucji RP w ramach m. in. zasady dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP).

Za całkowicie bezzasadne Sąd uznał natomiast zarzuty dotyczące naruszenia art. 95 P.g.g. z tego względu, że brak jest dokumentów wskazujących na gotowość Państwa do wydobycia złóż. Podkreślić należy, że żaden przepis prawa nie uzależnia uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy od tego czy – jak chciałaby skarżąca - istnieje dokumentacja świadcząca o realnej gotowości władz polskich do uruchomienia wydobycia takie jak projekt zagospodarowania złoża, raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia czy już udzielona koncesja na wydobycie złoża. Nieposiadanie dokumentacji geologicznej nie przesądza o tym, że dane złoże nie nadaje się do eksploatacji.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy stwierdzić, że są one niezasadne. Minister nie naruszył przepisu art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. bowiem zaskarżane postanowienie zawiera wszystkie elementy jakie powinno zawierać, m.in. podstawę prawną, uzasadnienie faktyczne i prawne. Minister w sposób zwięzły aczkolwiek wystarczający i zrozumiały przedstawił przesłanki którymi się kierował przy odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniom skargi podstawa prawna rozstrzygnięcia została powołana prawidłowo.

Chybione okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 106 ust. 4, 7 i 10 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy. Zdaniem Sądu minister w sposób szczegółowy i zrozumiały wyjaśnił w jaki sposób inwestycja będąca przedmiotem projektu decyzji uniemożliwi eksploatację złoża węgła brunatnego argumentując, że planowana inwestycja uniemożliwi późniejszą eksploatację złoża. Minister Klimatu szczegółowo odniósł się do tej kwestii, wskazując, że w przypadku przedmiotowego złoża, konieczne będzie zastosowanie metody odkrywkowej, która wymaga zdjęcia nadkładu i przeniesienie go na zwałowisko, co uniemożliwia jakąkolwiek zabudowę ponad złożem. Minister Klimatu jest wyspecjalizowanym organem w dziedzinie eksploatacji złóż, skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił żaden ekspertyzy, która podważałaby powyższe stwierdzenie. Podobnie chybiony był zarzut niezbadanie, czy w ogóle eksploatacja złoży węgla brunatnego na obszarze objętym wnioskiem kiedykolwiek będzie prowadzona. Minister szczegółowo odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu postanowienia. Wskazał, że przedmiotowe złoże jest złożem rozpoznanym wstępnie, a następnie szczegółowo opisał dlaczego należy uznać, że istnieją bardzo dobre warunki górnicze do eksploatacji przedmiotowego złoża w przyszłości.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 8 K.p.a., do czego sprowadza się zarzut nierównego traktowania mieszkańców i wybiórczego, przypadkowego wydawanie postanowień odmownych, w takich samych stanach faktycznych i prawnych oraz niestosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy utartej praktyki. Należy podzielić wyjaśnienia ministra zawarte w odpowiedzi na skargę i uznać, że rozważania skarżącej gminy oparte na przykładowej analizie poszczególnych przypadków nie mogą stanowić podstawy do uznania ich za zasadne. Uzasadnienie organu mogłoby być w tej kwestii bardzie szczegółowe i rozbudowane jednakże takie uchybienie niewątpliwie nie mogło mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.