Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. M. (dalej: "skarżąca") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ I instancji", "[...]WINB") z [...] listopada 2019 r., nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

[...]WINB decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...], stwierdził wydanie decyzji własnej z [...] sierpnia 2007 r., nr [...], z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.

Od powyższej decyzji [...]WINB z [...] listopada 2019 r., odwołanie złożyła skarżąca.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania oraz dokonaniu analizy akt sprawy GINB wyjaśnił, że [...]WINB decyzją z [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2007 r., nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB"), stwierdzającą wykonanie przez M. B. obowiązku nałożonego decyzją z [...] kwietnia 2002 r., nr [...], PINB (utrzymaną w mocy decyzją [...]WINB z [...] września 2004 r., nr [...]), tj. czynności mających na celu doprowadzenie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie, w terminie czterech miesięcy od daty uprawomocnienia się ww. decyzji, robót budowlanych polegających na ścisłym wykonaniu zaleceń wynikających z przedłożonej w dniu 26 kwietnia 2002 r. ekspertyzy technicznej, jak również na likwidacji wszystkich otworów okiennych w ścianie spornego budynku od strony działki nr ewid. [...], poprzez zamurowanie tychże otworów bloczkami szklanymi typu luksfer.

Organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, z którego wynika, że skarżąca pismem z 31 lipca 2008 r., uzupełnionym pismem z 27 sierpnia 2008 r., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Zdaniem skarżącej, w postępowaniu dowodowym miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu w postaci dokonania nieprawidłowych pomiarów budynku i odległości między działkami, jak również wielkości samej działki, co było z kolei podstawą ustalenia błędnych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Wskazała na opinię biegłego geodety wykonaną w dniu 24 czerwca 2008 r. na zlecenie Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt: IC [...]), za pomocą której można wykazać istnienie nowej okoliczności, tj. wysokości spornego budynku i odległości od budynków mieszkalnych i granic działek.

[...]WINB postanowieniem z [...] grudnia 2008 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z [...] sierpnia 2007 r., a następnie decyzją z [...] sierpnia 2012 r., nr [...], (utrzymaną w mocy decyzją GINB z [...] października 2012 r., znak: [...]), działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] sierpnia 2007 r.

Wyrokiem z 10 lipca 2013 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2858/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na decyzję GINB z [...] października 2012 r., jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 1 lipca 2015 r., sygn. akt II: OSK 2863/13, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z 26 listopada 2015 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2077/15, uchylił decyzję GINB z [...] października 2012 r. i poprzedzającą ją decyzję [...]WINB z [...] sierpnia 2012 r.

Następnie [...]WINB, działając na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] sierpnia 2007 r. GINB decyzją z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z [...] kwietnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...]WINB decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], (utrzymaną w mocy decyzją GINB z [...] października 2016 r. znak: [...]), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] sierpnia 2007 r., z uwagi na brak zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a.

WSA w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2017 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2902/16, po rozpoznaniu skargi D. M., uchylił decyzję GINB z [...] października 2016 r. i poprzedzającą ją decyzję [...]WINB z [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w świetle nowych okoliczności faktycznych wynikających z przedstawionych przez skarżącą opinii może budzić wątpliwości rzekomy brak wpływu budynku M. B. na prawidłowość działania przewodów kominowych i wentylacji w wybudowanym wcześniej budynku skarżącej. Obowiązkiem organu było przeprowadzenie niezbędnego postępowania w celu jednoznacznego ustalenia czy i jaki wpływ na wadliwie działającą instalację wentylacyjno - kominową w budynku skarżącej ma fakt posadowienia w niewielkiej odległości znacznie wyższego budynku uczestnika. Wysokość budynku ustalona na podstawie badania w dniu 17 sierpnia 2004 r. powinna zostać ponownie zmierzona przez organ I instancji. Dopiero wynik takiego pomiaru mógłby stanowić poddający się kontroli organu wyższej instancji, ale także Sądu, argument przemawiający za zakwalifikowaniem budynku do określonej kategorii. Sąd wskazał, że organ zmierzy wysokość budynku uczestnika M. B., dokonując jednocześnie sprawdzenia, czy rację ma skarżąca, która twierdzi, że wysokość ta mogła ulec zmniejszeniu na skutek podniesienia powierzchni terenu na działce uczestnika. Po ustaleniu wysokości budynku uczestnika, organ dokona analizy czy budynek M. B. o tak ustalonej wysokości ma wpływ na nieprawidłowe działanie przewodów kominowych i wentylacyjnych w budynku skarżącej, a jeżeli tak, to podejmie stosowne działania w celu ustalenia sposobu uchylenia tego wpływu. Ponadto organ ponownie, we własnym zakresie ustali odległość budynku M. B. od granicy z działką skarżącej i wpływ, jaki to usytuowanie (także przy uwzględnieniu ustalonej, rzeczywistej wysokości budynku uczestnika) ma na wadliwe działanie przewodów wentylacyjnych.

[...]WINB decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], odmówił uchylenia na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. własnej decyzji z [...] sierpnia 2007 r. nr [...], z uwagi na fakt, że od dnia doręczenia decyzji upłynęły terminy określone w art. 146 § 1 k.p.a., jednakże GINB decyzją z [...] stycznia 2019 r., znak: [...], uchylił w całości ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z [...] sierpnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na niewywiązanie się organu z obowiązku wykonania wskazanych wyżej wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z 21 listopada 2017 r.

W związku z powyższym w dniu 13 lutego 2019 r. przedstawiciele [...]WINB dokonali oględzin budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], w celu ustalenia wysokości spornego budynku oraz jego odległości od granicy z działką stanowiącą własność skarżącej. Wyjaśnił jednocześnie, że ze względu na brak możliwości technicznych nie dokonano ww. pomiarów. Dodatkowo [...]WINB we własnym zakresie zlecił wykonanie pomiarów uprawnionemu geodecie inż. P. D. (nr uprawnień [...]). W toku prowadzonego postępowania, w dniu 13 sierpnia 2019 r. przedstawiciele [...]WINB ponownie dokonali oględzin na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], w trakcie których uprawniony geodeta dokonał pomiarów geodezyjnych budynku mieszkalnego. Z przedłożonego w dniu 18 września 2019 r. operatu technicznego z [...] sierpnia 2019 r. wynika, że wysokość spornego budynku wynosi 12,21 m. Ponadto w treści operatu wskazano, że "wykonano pomiar kontrolny wysokości budynku mieszkalnego na działce [...] w układzie lokalnym - poziom 0 przyjęto od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku - zgodnie z § 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Ustalono również, że odległość spornego budynku od granicy z działką skarżącej wynosi od 2,68 do 2,90 m.

W oparciu o powyższe ustalenia organ uznał, że wysokość spornego budynku przekracza 12 m, co powoduje, że nie mieści się on w kategorii budynków niskich, o których mowa w § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Uwzględniając wysokość spornego budynku i jego położenie względem działki nr ew. [...] ocenił, że ma on wpływ na funkcjonowanie przewodów wentylacyjnych istniejących w budynku mieszkalnym na niej zlokalizowanym. Wskazał jednocześnie, że powyższe znajduje potwierdzenie w szczególności w opinii biegłego sądowego ds. budownictwa mgr inż A. S. z [...] lutego 2009 r. dotyczącej "przyczyn nieprawidłowego działania instalacji grzewczej, przewodów kominowych, dymowych i wentylacyjnych w budynku mieszkalnym D. M.". Podniósł również, że w ww. opinii stwierdzono, iż "w wyniku dużej różnicy w wysokości budynków stron (ok. 12 m i ok. 5 m) i małej odległości między budynkami (maksymalne zbliżenie ok. 3 m), występuje zjawisko tzw. przysłaniania kominów na budynku D. M. przez budynek M. B.; spełnienie wymogów tzw. nie przesłaniania kominów jest podstawowym warunkiem funkcjonowania przewodów dymowych i spalinowych".

W związku z powyższym uznał, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została spełniona. Decyzja [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże należało odmówić jej uchylenia ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., albowiem ostateczna decyzja [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r. została odebrana przez strony postępowania ponad 10 lat temu. [...]WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2019 r. wskazał, że "nie odnalazł (...) zwrotnych potwierdzeń odbioru przez strony badanej decyzji". Zdaniem organu odwoławczego zwrotne potwierdzenie odbioru jest podstawowym dowodem potwierdzającym doręczenie decyzji stronie, jednak jego brak nie skutkuje niemożnością ustalenia daty doręczenia przesyłki. Zdaniem GINB z analizy akt sprawy wynika, że decyzja [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r. została doręczona stronom najpóźniej w 2008 r. Zaznaczył, że powyższe potwierdza fakt rozpatrzenia przez WSA w Warszawie skargi D. M. na decyzję [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r. (wyrok z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1895/07) oraz fakt złożenia przez skarżącą wniosku z 31 lipca 2008 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r.

GINB wskazał ponadto, że termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. dla przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynosi 5 lat. Wyjaśnił jednocześnie, że upłynął on więc w 2013 r. Zaznaczył również, że art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Wyjaśnił ponadto, że terminy te, chociaż zamieszczone w przepisie proceduralnym, mają charakter materialny, co oznacza, iż ich upływ powoduje taki skutek, iż decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z uwagi jednak, że termin, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. upłynął, zastosował art. 151 § 2 k.p.a. W związku z powyższym wskazał, że [...]WINB zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019 r. zasadnie stwierdził wydanie decyzji własnej z [...] sierpnia 2007 r. z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do wskazanych przez skarżącą kwestii związanych z zaburzeniami w ciągach kominowych, które zagrażają życiu i zdrowiu, ocenił, że powinny one zostać zbadane w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego.

Skargę na decyzję GINB z [...] stycznia 2020 r. złożyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania sformułowanych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2902/16) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2015 r. (sygn. akt II OSK 2863/14); 

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to jest niezbadanie wpływu budynku M. B. na działanie przewodów kominowych w budynku skarżącej oraz wydobywanie się czadu i dymu do pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącej;

- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, sprzeczną z wytycznymi WSA i NSA;

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewszechstronne zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności niezbadanie wpływu budynku M. B. na działanie przewodów kominowych, dymowych i wentylacyjnych;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie decyzji polegające na nieuwzględnieniu zaleceń i oceny prawnej WSA;

- art. 6 k.p.c. poprzez działanie sprzecznie z prawem polegające na niewykonaniu zaleceń i oceny prawnej WSA;

- art. 104 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie orzeczenia załatwiającego sprawę;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że kwestia wpływu budynku M. B. na działanie przewodów kominowych w budynku skarżącej oraz wydobywanie się czadu i dymu do pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącej powinna być zbadana w odrębnym postępowaniu, w sytuacji gdy nadzór budowlany badał tę kwestię 13 lat i nie potrafił wydać ostatecznego rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę.

Uzasadniając skargę skarżąca przedstawiła przebieg postępowania w sprawie oraz ustalenia dokonane przez organy. Ponadto poddała w wątpliwość dokonane przez organy ustalenia, w tym brak wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 2 stycznia 2021 r. skarżąca podtrzymała skargę oraz przedstawiła dodatkowe uzasadnienie, dołączając kserokopie protokołu z oględzin z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I C [...], a także wyroki Sądu Rejonowego w [...] z [...] grudnia 2011 r. i Sądu Okręgowego w [...] z [...] maja 2012 r. wraz z mapą sytuacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Ponieważ przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie jest decyzja wydana w toku postępowania wznowieniowego, wskazać należy, że postępowanie to ma charakter nadzwyczajny stanowiąc wyłom od przewidzianej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wynikająca z art. 16 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, że decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Przepis art. 16 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej, ale jedynie w wyniku przeprowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym w trybie wznowienia postępowania.

Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione zostały w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Celem postępowania wznowieniowego jest zatem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.).

Organy obu instancji zasadnie przyjęły, że wydanie przez [...]WINB decyzji z [...] sierpnia 2007 r., nr [...], naruszało prawo, bowiem uwzględniając wysokość spornego budynku i jego położenie względem działki nr ew. [...] mają one wpływ na funkcjonowanie przewodów wentylacyjnych istniejących w budynku mieszkalnym na niej zlokalizowanym. W sprawie wystąpiła zatem przesłanka wznowienia, o której mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jednakże stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten nakazuje więc organowi badanie w pierwszej kolejności, czy z uwagi na upływ terminu w nim określonego w ogóle jest możliwe zastosowanie rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Innymi słowy upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. wyklucza uchylenie lub odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w rozumieniu art. 151 § 1 k.p.a.

Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że decyzja [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r. została odebrana przez strony postępowania ponad 10 lat temu. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że została ona doręczona stronom najpóźniej w 2008 r. Powyższe potwierdza fakt rozpatrzenia przez WSA w Warszawie skargi D. M. na decyzję [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r. (wyrok z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1895/07) oraz fakt złożenia przez skarżącą wniosku z 31 lipca 2008 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z [...] sierpnia 2007 r. co oznacza, że termin pięciu lat, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. upłynął w 2013 r.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie prezentowany jest pogląd, że upływ terminów określonych w art. 146 § 1 k.p.a., jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały (por. m. in. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1999 r., IV SA 1018/97,LEX nr 47227 oraz z dnia 18 lutego 2010 r., I OSK 561/09, LEX nr 5954251). Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, co oznacza, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ i jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Upływ tego okresu oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie, albowiem po upływie ww. okresu organ traci wobec uprawnienie nie tylko do uchylenia decyzji, ale i do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym (wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2009 r., II OSK 124/09, LEX nr 555045).

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości prawidłowe przyjęcie przez organy, że w rozpatrywanym przypadku przekroczony został termin przedawnienia określony w art. 146 § 1 k.p.a., co implikowało konieczność zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. Według tego przepisu w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 153 p.p.s.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w żadnym stopniu nie podważyły ocen dokonanych odpowiednio w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2902/16) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2015 r. (sygn. akt II OSK 2863/14). Również wskazania co do dalszego postępowania zostały wypełnione, czego przejawem jest m. in. wydanie przez GINB kasatoryjnej decyzji z [...] stycznia 2019 r., znak: [...] oraz wykonanie nowych pomiarów i uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie. Z tych względów na aprobatę nie zasługują również zarzuty naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Należy podkreślić, że organy wypełniły wskazania zawarte w ww. wyrokach Sądów i uzupełniły materiał dowodowy. Stał się on podstawą do jednoznacznego rozstrzygnięcia stwierdzającego, że decyzja [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu powoduje to możliwość dodatkowego przeprowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego, w celu ostatecznego doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, w szczególności w kontekście działania przewodów kominowych oraz wydobywania się czadu i dymu do pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącej. Natomiast wydanie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy, czego domaga się skarżąca, zarzucając naruszenie art. 104 § 1 k.p.a. nie było możliwe z przyczyn opisanych szeroko powyżej.

W tym stanie rzeczy z przyczyn opisanych wyżej Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.