Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Organ odwoławczy nie może, na podstawie art. 138 par. 2 kpa uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia oragnowi I instancji, w sytuacji gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.)

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1473/07 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2007 roku, nr [...].

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1473/07, oddalił skargę J. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych przez [...] S.A. w Warszawie.

Ze stanu wynika, że Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia inwestora [...] S.A. z siedzibą w Warszawie w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z rozbiórką budynku mieszkalnego i ogrodzenia położonego na terenie działki Nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Warszawie. W uzasadnieniu organ ten podał, że w stosunku do tej części nieruchomości toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa, Wydział I Cywilny o stwierdzenie nabycia własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie na rzecz J. M.. Nadto Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa Wydział I Cywilny postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. postanowił dokonać w dziale III księgi wieczystej wpisu ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu pod sygn. akt: [...] o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości. W przypadku uwzględnienia wniosku, J. M. stałaby się właścicielką gruntu jak i znajdującego się na nim budynku, a ponieważ nie zamierza ona rozbierać przedmiotowego budynku, zatem działania inwestora wyrządziłyby jej szkodę.

Odwołanie od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy złożyła Spółka Akcyjna [...] w Warszawie wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Spółka wskazała, że inwestycja realizowana jest na działce Nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta Kw [...], w której w dziale trzecim nie ma żadnych wpisów. Zarzuciła, że w tej sprawie ani posiadanie nieruchomości, ani toczące się postępowanie sądowe o zasiedzenie nie może być podstawą wydania sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. Wojewoda Mazowiecki uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podał, iż z akt sprawy wynika, że J. M. wnosi o zasiedzenie działki [...] w Warszawie przy ul. [...], zaś zgłoszenie z dnia 5 września 2006r. dotyczy rozbiórki budynku mieszkalnego i ogrodzenia na działce Nr [...] przez Spółkę [...] w Warszawie, a nie Spółkę [...] w G.. Nadto Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że z księgi wieczystej Nr [...] nie wynika aby dział III zawierał wpisy dot. ostrzeżenia o toczącym się przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa postępowaniu z wniosku J. M. o zasiedzenie działki objętej przedmiotowym zgłoszeniem.

W ocenie organu II instancji Prezydent m. st. Warszawy naruszył art. 7 kpa poprzez nie wyjaśnienie, czy działka [...] objęta zgłoszeniem rozbiórki budynku mieszkalnego oraz ogrodzenia i działka [...] to te same działki.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła J. M.. Wniosła o "(...) cofnięcie wydania pozwolenia na rozpoczęcie robót budowlanych na terenie działki Nr ew. [...] przy ul. [...] w Warszawie, w tym również budynku mieszkalnego i ogrodzenia działki [...], która stanowi część działki [...]." Zdaniem skarżącej skoro sporne tereny zostały przekazane Spółdzielni Mokotów pod budownictwo osiedla mieszkaniowego a ona nie zrealizowała inwestycji, to działki powinny zostać zwrócone poprzednim właścicielom a nie ponownie sprzedane.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zgodnie z art. 138 § 2 kpa jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładania rozszerzająca tego przepisu. Decyzja kasacyjna może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w w/w przepisie. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w I instancji, nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu. Organ orzekający wydając decyzję kasacyjną winien dokonać oceny zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego w aspekcie jego zupełności i dopiero na tej podstawie, w sposób umotywowany, wskazać jakie okoliczności nie zostały udowodnione. W przypadku gdy organ II instancji uzna postępowanie dowodowe za niewystarczające, to nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że dana okoliczność wymaga udowodnienia, lecz winien podać, dlaczego przeprowadzone dotychczas dowody uważa za nieprzydatne, bądź niewystarczające i wskazać, w jakim kierunku postępowanie dowodowe winno być przeprowadzone celem jego uzupełnienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 listopada 2000r., sygn. akt: V SA 856/00, Nr LEX 50108). Nadto jeżeli zakres zaleconego uzupełnienia postępowania dowodowego nie odpowiada "znacznej części" w rozumieniu art. 138 § 2 kpa, dowody powinien przeprowadzić organ odwoławczy.

Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że Wojewoda Mazowiecki postąpił prawidłowo uchylając decyzję Prezydenta m. st. Warszawy. W uzasadnieniu swej decyzji w sposób jednoznaczny i niebudzący żadnych wątpliwości określił on własne stanowisko w kwestii wadliwości postępowania przed organem I instancji. Prawidłowo stwierdził, że Prezydent m. st. Warszawy nie dokonał pełnej analizy stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7 kpa. Nadto słusznie uznał, iż zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania administracyjnego i to w znacznej części, co z kolei wyłączało możliwość zastosowania przez Wojewodę Mazowieckiego przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego (w rozumieniu art. 136 kpa).

Sąd wskazał, że z akt sprawy Prezydenta m. st. Warszawy nie wynika, czy działka Nr [...] objęta zgłoszeniem rozbiórki budynku mieszkalnego i ogrodzenia przez [...] S.A. w Warszawie i działka Nr [...] objęta wnioskiem o zwrot nieruchomości przez J. M. to te same działki, czy też są to całkowicie odrębne nieruchomości. Brak ustalenia przez organ I instancji powyższych kwestii mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż, jeśli działka [...] (objęta zgłoszeniem) nie zawiera w prowadzonej dla niej księdze wieczystej ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu o zasiedzenie, jak to wynika z księgi wieczystej [...] przedstawionej przez inwestora, to sprzeciw Prezydenta m. st. Warszawy byłby bezzasadny.

Organ administracyjny w sytuacji, gdy dysponuje sprzecznymi ze sobą dowodami nie może uchylić się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy do czego jest zobowiązany w świetle art. 7 i 77 kpa. Na marginesie Sąd dodał, że uchylenie przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji Prezydenta m. st. Warszawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ nie przesądza, wbrew twierdzeniom skarżącej o jej merytorycznym zakończeniu. Świadczy wyłącznie o tym, iż organ odwoławczy dopatrzył się istotnych braków w postępowaniu organu I instancji, które należy uzupełnić i wówczas dopiero wydać decyzję rozstrzygającą sprawę, co do istoty. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada przesłankom z art.138 §2 kpa i skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. M. reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, który domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów udzielonej i nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu wg norm przepisanych.

W oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze

zm.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego naruszała treść art. 138 § 2 kpa bezzasadnie uchylając decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] września 2006 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, które to uchybienie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 2 kpa. Zatem uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy uzupełniające postępowanie dowodowe określone w art. 136 kpa nie jest wystarczające. Sąd I instancji oddalając skargę J. M. błędnie uznał za poprawną zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego, który bezzasadnie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji uchylając się tym samym od jej merytorycznego rozpoznania. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, które to stanowisko podzielił również sąd administracyjny, zebrany materiał dowodowy pozwalał na merytoryczne rozpoznanie sprawy i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] września 2006 r. Zdaniem strony skarżącej, z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego wynikało jednoznacznie, iż kwestia praw rzeczowych stron do nieruchomości ma charakter sporny, a jakiekolwiek rozstrzygnięcia co do wykonywania prac określonych w ustawie - Prawo budowlane, są przedwczesne. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, iż toczą się dwa postępowania, których wynik może istotnie wpłynąć na ostateczną strukturę właścicielską przedmiotowej nieruchomości. W dalszym ciągu toczy się bowiem postępowanie w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości, a ponadto nie rozstrzygnięta została kwestia zwrotu nieruchomości, jako odebranej byłym właścicielom z naruszeniem przepisów dekretu o gruntach warszawskich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przypadki skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Choć autor skargi kasacyjnej wskazał, że opiera ją na podstawie zawartej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, to w istocie jak wynika z treści skargi kasacyjnej, w tym jej uzasadnienia, Sądowi I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art.145 § 1 pkt1 lit.c poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego mimo, iż ta naruszała art.138 § 2 kpa. Tak więc podanie art. 174 pkt 1 zamiast art. 174 pkt 2 p.p.s.a jako podstawy skargi kasacyjnej należy poczytać jako omyłkę , która nie uniemożliwia rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodzić się należy z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, iż organ II instancji naruszył przepis art.138 § 2 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 30 ust.1 oraz art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r, nr 156, poz.1118 ze zm., dalej powoływaną jako Prawo budowlane) wymienione w nich rodzaje budów i robót budowlanych wymagają zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu.

Celem wprowadzenia do ustawy Prawo budowlane instytucji zgłoszenia było uproszczenie, a tym samym i przyspieszenie procesu budowlanego. Wyrazem tego jest możliwość realizacji przez inwestora zamierzenia budowlanego, o ile właściwy organ w termie 30 dni od doręczenia zgłoszenia nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu ( art.30 ust. 5 tej ustawy) i to tylko w razie zaistnienia określonych w ustawie przesłanek. Milczenie organu, czyli nie wniesienie sprzeciwu w tym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem.

Samo zgłoszenie robót budowlanych nie uruchamia postępowania o jakim mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego ( kpa). W postępowaniu tym nie biorą udziału inne oprócz inwestora osoby, gdyż dokonanie zgłoszenia robót budowlanych nie rodzi po stronie organu obowiązku wydania decyzji administracyjnej, a więc na tym etapie załatwiania sprawy inne osoby nie są stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2009r. w sprawie sygn. akt II OSK 307/08, w którym stwierdzono, iż zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku zainteresowanego podmiotu, który w myśl Kodeksu postępowania administracyjnego wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze decyzji administracyjnej oraz, że do wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami kpa, mają natomiast zastosowanie reguły określone w ustawie - Prawo budowlane. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie dopiero od wydania decyzji o sprzeciwie. Decyzję tę organ wydaje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, gdy oceniając zamierzenie inwestycyjne ustali zaistnienie ustawowych przesłanek do wniesienia sprzeciwu. Nie można wtedy wykluczyć sytuacji, która ma miejsce w niniejszej sprawie, że ustalone przez organ architektoniczno-budowlany okoliczności faktyczne i prawne są tego rodzaju, że poza inwestorem w postępowaniu, w którym został wniesiony sprzeciw w drodze decyzji, interes prawny będzie miała również inna osoba. Wtedy decyzję o sprzeciwie należy doręczyć tej osobie. W rozpoznawanej sprawie tą osobą jest wnosząca skargę kasacyjną J. M., która zakwestionowała prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podnosząc, iż to jej przysługuje prawo do nieruchomości, na której mają być wykonywane roboty objęte zgłoszeniem.

Skarżąca postawiła zarzut, iż Sąd I instancji błędnie uznał, iż były podstawy do wydania przez organ II instancji decyzji w oparciu o przepis art.138 § 2 kpa o uchyleniu decyzji o sprzeciwie i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Tak sformułowany zarzut uznać należy za trafny.

Sprzeciw wniesiony przez organ w przewidzianym ustawowo terminie oznacza brak zgody na wykonywanie przez inwestora zamierzonych robót budowlanych. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie uruchamia tryb odwoławczy przed organem II instancji, do którego zastosowanie mają przepisy kpa. Organ odwoławczy rozpoznając taką sprawę nie może jednak pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, w tym regulacji zawartej w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu zdanie drugie - do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Organy administracji publicznej ograniczone są czasowo do wniesienia sprzeciwu tracąc, po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia, kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie.

W rozpoznawanej sprawie inwestor dokonał w dniu 5 września 2006r. zgłoszenia zamiaru dokonania rozbiórki budynku i ogrodzenia, a w dniu [...] września 2006r. organ architektoniczno - budowlany wniósł w drodze decyzji sprzeciw do tych robót budowlanych. W dniu [...] czerwca 2007r., a więc prawie po upływie roku od wydania decyzji o sprzeciwie, organ II instancji w oparciu o art.138 § 2 kpa uchylił decyzję o sprzeciwie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia uznając, że doszło do naruszenia przepisu art.7 kpa, ponieważ nie zostało wyjaśnione w sprawie, czy działka objęta zgłoszeniem oraz działka, co do której toczy się postępowanie o zasiedzenie z wniosku J. M. to te same działki. Taka ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy dokonana przez organ odwoławczy została zaakceptowana przez Sąd I instancji, który wskazał w uzasadnieniu wyroku, że po uchyleniu decyzji o sprzeciwie organ I instancji usunie braki w postępowaniu, których dopatrzył się organ II instancji i dopiero wyda decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty. W konkluzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada przesłankom z art.138 § 2 kpa - co oznacza, że zdaniem WSA, po uchyleniu decyzji o sprzeciwie organ I instancji może wnieść sprzeciw w drodze decyzji.

Ze stanowiskiem Sądu I instancji nie można się zgodzić. Mając na uwadze poczynione rozważania co do regulacji instytucji zgłoszenia robót budowlanych, stwierdzić należy, że gdy organ II instancji uchyla decyzję o sprzeciwie organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania a upłynął już termin, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, to organ I instancji utracił już kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Taka sytuacja ma właśnie miejsce w rozpoznawanej sprawie. W związku z tym za błędne należy uznać wytyczne Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, podzielające pogląd organu odwoławczego o możliwości ponownego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co do istoty przez organ I instancji. Takiej możliwości w stosunku do dokonanego w niniejszej sprawie w dniu 5 września 2007r. zgłoszenia organ I instancji już nie ma.

Decyzja organu II instancji naruszała wobec tego art.138 § 2 kpa, choć główne źródło naruszenia tego przepisu prawa procesowego wynika z naruszenia normy prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Decyzja organu odwoławczego powinna wobec tego zostać uchylona przez Sąd I instancji. Zauważyć należy, że skoro organ odwoławczy wątpliwości co do zasadności sprzeciwu wiązał z prawem inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to powinien je wyjaśnić i albo decyzję o sprzeciwie utrzymać w mocy, jeżeli były wystarczające podstawy do przyjęcia, że inwestor nie dysponuje takim prawem, albo po dokonaniu stosownych ustaleń uchylić decyzję o sprzeciwie i umorzyć postępowanie. Należy zgodzić się z poglądem reprezentowanym w powoływanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy.

Organ odwoławczy nie może, na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z możliwością ponownego wniesienia sprzeciwu, w sytuacji, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. W takim przypadku organ powinien ograniczyć się do rozstrzygnięcia o utrzymaniu decyzji o sprzeciwie w mocy lub uchyleniu takiej decyzji i umorzenia postępowania.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.188 p.p.s.a uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz rozpoznał skargę i uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2007r. na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonej decyzji powoduje, że organ odwoławczy ponownie rozpozna odwołanie inwestora [...] S.A. w Warszawie, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w tym wyroku.

Odnosząc się do żądania pełnomocnika skarżącej dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210

p.p.s.a mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art.250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258 - 261 p.p.s.a. Z tego względu wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za czynności przed sądem I instancji i za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.