VIII SA/Wa 99/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-04-24	
Data wpływu	2014-01-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący/
Justyna Mazur /sprawozdawca/
Leszek Kobylski	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623; art. 3 pkt 1 lit. b, art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 7, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 2, art. 48 ust. 3; Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. i A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623; dalej: "Prawo budowlane"), po rozpoznaniu odwołania M. i A. K. (dalej: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 6,87 m x 2,15 m zlokalizowanego na działce o nr ewid. gruntu [...] w U. gm. M. z chwilą gdy decyzja stanie się ostateczna – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Burmistrz Gminy i Miasta M. zwrócił się do organu powiatowego o sprawdzenie legalności usytuowanego na działce nr [...], położonej w miejscowości U. gm. M., domku letniskowego.

Przeprowadzone w dniu [...] marca 2013 r. czynności kontrolne wykazały, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się domek letniskowy, usytuowany na blokach betonowych o wymiarach 6,87 m x 2,15 m i wysokości 2,30 m. Obiekt budowlany zlokalizowany jest 1,33 m od strony granicy wschodniej, 5,0 m od północnej granicy działki i 3,4 m od południowej granicy działki. Obiekt nie posiada żadnych instalacji. Według oświadczenia M. K. nie budowała budynku letniskowego,

a przywiozła przyczepę, którą postawiła na terenie działki jesienią 2011 r. Nadto oświadczyła, iż nie była świadoma, że przyczepę należy "zgłosić – zalegalizować". Podniosła także, że jest to druga przyczepa usytuowana na tej działce (w tym samym miejscu), posiadająca koła, które są przysłonięte palisadą drewnianą, a dyszel od przyczepy zdemontowany nietrwale.

Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2013 r. organ powiatowy poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie obiektu tymczasowego zlokalizowanego na działce o nr ewid. gr [...] w miejscowości U. gm. M.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego nakazał skarżącym dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 6,87 x 2,15m zlokalizowanego na działce o nr ewid. gruntu [...] w U. gm. M. z chwilą gdy decyzja stanie się ostateczna. Organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując na zastosowanie błędnej podstawy materialno – prawnej rozstrzygnięcia tj. art. 49 b Prawa budowlanego.

Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ

I instancji działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał skarżącym dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego o wymiarach 6,87m

x 2,15m, zlokalizowanego na działce o nr ewid. gruntu [...] w U. gm. M. z chwilą gdy decyzja stanie się ostateczna. Uzasadniając organ powiatowy wskazał, że ponieważ obiekt nie jest połączony trwale z gruntem zgodnie ze słownikiem zawartym w art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego uznano go za obiekt tymczasowy, na budowę którego było wymagane zgłoszenie. Nadto podniósł, iż w związku z tym, iż obiekt został zlokalizowany na terenach, na których zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego:

– zakazuje wznoszenie nowej zabudowy letniskowej,

– zakazuje przekształcania istniejącej zabudowy letniskowej w zabudowę mieszkaniową lub zagrodową,

– zakazuje rozbudowy, nadbudowy oraz wszelkich innych przekształceń istniejącej zabudowy skutkujących wzrostem jej kubatury lub powierzchni zabudowy,

– dla inwestycji określonych w art. 30 pkt 1 Prawo budowlane plan nakłada na terenach TR obowiązek uzyskania pozytywnej opinii Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Urzędu Gminy na etapie zgłoszenia oraz

zlokalizowany jest w odległościach niezgodnych z przepisami § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych

w budownictwie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) niemożliwa była jego legalizacja, dlatego też decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. nakazano jego rozbiórkę.

Konkludując organ powiatowy stwierdził, iż wobec wskazania przez organ odwoławczy zastosowania niewłaściwej kwalifikacji prawnej, z uwagi na to, iż na budowę obiektu tymczasowego przeznaczonego do użytkowania w miejscu ustawienia (montażu) w okresie dłuższym niż 120 dni wymagane jest pozwolenie na budowę, sprawa podlegała rozpatrzeniu na podstawie art. 48 Prawa budowalnego. Wobec braku możliwości legalizacji obiektu zlokalizowanego niezgodnie z przepisami § 12 wskazanego wyżej Rozporządzenia na terenie nie przeznaczonym do zabudowy organ I instancji wydał decyzję o rozbiórce obiektu.

W złożonym odwołaniu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji

z dnia [...] sierpnia 2013 r. Uzasadniając wskazali m.in., iż organ powiatowym powołuje się na plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2012 roku, którego punktów – zdaniem skarżących – w żaden sposób nie narusza postawiony w 2002 r. domek. Nadto skarżący czują się pokrzywdzeni, bowiem im nakazuje się likwidację istniejącego od wielu lat obiektu, w sytuacji gdy dookoła powstają nowe.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. przytoczył brzmienie przepisów art. 28, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 48 ust. 1-2 Prawa budowlanego. Podniósł, iż z materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany został posadowiony na gruncie w 2002 roku i jest wykorzystywany głównie na cele letniskowe. Zdaniem organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Wymóg ten nie został spełniony i przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. Zasadne było zatem zastosowanie w stosunku do tego obiektu budowlanego trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego, słusznie organ powiatowy przytaczając zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu dot. sołectw T. i U. w gminie M. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] czerwca 2012 r. stwierdził, że nie ma możliwości legalizacji obiektu na terenach nie przeznaczonych do zabudowy. Wskazał, iż zgodnie z pismem Burmistrza Gminy i Miasta M. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka o nr ewid. [...] w U. gm. M. oznaczona jest symbolem TR 9 tj. teren rekreacyjny z istniejącą zabudową letniskową, dla którego plan m. in. zakazuje przekształcania istniejącej zabudowy letniskowej w zabudowę mieszkaniową lub zabudowę zagrodową, zakazuje rozbudowy, nadbudowy oraz wszelkich innych przekształceń istniejącej zabudowy letniskowej, skutkujących wzrostem jej kubatury lub powierzchni zabudowy. Ponadto ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje wznoszenia nowej zabudowy letniskowej.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż usytuowanie ww. obiektu budowlanego narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym "jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy".

Tymczasem jak ustalił w toku czynności kontrolnych organ powiatowy sporny obiekt budowlany zlokalizowany jest w odległości 1,33 m od strony granicy wschodniej 5,00 m od północnej granicy działki i 3,40 m od południowej granicy działki. Zgodnie zaś z dokumentacją zdjęciową zarówno w ścianie od strony wschodniej, jak również południowej ww. obiektu budowlanego istnieją otwory okienne, stąd zaistniały stan faktyczny narusza warunki zawarte w § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Odnosząc się do kwestii ustalania daty budowy przedmiotowego obiektu budowlanego – domku letniskowego organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie

z oświadczeniem M. K. z dnia [...] marca 2013 r. złożonym do protokołu kontroli ww. obiekt budowlany został posadowiony jesienią 2011 r., natomiast

w odwołaniach wskazano, że powstał w 2002 r. tj. przed datą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w postępowaniu legalizacyjnym podstawę oceny zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. z daty przeprowadzenia postępowania naprawczego.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia

[...] listopada 2013 r., skarżący powtórzyli w całości argumentację przedstawioną

w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności, dokonują kontroli zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U.

z 2013 r., poz. 1409). Zastosowany został przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, co oznacza rozbiórkę obiektu budowlanego (domku letniskowego) o wymiarach 6,87 m

x 2,15 m zlokalizowanego na działce o nr ewid. gruntu [...] w U. gm. M w odległości 1,33 m od strony granicy wschodniej, 5,00 m od północnej granicy działki i 3,40 m od południowej granicy działki, jako wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w oparciu o należycie oceniony materiał dowodowy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż stosownie do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (lit. a), budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz

z instalacjami i urządzeniami (lit. b) oraz obiekt małej architektury (lit. c). Przy czym jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 506/07, (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), pojęcie "budowla" nie oznacza, że ma to być budynek wzniesiony od podstaw i trwale związany z gruntem, lecz jest to każdy inny obiekt wolnostojący, służący m.in. do sezonowego zamieszkiwania i użytkowany jako domek letniskowy.

Z kolei w myśl art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej

i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Należy przy tym zaznaczyć, iż tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej kategorii obiektów budowlanych, lecz mieszczą się jednocześnie w definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem w rozumieniu powołanego wyżej przepisu tymczasowym obiektem budowlanym może być zarówno budynek, budowla, jak i obiekt małej architektury (por. wyrok WSA

w Lublinie z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 359/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podnieść, iż brak trwałego połączenia z gruntem obiektu budowlanego sam przez się nie decyduje o tym, czy obiekt ten wymaga pozwolenia na budowę, zgłoszenia, bądź może być zwolniony z tych rygorów ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2977/01, dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego, w tym podpisanego własnoręcznie przez skarżących protokołu oględzin na działce o nr ewidencyjnym gruntu [...] w U. gm. M. jesienią 2011 r. po raz drugi ustawiono przyczepę posiadającą koła przysłonięte palisadą drewnianą, natomiast dyszel od przyczepy zdemontowano nietrwale (por. protokół oględzin z dnia [...] marca 2013 r. k. [...] akt adm. organu I instancji). Nie budzi zatem wątpliwości, iż przedmiotowa przyczepa pełni funkcję letniskową. Należy przy tym zaznaczyć, iż ustalenia te nie były kwestionowane przez skarżących na żadnym etapie postępowania, jedynie odnośnie daty postawienia przyczepy skarżący w odwołaniu oraz w skardze podają, iż miało to miejsce w 2002 r. W ocenie Sądu wobec niewątpliwego oświadczenia o postawieniu przyczepy, złożonego w dniu [...] marca 2013 r. do protokołu oględzin przez skarżącą, który bez sprzeciwu został podpisany przez oboje skarżących brak jest podstaw do przyjęcia, iż przyczepa, będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji została postawiona w innej dacie. Późniejsze odmienne w tym zakresie twierdzenia skarżących są przytaczane jedynie na potrzeby niniejszego postępowania. O ile twierdzenia te dotyczą pierwszej przyczepy usytuowanej na działce, która jak należy rozumieć treść oświadczenia o usytuowaniu drugiej (obecnie istniejącej) przyczepy w miejscu poprzedniej została przez skarżących usunięta, podnieść należy, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla sprawy, z uwagi na to, że postępowanie może się toczyć wobec obiektu budowlanego znajdującego się na działce obecnie i w oparciu o ustalenia, które tego przedmiotu dotyczą.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę sposób użytkowania przyczepy

i przystosowanie jej do zamieszkiwania letniskowego, jak i okres jej funkcjonowania na działce należy stwierdzić, iż jest to obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane.

Należy zauważyć, iż kwestia charakteru prawnego przyczepy kempingowej (a za taką należy uznać przyczepę posadowioną na działce o nr ewidencyjnym gruntu [...] w U. gm. M.) w świetle przepisów Prawa budowlanego była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo – komunikacyjnej, za obiekty budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem posadowienie przedmiotowej przyczepy wymagało, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem roboty budowlane, czyli w myśl art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego: budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 Prawa budowlanego.

Jednocześnie pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa

w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego). W takich przypadkach budowa tymczasowych obiektów budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

W niniejszej sprawie skarżący posadowili przedmiotową przyczepę na okres dłuższy niż 120 dni, co spowodowało konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże skarżący nie wykazali się wymaganym pozwoleniem na budowę.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego prawidłowo nakazały skarżącym dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego, jakim jest niewątpliwie posadowiona na działce o nr ewidencyjnym gruntu [...] w U. gm. M. przyczepa, w związku z brakiem możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej, określonej w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu sołectw T. i U. w gminie M. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej

w M. z dnia [...] czerwca 2012 r. wynika bowiem, że nie ma możliwości legalizacji obiektu na terenach nie przeznaczonych do zabudowy. Z pisma Burmistrza Gminy i Miasta M. z dnia [...] kwietnia 2013 r. wynika natomiast, iż ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka o nr ewid. [...] w U. gm. M. oznaczona jest symbolem TR9 tj. teren rekreacyjny z istniejącą zabudową letniskową, dla którego plan m.in. zakazuje przekształcania istniejącej zabudowy letniskowej w zabudowę mieszkaniową lub zabudowę zagrodową, zakazuje rozbudowy, nadbudowy oraz wszelkich innych przekształceń istniejącej zabudowy letniskowej skutkujących wzrostem jej kubatury lub powierzchni zabudowy. Ponadto ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje wznoszenia nowej zabudowy letniskowej. Jednocześnie Sąd zauważa, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo – administracyjnym w postępowaniu legalizacyjnym podstawę oceny zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. z daty przeprowadzenia postępowania naprawczego. Jak wynika bowiem z uzasadnienia Uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13 (dostępnej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) celem wprowadzenia przesłanki zgodności z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do legalizacji samowoli budowlanej było zapewnienie ochrony dobra publicznego, jakim jest ład przestrzenny

i architektoniczny. Generalną zasadą jest, iż przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania

i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji samowoli budowlanej, to jest w dacie orzekania przez organ administracji.

Nadto sporny obiekt budowlany zlokalizowany został w odległościach niezgodnych z przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "jeżeli z przepisów § 13, 60

i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy".

Tymczasem jak ustalił w toku czynności kontrolnych organ powiatowy sporny obiekt budowlany zlokalizowany jest w odległości 1,33 m od strony granicy wschodniej, 5,00 m od północnej granicy działki i 3,40 m od południowej granicy działki. Jak wynika

z protokołu oględzin z dnia [...] marca 2013 r. i z dokumentacji zdjęciowej obiekt posiada otwory okienne w ścianie od strony wschodniej. Niewątpliwie zatem zaistniały stan faktyczny narusza warunki zawarte w przywołanym wyżej § 12 ust. 1 pkt

1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych w budownictwie.

Reasumując, Sąd stwierdził, iż organy nadzoru budowlanego rozpoznające niniejszą sprawę trafnie uznały, iż usytuowana przez skarżących przyczepa wymagała pozwolenia na budowę, a w związku z niemożliwością legalizacji samowoli budowlanej, prawidłowo, stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazały dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił, orzekając jak w wyroku.