Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. o. na decyzję Inne z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych oddala skargę.

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie ("PGWWP") Zarząd Zlewni w I. w informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...], działając na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm. – dalej powoływanej jako "pw") w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w I. decyzją [...] marca 2019 r. znak: [...] - przenoszącą na M. W. i K. w B. Sp. z o.o. w B. (dalej jako "MWiK") pozwolenie wodnoprawne wydane innemu podmiotowi w dniu [...] sierpnia 2018 r. - ustalił skarżącej MWiK opłatę stałą w wysokości [...] zł za odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do [...] B. wylot W 11 za okres od [...] stycznia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r.

W informacji rocznej wyjaśniono, że opłata stała została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 4 pkt 1 pw, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód w ilości 0,037 m3/s. Natomiast wysokość jednostkowej stawki opłaty stałej została określona w § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie").

Reklamację od powyższej informacji rocznej wniosła skarżąca MWiK, podnosząc, że do naliczenia ww. opłaty stałej za rok 2020 organ przyjął czas wyrażony w dniach - tj. 366 dni - który jest niezgodny z ilością dni z opadami występującymi w B.. Wskazała, że z danych uzyskanych z deszczomierzy należących do skarżącej spółki wynika, że w roku występują średnio 150 dni z opadem (średnia z lat 2013-2018); dostępne w Internecie diagramy klimatyczne meteoblue opracowane dla B. również wskazują na 150 dni deszczowych w roku, natomiast analiza danych z deszczomierzy należących do Instytutu Technologiczno-Przyrodniczego w B. wykazała, że w latach 2011-2018 średnia ilość dni z opadem wyniosła 163. Wobec tego, w ocenie skarżącej, na podstawie ww. danych należy przyjąć, że śródroczna ilość dni z opadem nie przekracza 170 dni.

Po rozpoznaniu ww. reklamacji Dyrektor Zarządu Zlewni PGWWP w I. decyzją z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...] postanowił określić skarżącej za okres od [...] stycznia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł za usługi wodne, obejmujące odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do [...] B. . W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że reklamacja skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i wskazał, że w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] marca 2019 r. określono maksymalny zrzut wód opadowych lub roztopowych, natomiast nie została rozróżniona ich ilość z podziałem na okres bezdeszczowy i w czasie opadów. Podkreślił jednocześnie, że w opłacie stałej ustawodawca obliguje do wyrażenia maksymalnej presji na środowisko wodne w jednostce czasu. W opłacie tej zawarta jest zatem gotowość do przyjęcia przez środowisko wód opadowych lub roztopowych, zgodnie z ilością dni obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego w danym roku, nie zaś faktyczną ilością dni korzystania przez podmiot z tego pozwolenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję spółka MWiK (reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika), wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:

1) art. 271 ust. 4 pkt 1 pw - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie za podstawę obliczenia opłaty stałej parametru czasu wyrażonego w dniach i wynoszącego 366 dni, w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie podstawą winien być parametr wynoszący 170 dni – tj. ilość dni faktycznego odprowadzania wód opadowych i roztopowych, a w konsekwencji ustalenie opłaty stałej, która narusza warunki określone pozwoleniem wodnoprawnym,

2) art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w rozstrzygnięciu na niekorzyść strony wątpliwości, co do treści normy prawnej, w postępowaniu administracyjny, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku o charakterze pieniężnym,

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa – polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażające się w zignorowaniu informacji, wynikających z obserwacji i analiz danych uzyskanych z deszczomierzy należących do skarżącej oraz diagramów klimatycznych, dostępnych na stronie [...] w B., a także analizy danych z deszczomierzy należących do Instytutu Technologiczno-Przyrodniczego w B. – dotyczących średniej ilości dni w roku, w których występują opady.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że charakter opłat za usługi wodne jako daniny publicznej wymaga od organu stosowania wykładni prawa zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki i stosowania zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Spółka podkreśliła ponadto, że pozwoleniem wodnoprawnym zezwolono jej na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych, nie wskazując konkretnie ilości dni, kiedy dochodzić będzie do wprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód. Natomiast w zaskarżonej decyzji ten sam organ ustalił opłatę stałą za usługi wodne, nie biorąc pod uwagę, iż opady atmosferyczne w B. wynoszą średniorocznie 170 dni w roku. Zaznaczyła również, że nie jest możliwe by odprowadzanie wód opadowych i roztopowych odbywało się przez wszystkie dni w roku – ponieważ w B. nie występują codzienne opady - a zatem przyjęcie do wyliczenia opłaty stałej ilości dni deszczowych – 366, doprowadziło do wymierzenia skarżącej opłaty w zawyżonej wysokości, nieodzwierciedlającej kosztów rzeczywistego odprowadzania wody. Podniosła jednocześnie, że istotą opłaty jest ustalenie jej na poziomie adekwatnym do faktycznego odprowadzania wód opadowych. Zaznaczyła również, że PGWP Zarząd Zlewni w T. w kilku sprawach uwzględniło reklamację i rację skarżącej w zakresie ilości dni, które winny zostać przyjęte przy wyliczaniu opłaty rocznej, co w ocenie skarżącej stanowi dowód na to, że organy mają wątpliwości co do wykładni i stosowania przepisów Prawa wodnego, a to z kolei przemawia za rozstrzygnięciem wątpliwości interpretacyjnych związanych z art. 217 ust. 4 pw na korzyść skarżącej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zaznaczył przy tym, że nie jest związany stanowiskiem innego organu prezentowanym w prowadzonych przez ten organ postępowaniach. Wyjaśnił, że opłata stała stanowi ustalany abstrakcyjnie, według określonego wzoru, ekwiwalent za gotowość środowiska do świadczenia usług określonych w pozwoleniu wodnoprawnym i jest ona naliczana w taki sam sposób w stosunku do wszystkich podmiotów korzystających z określonych usług wodnych, a jej wysokość zróżnicowana jest w zależności od treści pozwolenia wodnoprawnego. O ile zatem wysokość opłaty zmiennej uzależniona jest od faktycznej ingerencji w środowisko naturalne – jak podkreślił Dyrektor – o tyle wysokość opłaty stałej kształtują te same czynniki, a jej wysokość zależy wyłącznie od ilości odprowadzonych wód, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Wskazał zarazem, że skoro opłata stała ustalana jest w formie informacji rocznej i podzielona jest kwartalnie na 4 części, to oczywistym jest, że odnosi się ona do jednego roku. Ponadto Dyrektor podkreślił, że określenie "czas wyrażony w dniach" z art. 271 ust. 4 pw stanowi - obok stawki - stałą wartość podstawioną do wzoru, według którego liczona jest opłata, a dopuszczenie możliwości podstawienia w zależności od okoliczności innej liczby dni, zmieniłoby całkowicie istotę opłaty stałej, czyniąc ją podobną do opłaty zmiennej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Podstawę ustalenia wysokości opłaty w niniejszej sprawie stanowił art. 271 ust. 4 pw oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Zgodnie z art. 271 ust. 4 pw, wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód: 1) wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, 2) wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast - ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w mł/s, odprowadzanych do wód.

Przedmiotem sporu między stronami w istocie jest kwestia sposobu rozumienia normatywnego zwrotu "czas wyrażony w dniach", opisującego jeden z czynników iloczynu stanowiącego podstawę do obliczenia wysokości opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 271 ust. 4 pkt 1 pw). W ocenie strony skarżącej powyższa opłata stała nie jest opłatą, której ustalenie następuje przez sztywne przyjęcie, że czynnik czasowy iloczynu będącego podstawą obliczenia wysokości opłaty jest stały, obejmując zawsze rok rozumiany jako 365 lub - w przypadku roku przestępnego – 366 dni. Strona skarżąca zakwestionowała w ten sposób stanowisko organu, zgodnie z którym przedmiotowa opłata stała ma charakter opłaty rocznej, uniezależnionej od rzeczywistej liczby dni odprowadzania wód opadowych lub roztopowych (np. z uwagi na ilość dni opadowych lub dni roztopowych występujących na danym terenie w ciągu całego roku). W efekcie - sporne między stronami okazało się rozumienie samego charakteru opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zdaniem strony skarżącej powyższa kategoria opłaty nie powinna być wnoszona za cały okres roczny, powinna być za to zależna od rzeczywistej liczby dni z opadami, ewentualnie od średniorocznej dni z opadami występującymi na danym terenie.

Oceniając istotę powyższego sporu, Sąd stwierdza, że stanowisko strony skarżącej jest błędne.

Zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a pw, opłaty za usługi wodne uiszcza się m.in. za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zgodnie natomiast z art. 270 ust. 11 pw opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych. Z kolejnych ustępów art. 270 pw jednoznacznie wynika, że ustawodawca wprowadzając podział opłat za usługi wodne na opłaty stałe i opłaty zmienne, wyraźnie zmierzał do ustanowienia odmiennego celu i charakteru tych opłat. Opłata stała stanowi ustalany abstrakcyjnie, według określonego wzoru, ekwiwalent za gotowość środowiska do świadczenia usług określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Inaczej rzecz ujmując, opłata stała jest odzwierciedleniem gotowości środowiska wodnego do przyjęcia wód opadowych i roztopowych w ramach usług wodnych przez cały rok. Opłata ta naliczana jest w taki sam sposób w stosunku do wszystkich podmiotów korzystających z określonych usług wodnych, a jej wysokość jest zróżnicowana wyłącznie w zależności od treści pozwolenia wodnoprawnego. Z kolei opłata zmienna wnoszona jest za określone usługi wodne. Opłata ta stanowi zindywidualizowany ekwiwalent za korzystanie ze środowiska, który uzależniony jest od mierzalnych parametrów.

Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że o ile wysokość opłaty zmiennej jest uzależniona od faktycznej ingerencji w środowisko naturalne, o tyle wysokość opłaty stałej kształtują te same czynniki, a jej wysokość zależy wyłącznie od ilości, jak w rozpoznawanej sprawie, odprowadzanych wód opadowych i roztopowych określonych w pozwoleniu wodnoprawnym .

Taki sposób wykładni potwierdza jasne i niebudzące wątpliwości zestawienie językowe treści rozważanych przepisów (np. art. 270 ust. 1 pw – "Opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych"; art. 270 ust. 11 pw – "Opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych (...) składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych").

W tej sytuacji nie można zgodzić się z twierdzeniem, że czynnik czasu korzystania z wód jako element iloczynu będącego podstawą obliczenia wysokości opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast może być rozumiany jako okres rzeczywistego odprowadzania wód opadowych lub roztopowych w ciągu roku lub jako średnioroczny okres dni deszczowych. Opłata stała, o której mowa w art. 270 ust. 11 pw, jest bowiem opłatą roczną uiszczaną co do zasady za pełny okres roczny (rozumiany jako rok kalendarzowy), w 4 równych kwartalnych ratach (art. 271 ust. 6 pw), zgodnie z informacją roczną (art. 271 ust. 1 pw). Już z samego sformułowania, że opłata ma być uiszczona w równych ratach kwartalnych, wynika założenie ustawodawcy, że roczny wymiar opłaty ma charakter stały i od początku roku z góry ustalony ze względu na brak znaczenia rzeczywistej ilości wykorzystanych wód w ciągu roku. Jeśli założenie to byłoby przeciwne, ustawodawca nie mógłby przyjąć, że za każdy z czterech kwartałów wysokość opłaty będzie równa, skoro w każdym kwartale ilość wykorzystanych wód (odprowadzonych wód opadowych lub roztopowych) mogłaby być inna (np. w miesiącach intensywnych opadów lub roztopów). Przedstawiony przez stronę skarżącą sposób interpretacji art. 271 ust. 4 pkt 1 pw nawiązuje do charakteru opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych (art. 270 ust 11 pw). Wprowadzenie wymogu istnienia urządzeń retencyjnych jest logicznie uzasadnione, bowiem faktyczna ilość wód odprowadzonych musi zostać zmierzona w określony, przewidziany prawem sposób (np. za pomocą przewidzianej pojemności urządzeń retencyjnych – zob. art. 272 ust. 5 pw).

W przypadku spornej opłaty stałej ustawodawca oczywiście nie przewidział możliwości pomiaru faktycznej ilości wód odprowadzanych. Przepis art. 271 ust. 4 pkt 1 pw, przewiduje bowiem, że wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Czynnik powyższego iloczynu w postaci "określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s" nawiązuje wprost do wartości niezależnej od faktycznej (realnej) ilości wód odprowadzanych (ilość maksymalna określona we właściwym pozwoleniu). Również czynnik czasu odprowadzania wód ("czas wyrażony w dniach") ma charakter stały i niezależny od faktycznej (realnej) ilości dni odprowadzania. Skoro opłata – jak już wyżej stwierdzono – ma charakter roczny i uniezależniony od faktycznej ilości dni odprowadzania, to niewątpliwie czynnik czasowy iloczynu ("czas wyrażony w dniach") musi obejmować wszystkie dni kalendarzowe roku w liczbie co do zasady 365 (z wyjątkiem lat przestępnych – 366).

Warto też jeszcze raz zauważyć, że źródłem danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej jest pozwolenie wodnoprawne. Przyznać zatem należy rację organowi, że w realiach rozpoznawanej sprawy, ustalając wysokość spornej opłaty stałej za odprowadzanie do wód [...] B. wód opadowych lub roztopowych organ zobowiązany był wziąć pod uwagę szacunkową ilość odprowadzonych wód wynikającą z treści wydanego skarżącej pozwolenia wodnoprawnego. W pozwoleniu wodnoprawnym z [...] sierpnia 2018 r. (przeniesionym na skarżącą decyzją z [...] marca 2019 r.) nie określono liczby dni deszczowych i dni bezdeszczowych do wyliczenia składnika koniecznego do ustalenia opłaty stałej. W treści tego pozwolenia określono dopuszczalną ilość odprowadzanych wód, wskazując 2 parametry: spływ maksymalny i spływ średni roczny.

W kontekście przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych, w ocenie Sądu, nie może zatem budzić wątpliwości, że:

- po pierwsze, pozwolenie wodnoprawne jest aktem funkcjonującym w obrocie prawnym, a w związku z tym jego treść stanowi podstawę dla organu do dokonania ustaleń w zakresie przyjętego wskaźnika w postaci maksymalnej ilości wód opadowych i roztopowych odprowadzanych do wód.

- po drugie, w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym skarżącej nie określono liczby dni deszczowych i dni bezdeszczowych do wyliczenia składnika koniecznego do ustalenia opłaty stałej;

- po trzecie, opłata stała została wyliczona, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 2,50 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni (rok przestępny) i maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód na podstawie pozwolenia zintegrowanego w ilości 0,037 m3/s.

W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie naliczenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód nie ma możliwości kwestionowania ustaleń zawartych w obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym – w tym do średniorocznej ilości wód opadowych lub roztopowych występujących na danym terenie (parametru ustalanego w operacie - zgodnie z art. 409 ust. 6 pw - z ewentualnym uwzględnieniem średniej ilości dni deszczowych i bezdeszczowych). Wobec tego, Sąd uznał zarzut skarżącej w zakresie naruszenia przez organ przepisów art. 271 ust. 4 pkt 1 pw za nieuzasadniony oraz niemogący tym samym odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze za niezasadne należało uznać również podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W szczególności nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7a kpa. Jeśli bowiem w sprawie nie zostały potwierdzone wątpliwości strony skarżącej co do treści znaczeniowej norm prawnych wynikających z przepisów ustawy – Prawo wodne (w tym na tle art. 271 ust. 4 pkt 1 pw), to powoływanie się na zasadę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść jednostki nie znajduje podstaw. Ponadto, wskazać należy, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie był związany stanowiskiem innych organów administracji publicznej – na co zasadnie zresztą wskazał na gruncie odpowiedzi na skargę. Tym samym podnoszone przez skarżącą okoliczności, dotyczące postępowań prowadzonych w tożsamym przedmiocie przez PGWP Zarząd Zlewni w T., uznać należy za pozostające bez jakiegokolwiek wpływu na wynik przedmiotowej sprawy. Powyższe wynika zaś przede wszystkim z podstawowego zadania każdego organu administracji publicznej, jakim jest działanie zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Odmienne rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, dokonane nawet w analogicznych zagadnieniach, nie mogą zatem stanowić podstawy do żądania analogicznego rozstrzygnięcia sprawy wnioskodawcy, jeśli stoi temu na przeszkodzie treść przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi.

Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.