Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.S. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 400 (słownie: czterysta) złotych; II zasądzić od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pismem z 23 stycznia 2020 r. - za pośrednictwem Wojewody D.(dalej: Wojewoda, organ) - skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę. Skargę nadał za pośrednictwem platformy ePUAP (skuteczne doręczenie organowi nastąpiło w dniu nadania).

W piśmie z 13 marca 2020 r., skarżący zawnioskował o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie w/w skargi.

W odpowiedzi - wnosząc o oddalenie wniosku - organ dowodził, że skarga wpłynęła za pośrednictwem platformy ePUAP 23 stycznia 2020 r. Format przesłanej korespondencji uniemożliwił organowi jej odczytanie i właściwe zakwalifikowanie pisma, co wskazywało na uszkodzenie pliku lub na niezałączenie pliku do pisma. Organ powziął informację o otrzymaniu skargi 30 kwietnia 2020 r. z korespondencji przesłanej mu przez Sąd i następnie przy pomocy pracowników, będących administratorami systemów informatycznych, w pełni odczytał korespondencję. Organ informował, że 3 czerwca 2020 r. przekazał do Sądu skargę w wersji elektronicznej wraz z uwierzytelnioną kopią odpowiedzi na nią oraz odpowiedź na skargę w postaci papierowej wraz z aktami sprawy oraz informacją o przekazaniu skargi w postaci elektronicznej.

Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że w/w skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wpłynęła do Sądu w wersji elektronicznej 3 czerwca

2020 r. i została zadekretowana pod sygn. akt III SAB/Wr 601/20. Odpowiedź organu na skargę w wersji papierowej wpłynęła do Sądu 8 czerwca 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Wniosek o ukaranie organu grzywną jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1, 1a i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu), przy czym organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 1 i 2 p.p.p.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec

o wymierzeniu organowi grzywny.

Powołany przepis (Sąd "może") nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu Sądu orzekającego. Oznacza to, że przy rozstrzyganiu wniosku o ukaranie grzywną należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niedopełnienia obowiązków, czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, jak i okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz także winno stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

W sprawie niewątpliwym jest, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania - wniesiona za pośrednictwem Wojewody - wpłynęła do organu 23 stycznia 2020 r. Tym samym - zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. - organ powinien przekazać w/w skargę do tut. Sądu w terminie 30 dni od jej wniesienia. Uczynił to jednak dopiero 3 czerwca 2020 r., tj. znaczenie przekraczając termin ustawowy

(o ponad 3 miesiące).

Sąd uznał, że wyjaśnienia organu nie mogą wpłynąć na odmienną ocenę

i stanowić podstawy nieuwzględnienia wniosku. Organ obowiązany jest bowiem do zapewnienia sprawnego funkcjonowania urzędu, w tym systemu informatycznego, którym się posługuje. Wskazać przy tym trzeba na zaniedbanie organu, który - po wezwaniu przez Sąd do udzielenia odpowiedzi na wniosek i otrzymaniu kopii tego wniosku - odczytał przy pomocy swoich pracowników korespondencję skarżącego

z 23 stycznia 2020 r.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie

z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania

o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek skarżącego za uzasadniony

i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 400 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość postępowania), okres uchybienia terminowi przekazania skargi (ponad 3 miesiące) i brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających taki stan rzeczy.

Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji, Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie na Wojewodę grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został ustalony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji.