Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 grudnia 2025 r. nr SKO.UL/41.7/514/2025/17988/RS w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.

Prezydent Miasta K. decyzją z 17 października 2025 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 60 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt. 1 – 6, art. 54 w związku z art. 64 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił na rzecz G. [...] sp. z o.o. Oddział w Polsce (dalej jako wnioskodawca) warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy polegającej na nadbudowie budynku usługowo mieszkalnego przy ul. [...] i [...] na potrzeby funkcji mieszkalnej wraz ze zmianą sposobu użytkowania funkcji usługowej na mieszkalną na poziomie II kondygnacji przy ul. [...] w K. W dalszej części rozstrzygnięcia zamieszczono elementy odnoszące się do wymogów stawianych tego typu decyzji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że złożony wniosek przez inwestora spełnia wszystkie wymogi formalne wymagane dla tego typu inwestycji, a z uwagi na związany charakter decyzji wydawanej w tym zakresie, należało go uwzględnić.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się I. L. (dalej jako strona lub skarżąca), która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wskazano, że projektowana inwestycja posiada nieprawidłowy zakres, albowiem obejmuje również jej nieruchomość, a ona nie wyrażała zgody na dokonywanie jakichkolwiek zmian w budynku znajdującym się na jej terenie. Podniosła także zarzut braku analizy wpływu projektowanej nadbudowy na instalację fotowoltaiczną znajdującą się na dachu jej budynku. W szczególności zwróciła uwagę na ograniczenia w oświetleniu wskazanej instalacji, co spowoduje obniżenie jej efektywności. Dodatkowo strona podniosła zarzut sprowadzający się do braku uwzględnienia warunków dotyczących infrastruktury technicznej a w szczególności odnoszącej się do drożności kanalizacji. Kolejnym zarzutem uczyniła zakres nadbudowy, albowiem zachodzi ona na jej nieruchomość, a także zwrócono uwagę na pominięcie stanu technicznego budynku i wynikających z tego tytułu zagrożeń. W konkluzji podtrzymała swoje stanowisko domagając się uchylenia kwestionowanej decyzji względnie taką jej modyfikację, aby nieruchomość do niej należąca znajdowała się poza obszarem obejmującym projektowaną inwestycję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 29 grudnia 2025 r. nr SKO.UL/41.7/514/2025/17988/RS wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiło wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołano stan prawny występujący w omawianym zakresie. Przybliżono wymogi stawiane decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W dalszej kolejności odniesiono się do poszczególnych elementów wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji i stwierdzono, po uprzedniej analizie, że spełnia on wszystkie wymogi wynikające z obowiązujących unormowań prawnych. W końcowej części uzasadnienia odniesiono się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu i podkreślono, że na etapie wydawania inwestycji o warunkach zabudowy inwestor nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości objętej stosownym wnioskiem. Podkreślono ponadto, że wydana w rozpoznawanej sprawie decyzji nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wskazano, że zarzuty dotyczące ewentualnego zacienienia instalacji fotowoltaicznej na tym etapie postępowania nie mogą być rozpoznawane, albowiem jest to materia związana z pozwoleniem na budowę. W analogiczny sposób odniesiono się do zarzutu dotyczącego stanu technicznego budynku.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zarzuciła jej naruszenie postępowania administracyjnego, a to art. 77 § 1 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego albowiem nie przeprowadzono jakichkolwiek analiz wpływu planowanej inwestycji na istniejącą instalację fotowoltaiczną oraz braku działań zmierzających do zweryfikowania rzeczywistej wydolności wspólnego systemu kanalizacji. Zaakcentowano także brak zgody strony na jakąkolwiek ingerencję w jej nieruchomość. Zwrócono uwagę na brak oględzin na spornej nieruchomości co skutkowało nieustaleniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dopuszczono się uchybień sprowadzających się do braku przesłuchania strony jak również do braku powołania odpowiednich biegłych celem wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy a dotyczących stanu budynku. Podniesiono zarzut naruszenia art. 107 § 3 powyższego Kodeksu poprzez sporządzenie wadliwego, ogólnikowego uzasadnienia decyzji, które nie zawiera rzeczywistego odniesienia do formułowanych zarzutów w odwołaniu. W ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Wskazano na naruszenie postanowień art. 54 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 powyższej ustawy oraz z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało zatwierdzeniem wadliwego załącznika graficznego kwestionowanej decyzji, albowiem pozostaje on w sprzeczności z częścią opisową wydanego rozstrzygnięcia. Podniesiono zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt. 7 w związku z art. 6 ust. 2 pkt. 2 przywoływanej ustawy poprzez ich niezastosowanie, powodujące objęcie wskazaną decyzją nieruchomość należącą do skarżącej. W ramach zarzutów z zakresu prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 1 i 2 cytowanej ustawy w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego. Istotą tego naruszenia było pominięcie przy wydawania kwestionowanej decyzji, wpływu projektowanej inwestycji na istniejącą instalację fotowoltaiczną na nieruchomości skarżącej. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia postanowień § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. poprzez jego niezastosowanie i oparciu wydanej decyzji o wadliwą i niespójną analizę architektoniczno–urbanistyczną. Jako ostatni zarzut sformułowano naruszenie postanowień art. 54 pkt. 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez brak ochrony interesów osób trzecich w ramach projektowanej inwestycji w zakresie niedozwolonej immisji w postaci trwałego zacienienia zlokalizowanej instalacji fotowoltaicznej. W oparciu o postawione zarzuty wystąpiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, o wstrzymanie jej wykonalności, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu wniesionej skargi przedstawiono argumentację, potwierdzającą zasadność jej wniesienia i odniesiono się do poszczególnych zarzutów przedstawionych powyżej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i przedstawiło analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojej decyzji.

Postanowieniem z 30 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 powyższej ustawy wykazała, że postanowienie to nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. Nr 143) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że stosownie do postanowień ar. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w tym przepisie. Zgodnie z nimi niezbędne jest spełnienie tego, że: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi i zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1199), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Analiza akt administracyjnych, a w szczególności wniosku inwestora pozwala opowiedzieć się za stanowiskiem przyjętym przez wypowiadające się organy administracji publicznej, że wskazane powyżej wymogi są spełnione. Za takim stanowiskiem przemawia to, że projektowana inwestycja przewidywana jest na terenie, na którym znajdują się tożsame lub zbliżone obiekty budowlane. Ich wysokość, a także inne parametry brane pod uwagę także są spełnione. Wskazana nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej, jak również do innych elementów infrastruktury technicznej. W przypadku tej nieruchomości nie występują wymogi związane z odrolnieniem, czy też realizacją inwestycji strategicznych. Spełnienie wymogów przewidzianych przywołanym przepisem przez składającego wniosek powoduje, że organ administracji jest obowiązany do wydania decyzji pozytywnej. Obowiązek taki wynika z treści przedmiotowej regulacji, a wskazany organ administracji nie podejmuje tu rozstrzygnięcia w warunkach uznania administracyjnego. W konsekwencji uznać należy, że poddana kontroli tutejszego Sądu decyzja administracyjna nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze przyjdzie uznać, że nie dają one podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Pierwszy z zarzutów dotyczący naruszenia postanowień art. 77 § 1 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadza się do zaniechanie przez organy administracji publicznej wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego albowiem nie przeprowadzono jakichkolwiek analiz wpływu planowanej inwestycji na istniejącą instalację fotowoltaiczną oraz braku działań zmierzających do zweryfikowania rzeczywistej wydolności wspólnego systemu kanalizacji. Tak sformułowane zarzuty nie mogły odnieść skutku, albowiem na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie przeprowadza się takich analiz o jakich jest mowa w skardze. Zakres analiz prowadzonych w ramach tego postępowania wynika wprost z postanowień art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z postanowień aktów wykonawczych i nie obejmuje tego typu zagadnień. Co do braku analiz dotyczących drożności systemu kanalizacji przyjdzie zauważyć, że element ten nie jest przedmiotem analiz w ramach prowadzonego postępowania.

W rozpatrywanej skardze w kilku miejscach podnoszono zarzut braku zgody skarżącej na ingerencję w jej nieruchomość. Wypowiadające się w prawie organy administracji ten aspekt skargi miały w polu widzenia i wypowiedziały się w tym zakresie. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że podmiot składający wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie musi dysponować tytułem prawnym do nieruchomości objętej tym wnioskiem. Tym samym wnioskodawca w rozpoznawanej sprawie nie był zobowiązany legitymować się jakimkolwiek tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Dodatkowo za organem odwoławczym należy stwierdzić, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W świetle powyższego inwestor miał prawo swoim wnioskiem objąć nieruchomość skarżącej, jednakże wydana w tym zakresie decyzja administracyjna nie daje mu żadnych praw do tego, aby mógł przy ubieganiu się o wydanie pozwolenia na budowę powoływać się na wskazaną okoliczność. Zatem zaniepokojenie skarżącej jest zrozumiałe i nie może być uznane za bezzasadne, jednakże w świetle obowiązującego stanu normatywnego nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi do tutejszego Sądu.

W skardze podniesiono zarzut wobec organów administracji brak oględzin na spornej nieruchomości co skutkowało nieustaleniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Tak sformułowany zarzut nie jest zasadny, albowiem w ramach przedmiotowego postępowania kluczową rolę odgrywa wyznaczenie obszaru analizowanego. W tym zakresie uprawnione organy administracji publicznej działają w oparciu o materiał przedstawiony przez wnioskodawcę oraz własne zasoby pozwalające na wyznaczenie takiego obszaru. W ramach tego postepowania można przeprowadzić oględziny spornej nieruchomości, jednakże nie jest to wymóg formalny takiego postępowania, a tym samym brak przeprowadzenia takiej czynności procesowej nie może skutkować uwzględnieniem wniesionej skargi. W analogiczny sposób należy odnieść się do kolejnych zarzutów, a mianowicie do braku przesłuchania strony jak również do braku powołania odpowiednich biegłych celem wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy a dotyczących stanu budynku. W ramach przedmiotowego postępowania wskazane czynności procesowe mogą być przeprowadzone, jednakże obowiązujące regulacje prawne nie warunkują wydania prawidłowej decyzji o warunkach zabudowy od ich odbycia.

Odmiennie przedstawia się kwestia następnego zarzutu sformułowanego we wniesionej skardze, a mianowicie naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sporządzenie wadliwego, ogólnikowego uzasadnienia decyzji, które nie zawiera rzeczywistego odniesienia do formułowanych zarzutów w odwołaniu. Na wstępie przyjdzie zauważyć, że jest to ocena uzasadnienia decyzji wydanych przez wypowiadające się w sprawie organy administracji. Sama negatywna ocena nie może stanowić podstawy dla uwzględnienia wniesionej skargi. Podstawą taką są naruszenia przepisów prawa. Analiza uzasadnienia decyzji wypowiadających się organów administracji publicznej pozwala stwierdzić, że wbrew stawianym przez skarżącą zarzutom spełnia ono wymogi wynikające z przywołanego art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dostrzec należy, że decyzja ta zawiera wszystkie elementy przewidziane dla tego typu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie składa się z uzasadnienia prawnego i faktycznego. Podkreślić należy, że przywołane uzasadnienie prawne jest prawidłowe, albowiem przywołane zostały prawidłowe przepisy prawa a ich interpretacja nie wzbudza zastrzeżeń. Co do uzasadnienia faktycznego to w stosunku do niego również nie można zgłasza uwag, które pozwalałyby na uwzględnienie wniesionej skargi. W ramach tego uzasadnienia przedstawiono w sposób poprawny stan faktyczny i wszystkie istotne okoliczności sprawy związane z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto w tej części uzasadnienia odniesiono się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiono zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Formułując ten zarzut podniesiono, że wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej nie dokonały oceny, czy istniejąca infrastruktura techniczna będzie wystarczająca dla projektowanej inwestycji. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przyjdzie zauważyć, że na terenie objętym kwestionowaną inwestycją infrastruktura techniczna występuje, tym samym zbędne są inne czynności prawne zapewniające do korzystania z niej. Sygnalizowane zwiększenie wykorzystania istniejącej infrastruktury technicznej będzie odgrywało kluczową rolę na etapie pozwolenia na budowę, gdyż na obecnym etapie nie są one wymagane.

Dodatkowo w skardze podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 54 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 powyższej ustawy oraz z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało zatwierdzeniem wadliwego załącznika graficznego kwestionowanej decyzji, albowiem pozostaje on w sprzeczności z częścią opisową wydanego rozstrzygnięcia. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, albowiem we wskazanym zakresie kluczową rolę odgrywa wniosek inwestora i z tego wniosku wynika taki a nie innych obraz graficzny wydanej decyzji. Tym samym objęcie projektowaną inwestycją części nieruchomości skarżącej nie narusza przywołanych przepisów, a wypowiadające się w sprawie organy nie dopuściły się naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie wniesionej skargi.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt. 7 w związku z art. 6 ust. 2 pkt. 2 przywoływanej ustawy poprzez ich niezastosowanie, powodujące objęcie wskazaną decyzją nieruchomość należącą do skarżącej w kontekście powyższych rozważań także nie może zostać uwzględniony. .

W ramach zarzutów z zakresu prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 1 i 2 cytowanej ustawy w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego. Istotą tego naruszenia było pominięcie przy wydawania kwestionowanej decyzji, wpływu projektowanej inwestycji na istniejącą instalację fotowoltaiczną na nieruchomości skarżącej. Tak ujęty zarzut jest przedwczesny i nie mogący wpływać na ocenę prawidłowości decyzji poddanej kontroli tutejszego Sądu. W konsekwencji zarzut ten nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia postanowień § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. poprzez jego niezastosowanie i oparciu wydanej decyzji o wadliwą i niespójną analizę architektoniczno–urbanistyczną. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu przyjdzie zauważyć, że rozważania organów administracji publicznej obu instancji wskazują wyraźnie, że organy te miały w polu widzenia analizę architektoniczno-urbanistyczną i przy ich wydawaniu taką analizą się kierowały. Tym samym zamieszczone w skardze stwierdzenie, że analiza ta sporządzona została w oparciu o wadliwe założenia wstępne nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym.

Jako ostatni zarzut sformułowano naruszenie postanowień art. 54 pkt. 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez brak ochrony interesów osób trzecich w ramach projektowanej inwestycji w zakresie niedozwolonej immisji w postaci trwałego zacienienia instalacji fotowoltaicznej. Tak sformułowany zarzut był już przedmiotem rozważań, tym samym zbędne jest ich powielanie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę