Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz G. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 1003/17 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 października 2017 r. nr 2201-IOC.4322.20.2017.MS w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną G. Sp. z o.o. w G.; 2. uchyla zaskarżony wyrok; 3. oddala skargę; 4. zasądza od G. Sp. z o.o. w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 8194 (osiem tysięcy sto dziewięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 1003/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi G. Sp. z o.o. w G. (dalej: spółka, skarżąca, strona) uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 3 października 2017 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 21 maja 2014 r. przedstawiciel bezpośredni firmy G. Sp. z o. o. zgłosił celem dopuszczenia do obrotu towar (blacha stalowa ze stali niestopowej, w zwojach, powleczona tworzywami sztucznymi) sprowadzony z Wietnamu. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr OGL 321030/00/020410/2014. Towar został zakupiony od firmy H. Co. Ltd. Kwotę należności celnych określono w wysokości 0 zł (z zastosowaniem stawki celnej erga omnes 0%), a kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 220 446,00 zł (wg 23% stawki podatku VAT).

W dniu 24 lutego 2017 r. do Urzędu Celnego w Gdyni wpłynął Raport końcowy dotyczący prowadzonego w Wietnamie dochodzenia przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF. Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych i wyrównawczych nałożonych na produkty stalowe powlekane organicznie, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Wietnamu, który następnie wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Dochodzenie prowadzone było m. in. przy współpracy z Wietnamskim Ministerstwem Przemysłu i Handlu (MOIT), Wietnamską Izbą Przemysłu i Handlu (VCCI) oraz Wietnamskim Generalnym Departamentem Celnym. Dochodzenie potwierdziło, że towar był wysyłany do odbiorców w Unii jako pochodzący z Wietnamu, mimo iż po dokonaniu importu z Chin do Wietnamu towar nie nabywał wietnamskiego pochodzenia.

Przekazany przez OLAF materiał dowodowy stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie kontroli w/w zgłoszenia celnego w zakresie pochodzenia towarów, zastosowanej stawki celnej, stawki cła antydumpingowego oraz określenia należności celnych (A00, A30).

Decyzją z 7 czerwca 2017 r. nr 328000-COC.4322.3.2017.PT , skierowaną do G. Spółki z o.o. w G., Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie pochodzenia towaru ujętego w zgłoszeniu celnym OGL 321030/00/020410/2014 i określenia należności celnych w prawidłowej wysokości, określił wobec towaru objętego zgłoszeniem celnym kraj pochodzenia – Chiny (pkt 1), stawkę cła wyrównawczego w wysokości 44,7% oraz kod dodatkowy Taric B999 (pkt 2), orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych typu A40 w wysokości 428 433,00 zł (pkt 3), określił stawkę cła antydumpingowego w wysokości 13,6% oraz kod dodatkowy Taric B999 (pkt 4), orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych A30 w wysokości 130 351,00 zł (pkt 5) oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1880 ze zm., dalej: p.c.) od kwoty określonej w punkcie 3 (pkt 6).

Decyzją z 20 czerwca 2017 r. nr 328000-COC.4322.3.2017.PT Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni zmienił swoją decyzję z 7 czerwca 2017 r. w ten sposób, że w pkt 6 decyzji orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne od kwoty określonej w pkt 3 i 5.

Decyzją z dnia 3 października 2017 r. nr 2201-IOC.4322.20.2017.MS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu odwołań spółki, obie decyzje organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że strona, pomimo że zgłosiła do odprawy blachę stalową, ze stali niestopowej w zwojach, powleczoną tworzywami sztucznymi pochodzenia wietnamskiego, faktycznie dokonała importu blachy stalowej ocynkowanej ogniowo w kręgach, pomalowanej, pochodzącej z Chin. Deklarowanie wietnamskiego pochodzenia przesyłki spowodowało ominięcie należnego cła antydumpingowego i wyrównawczego dla towarów pochodzących z Chin, a tym samym zaniżenie należności celnych.

Strona dokonując importu towaru nie dołożyła należytej staranności, aby uzyskać urzędowe dokumenty potwierdzające pochodzenie towaru, np. świadectwo pochodzenia. Do odprawy celnej załączyła wyłącznie certyfikat potwierdzający wywóz towaru z Wietnamu. Mając na uwadze obowiązujące cła antydumpingowe i wyrównawcze na przedmiotowy towar pochodzący z Chin oraz kupując towar od pośrednika a nie producenta, wręcz wskazane było uzyskanie od władz Wietnamu stosownych dokumentów potwierdzających wietnamskie pochodzenie. Zatem nie było podstaw do odstąpienia od poboru odsetek, o jakich mowa w art. 65 ust. 5 p.c.

Po rozpoznaniu skargi Spółki WSA w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że większość zarzutów skargi nie zasługiwała na uwzględnienie. WSA stwierdził, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi, za niezasadne uznał także zarzuty, że nie zapewniono skarżącej jako stronie możliwości udziału w postępowaniu OLAF, bowiem skarżąca nie była stroną objętą dochodzeniem przez OLAF prowadzonym, bowiem akty prawne normujące działanie OLAF nie przewidują możliwości udziału przedsiębiorstw importujących towary w czynnościach kończących się sporządzeniem raportu.

W ocenie WSA dołączony do zgłoszenia celnego certyfikat wystawiony przez Wietnamską Izbę Handlu i Przemysłu nie jest dokumentem świadczącym o wyprodukowaniu towaru w Wietnamie, a jedynie potwierdza on, że towar został z Wietnamu wyeksportowany.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że przedłożona przez skarżącą ekspertyza oraz certyfikaty towaru nie mogą być uznane za dowody świadczące o rodzaju i pochodzeniu przedmiotowego towaru. Z uwagi na brak pobrania i zabezpieczenia próbek towaru w dniu dokonania odprawy celnej nie jest możliwe przyjęcie, że wyniki ekspertyzy odnoszą się do spornego towaru, a hipotetyczna możliwość, że wskazane przedsiębiorstwa produkują tak stal powlekaną jak i niepowlekaną nie świadczy o rodzaju przedmiotowego towaru. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy dokonywaniu importu, by uchronić się przed sprowadzeniem towarów pochodzenia chińskiego. W sytuacji, gdy na sprowadzane przez skarżącą towary nałożone były cła antydumpingowe i wyrównawcze – na towary wyprodukowane w Chinach – powinna była ona podjąć działania czy akty staranności, by wykluczyć nabycie towaru, wobec którego zastosowano proceder omijania ceł. Skarżąca poprzestała na uzyskaniu jedynie certyfikatu potwierdzającego wywóz towaru z Wietnamu, nie uzyskując świadectwa pochodzenia. Nie można wobec tego uznać, by wykazała, że podanie nieprawidłowych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania.

Sąd nie podzielił przy tym zarzutu skarżącej, że organ odwoławczy nie odniósł się merytorycznie do jej wniosków dowodowych, bowiem uczynił to, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji.

Za zasadny WSA natomiast uznał zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 214/2013 z dnia 11 marca 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych powlekanych organicznie produktów ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L z 2013 r. nr 73 s. 1, dalej: rozporządzenie nr 214) oraz naruszenia przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 215/2013 z dnia 11 marca 2013 r. nakładającego cło wyrównawcze na przywóz niektórych powlekanych organicznie produktów ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L z 2013 r. nr 73 s. 16, dalej: rozporządzenie nr 215). W ocenie Sądu I instancji w przypadku ustalenia wysokości stawki cła antydumpingowego dla konkretnego dostawcy możliwe jest zastosowanie innej stawki cła w przypadku, gdy obowiązujące cła antydumpingowe są obchodzone, np. poprzez wysyłkę towaru za pośrednictwem państwa trzeciego, ale musi to wynikać z konkretnych rozwiązań prawnych. Postanowienia dotyczące zastosowania innych stawek cła antydumpingowego zawierało rozporządzenia Komisji (UE) nr 845/2012 z dnia 18 września 2012 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych powlekanych organicznie produktów ze stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L z 2012 r. nr 73 s.1 6, dalej: rozporządzenie nr 845). Rozporządzenie nr 845 stanowiło w art. 1 ust. 3, że stosowanie tymczasowych stawek cła antydumpingowego ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje cło mające zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

Postanowienia tego przepisu nie zostały jednak przeniesione do rozporządzenia nr 214. W rozporządzeniu nr 214 nie ma także żadnych postanowień, z których wynikałoby, że w przypadku obchodzenia ceł antydumpingowych w stawkach ustalonych w art. 1 ust. 2 dla wskazanych w nim z nazwy przedsiębiorstw należy stosować stawki cła w wysokości jak dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.

W tej sytuacji – zdaniem WSA – dla przedsiębiorstw wymienionych z nazwy zastosowanie mają stawki ostatecznego cła antydumpingowego, określone w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, ustalone dla tych przedsiębiorstw.

Także w rozporządzeniu nr 215 brak jest postanowień , z których wynikałoby, że w przypadku przywozu towarów w sposób mający na celu obejście ceł wyrównawczych należy stosować stawki ostatecznego cła wyrównawczego w wysokości jak dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, a nie stawkę cła w wysokości ustalonej dla przedsiębiorstw wymienionych z nazwy w art. 1 ust. 2 rozporządzenia.

Skargi kasacyjne od wyroku WSA w Gdańsku z 26 kwietnia 2018 r. wnieśli Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz G. Sp. z o.o. w G.

Organ zaskarżył wyrok WSA w całości, zarzucając mu:

1. Naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (DZ. Urz. UE. L z 2009 r. nr 343 s. 51) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy Komisja Europejska nie wszczęła postępowania w celu rozszerzenia cła na towar będący przedmiotem sprawy, sprowadzany i pochodzący z Wietnamu,

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 215 w zw. z art. 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 845 poprzez uznanie, że indywidualne stawki cła wyrównawczego wskazane w przepisie art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 215 mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie w sytuacji, gdy importer nie spełnił warunków wskazanych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 845,

c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 215 poprzez uznanie, że organ wadliwie zastosował stawkę ostatecznego cła wyrównawczego ustaloną dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw,

d. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 214 w zw. z art. 1 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 845 poprzez uznanie, że indywidualne stawki cła antydumpingowego wskazane w przepisie art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 214 mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie w sytuacji, gdy importer nie spełnił warunków wskazanych w art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 845,

e. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. art. 1 ust.2 rozporządzenia nr 214 poprzez uznanie, że organ wadliwie zastosował stawkę ostatecznego cła antydumpingowego ustaloną dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw,

f. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a w zw. art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 845 poprzez pominięcie tego przepisu przy rozpoznawaniu sprawy i uznaniu, że nieprzeniesienie treści tego przepisu do rozporządzenia nr 214 i rozporządzenia nr 215" powoduje, że stawki ceł antydumpingowych mogą być stosowane bez względu na przedłożenie lub nieprzedłożenie dokumentacji, o jakiej mowa w ust. 2 art. 1 rozporządzenia nr 845, a tym samym wykluczenie zastosowania przepisu art. 2 ust.3 rozporządzenia nr 845 w przy nakładaniu ostatecznych ceł antydumpingowych i ceł wyrównawczych.

2. Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania :

a. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w sytuacji gdy skarga powinna być oddalona,

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 214 poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo nienaruszenia wskazanych przepisów przez organ,

c. art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 215 poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo nienaruszenia wskazanych przepisów przez organ,

d. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędną kontrolę niniejszej sprawy oraz błędne zastosowanie środków określonych w ustawie i uznanie skargi za zasadną w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie zawierała naruszenia obowiązujących przepisów.

W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W skardze kasacyjnej zawarto ponadto wniosek o wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z zapytaniem prejudycjalnym w trybie art. 267 pkt b) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym stosowania art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 845 przy rozpoznawaniu spraw w oparciu o późniejsze rozporządzenie nr 214 oraz rozporządzenie nr 215 w zakresie wysokości stosowanych przez organy stawek celnych a w szczególności, czy art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 845 winien być stosowany przy nakładaniu ceł w oparciu o rozporządzenie nr 214 i rozporządzenie nr 215 oraz czy przy ustalaniu wysokości stawki ma znaczenie przedłożenie organ dokumentów, o jakich mowa w ust. 2 art. 1 rozporządzenia nr 845.

Z kolei skarżąca spółka zaskarżyła wyrok WSA w Gdańsku w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że organy celne obu instancji dopuściły się w swym działaniu szeregu naruszeń przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy - jako że pozbawiły spółkę możliwości obrony jej praw - a to:

1) art. 6 ust. 1 zd. 3 rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami w zw. z art. 1 ust. 1 lit. a oraz pkt 9 preambuły rozporządzenia nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 – poprzez oparcie się na raporcie sporządzonym przez OLAF, mimo że raport ten był sporządzony sprzecznie z prawem, jako że w ramach postępowania prowadzonego przez tą instytucję nie były przestrzegane przepisy proceduralne przewidziane w ustawodawstwie Rzeczpospolitej Polskiej;

2) art. 11 ust. 2 rozporządzenia 883 w zw. z art. 194 § 1 O.p. w zw. z pkt 14 zd. 1 preambuły rozporządzenia 2185 w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. – poprzez uznanie, że sporządzony przez OLAF raport, który nie spełnia wymogów proceduralnych wynikających z prawa krajowego (polskiego), może być traktowany jako dokument urzędowy, a co za tym idzie – stanowić dowód tego, co zostało w nim stwierdzone;

3) art. 188 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. oraz pkt 27 zd. 1 preambuły do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny – poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych spółki mimo, że złożone one zostały w zakreślonym w wezwaniu organu I instancji z dnia 27 kwietnia 2017 r. (znak: 328000-COC.4322.3.2017.pt) terminie i ukierunkowane były na wykazanie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych;

4) art. 190 § 2 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. – poprzez brak umożliwienia spółce udziału w przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków, a to co najmniej: N. P. H., N. H. N. oraz N. H. O. a tym samym uniemożliwienie spółce zadawania pytań wymienionym świadkom oraz składania wyjaśnień;

5) art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. - poprzez uznanie, że dokument nie będący dokumentem urzędowym i nie pochodzący od organu władzy państwowej, a to raport Europejskiego Biura ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ("OLAF"), stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone;

6) art. 187 § 1 i art. 188 O.p. w zw. z art. 73 ust, 1 p.c. – poprzez zaniechanie przez organ (mimo stosownego wniosku spółki sformułowanego w piśmie z dnia 24 sierpnia 2017 r.) przeprowadzenia dodatkowej czynności dowodowej polegającej na zwróceniu się do OLAF o przedłożenie kompletnej dokumentacji (wszelkich akt sprawy, protokołów, notatek, nagrań itp.) stanowiącej podstawę sporządzenia raportu końcowego nr OF/2016/0058/B1, dotyczącego prowadzonego w Wietnamie dochodzenia OLAF, w tym w szczególności wszelkich materiałów (w tym; protokołów, tłumaczeń, nagrań) potwierdzających czynności dowodowe (przesłuchania, wizje, okazania) podjęte przez członków misji OLAF w Wietnamie, podczas gdy dowód ten był niezbędny do wyjaśnienia, czy w ramach czynności poprzedzających sporządzenie raportu OLAF zachowane zostały wymogi proceduralne przewidziane w prawie polskim, w szczególności zaś:

a) czy na treść ustaleń OLAF nie wpłynęły zaniechania dowodowe;

b) czy w raporcie nie pominięto części materiałów dowodowych oraz

c) czy przy prowadzeniu dowodów osobowych nie doszło do przeinaczeń lub pominięć wynikających z bariery językowej wynikającej z faktu, iż członkowie misji OLAF władali innymi językami (P. T. M. - portugalskim, a M. W. - angielskim) niż osoby przesłuchiwane.

Spółka wniosła o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty poprzez uchylenie, zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a., decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 3 października 2017 r. oraz poprzedzających ją decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 7 czerwca 2017 r. i zmieniającej ją decyzji z 20 czerwca 2017 r. – każdej z nich w całości, a na wypadek zaś uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że zastosowanie art. 188 p.p.s.a. niniejszej sprawie jest niemożliwe, wnoszę o dokonanie zmiany wyroku w zakresie zawartej w nim oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania organu poprzez uznanie, iż działanie organów obu instancji polegające na potraktowaniu w niniejszej sprawie dokumentu OLAF jako dokumentu urzędowego, jak również pominięcie wniosków dowodowych spółki i uniemożliwienie jej wzięcia udziału w przesłuchaniu świadków było wadliwe, a w rezultacie – poprzez nakazanie organowi przy ponownym rozpoznaniu odwołania przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych w omawianym zakresie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zarówno organ, jak spółka wniosły odpowiedzi na skargę kasacyjną strony przeciwnej, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wobec zgłoszonego wniosku organu o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i wobec wydanego w sprawie zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, trzeba wskazać, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej: ustawa COVID-19) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów.

Zauważyć należy też, że stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skład orzekający NSA podziela pogląd, że wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy COVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przytoczone regulacje należy traktować jako "szczególne" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. W niniejszej sprawie należało mieć też na uwadze ograniczone możliwości przeprowadzenia rozpraw we wszystkich sprawach przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (por. wyrok NSA z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21 i uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże).

Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględniając z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 tego artykułu. Sąd kasacyjny orzekający w tej sprawie stwierdził, że zaskarżony wyrok nie został wydany w warunkach nieważności, stąd do rozpoznania pozostały przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty.

Rozpoznawany środek zaskarżenia został oparty wyłącznie na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przy czym już w tym miejscu należy wskazać, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na takiej podstawie niezbędnym elementem redakcyjnym zarówno zarzutu jak i uzasadnienia jest wskazanie potencjalnego istotnego wpływu wytkniętego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy.

W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że wystarczy, iż skarżący uprawdopodobni istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym, a wynikiem sprawy. Zatem skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania przez stronę skarżącą istnienia związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, jak również wykazania, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wynik sprawy byłby inny, a więc że stwierdzone uchybienia byłyby na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Przenosząc te uwagi na rozpoznawaną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty postawione w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. okazały się nieusprawiedliwione lub też, w odniesieniu do niektórych z nich, zredagowane z pominięciem wykazania przesłanki “istotnego wpływu na wynik sprawy".

Zarzuty skargi kasacyjnej spółki zmierzają w istocie do zakwestionowania raportu OLAF, jako dowodu w postępowaniu przed organami administracyjnymi.

W tym miejscu podkreślić należy, że postępowania prowadzone przez OLAF opierały się o przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). Jak wynika z art. 3 (dochodzenia zewnętrzne) rozporządzenia 1073/1999 Urząd wykonuje uprawnienia, przyznane Komisji rozporządzeniem Rady (Euroatom WE) nr 2185/96, do przeprowadzania inspekcji i kontroli na miejscu w Państwach Członkowskich i zgodnie z umowami o współpracy, w państwach trzecich. Zgodnie z art. 9 ww. rozporządzenia, na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez ten Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania.

Obecnie rozporządzenie nr 1073/1999 zastąpione zostało rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L. z 2013 r. nr 248 s. 1). Także to rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.

Z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty i zalecenia sporządzane w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji - art. 11 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej jako CBOSA).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z przywołanych regulacji wynika, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Podlega on takim samym zasadom oceny, jak te mające zastosowanie do administracyjnych raportów sporządzonych przez krajowych administracyjnych kontrolerów i ma taką samą wartość jak te raporty. Innymi słowy raport OLAF kończący dochodzenie ma wartość dowodową jak protokół krajowego organu kontroli, co oznacza, że stosownie do art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 181, art. 191 O.p. podlega on ocenie organu prowadzącego postępowanie wespół z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie. Stanowisko w tym zakresie potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. (m.in. wyrok sygn. akt. I GSK 670/16, I GSK 1295/16, I GSK 289/16). Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 194 O.p. Odnosząc to do stanu sprawy wypada wskazać, że w raporcie OLAF oprócz przedstawienia ustalonych okoliczności faktycznych, został też zaprezentowany wynik dochodzenia. Raport ten został sporządzony na podstawie dokumentów źródłowych. Informacje ujęte w raporcie OLAF i załącznikach do niego zostały pozyskane przez funkcjonariuszy unijnych przy współudziale wietnamskich władz administracyjnych, a tym samym nie ma uzasadnionych podstaw do ich ponownej weryfikacji z materiałem źródłowym, na podstawie którego powstał raport OLAF.

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 3 petitum skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Wykładnia komentowanego przepisu prowadzi do wniosku, że odmowa przeprowadzenia dowodu będzie dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący wątpliwości została już udowodniona. Odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi zatem wiązać się z pewnością, iż czynność ta jest całkowicie zbędna (por. wyrok WSA w Białymstoku z 24 października 2007 r., sygn. akt I SA/Bk 388/07, LEX nr 313199).

Jak wynika z zaskarżonego wyroku organy celne prawidłowo wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, opierając się raporcie OLAF. Z tego raportu wynika, że wietnamska firma K. Co. Ltd. zakupiła od firmy chińskiej H. Co. Ltd. 279482 kg produktów stalowych powlekanych organicznie (kod towaru 7210, faktura HLZNU-KLP-4 z dnia 3.03.2014r. - załącznik Cl). Towar został wprowadzony na teren Wietnamu na podstawie deklaracji importowej nr 490 z dnia 18 marca 2014 r. Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny. Towar został sprzedany firmie N. Co. na podstawie faktury 0000076 z dnia 19 marca 2014 r. (załącznik B3). Następnie firma N. Co. dokonała eksportu 279482 kg produktów stalowych powlekanych organicznie na podstawie deklaracji eksportowej 2233 z dnia 3 kwietnia 2014 r. Jako wysyłającego wpisano firmę z Hongkongu, a jako kraj docelowy wskazano Polskę. Powiązania deklaracji importowych i eksportowych dokonały władze celne Wietnamu. W dniu 21 maja 2014 r. wprowadzona na terytorium Polski przesyłka zawierająca produkty stalowe powlekane organicznie o łącznej wadze 279482 kg objęta została zgłoszeniem celnym 321030/00/020410/2014 (odbiorca G. Sp. z o.o.). Całość towaru objętego ww. przesyłką, jak wykazało dochodzenie OLAF, została sprowadzona z Chin. Towar ten nie był poddany w Wietnamie jakiemukolwiek przetworzeniu, zatem zachował swoje chińskie pochodzenie, w związku z tym podlega środkom taryfowym obowiązującym dla towarów przywożonych z Chin.

Raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p., został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, przez powołane i uprawnione do tego organy władzy publicznej, a zatem stanowi on niewątpliwie zagraniczny dokument urzędowy. Organy celne, jak i Sąd I instancji nie miały podstaw do kwestionowania wyników ustaleń zawartych w tym raporcie. Natomiast wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę skarżącą nie mogły stanowić skutecznego przeciwdowodu wobec ustaleń zawartych w raporcie OLAF.

Zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej (art. 122, art. 187 § 1, art. 191) organ podatkowy jest zobowiązany do podjęcia wszechstronnych działań (z udziałem strony) zmierzających do zgromadzenia w sposób kompletny materiału dowodowego i dokonania swobodnej jego oceny. Nie oznacza to jednak, że organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich możliwych czynności procesowych (w sposób nieograniczony) w sytuacji, gdy dotychczas zgromadzony materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnia stan sprawy i pozwala na prawidłowe podjęcie rozstrzygnięcia.

Dodać też należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w powołanym przepisie może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, a więc może polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Wykazanie wpływu na wynik sprawy sprowadza się więc do wyjaśnienia związku przyczynowego między naruszeniem prawa a wynikiem sprawy, tj. podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Innymi słowy chodzi o wykazanie, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 11 marca 2014 r., II GSK 2103/12, wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., II GSK 1933/12).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podniesionemu w skardze kasacyjnej zarzutowi nie towarzyszyło wykazanie istotnego wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, co jak już podniesiono, stanowiło niezbędny element prawidłowo skonstruowanego zarzutu w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Realizacji czynnego udziału strony w postępowaniu służą przepisy szczególne, w tym powołany przez stronę art. 190 § 1 O.p., w którym ustawodawca zawarł bezwzględny obowiązek zawiadomienia strony o przeprowadzeniu dowodu (o miejscu i terminie jego przeprowadzenia) z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia (art. 190 § 2 O.p.). Zasada ta nie obowiązuje jednak w toku dochodzenia prowadzonego przez OLAF. Wskazać, bowiem należy, że skarżąca kasacyjnie nie była stroną objętą dochodzeniem prowadzonym przez OLAF. Ponadto z treści aktów prawnych normujących działanie OLAF wynika, że nie przewidują one możliwości udziału przedsiębiorstw importujących towary w czynnościach OLAF, kończących się sporządzeniem raportu. Postępowanie z udziałem podmiotów jest prowadzone przez administracje poszczególnych państw członkowskich dopiero po zakończeniu kontroli przez urzędników OLAF i sporządzeniu raportu końcowego. Dochodzenie OLAF nie było prowadzone wobec konkretnego unijnego podmiotu, ale w celu ujawnienia procederu unikania cła antydumpingowego i wyrównawczego na towary pochodzące z Chin. Urzędnicy OLAF zgodnie z przywołanym wyżej rozporządzeniem nie mieli obowiązku informowania podmiotów unijnych (w tym Spółki G. o podejmowanych działaniach, jak ma to miejsce w postępowaniu administracyjnym.

Podsumowując, należy stwierdzić, że strona skarżąca formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie podważyła zasadniczych ustaleń, tj., że towar ujęty w przedmiotowym zgłoszeniu celnym nie był pochodzenia wietnamskiego, a zatem nie mógł skorzystać z preferencyjnej stawki celnej.

Powyższa skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku okazała się zasadna.

Trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej organu, że zgodnie z art. 13 ust. 1 i 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE L 343 z dnia 22 grudnia 2009 r., s. 51) nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia cła antydumpingowe mogą być rozszerzone, przez objęcie przywozów z państw trzecich, których dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu, zgodnie z którym brak przeniesienia do rozporządzeń 214/2013 oraz 215/2013 zapisów art. 1 ust. 3 rozporządzenia 845/2012 wskazującego na sposób dokumentowania pochodzenia towaru, jak również brak postanowień, z których wynika, że w przypadku obchodzenia ceł antydumpingowych w stawkach ustalonych w art. 1 ust. 2 dla wskazanych w nim z nazwy przedsiębiorstw, należy stosować stawki cła w wysokości jak dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw oznacza, że należy stosować stawki ostatecznego cła antydumpingowego określone w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia (nr 214/2013 i nr 215/2013).

W celu ograniczenia importu, w trakcie trwania postępowania antydumpingowego, Komisja Europejska może nałożyć tymczasowe cło antydumpingowe, które obowiązuje zazwyczaj sześć miesięcy. Jeżeli w dochodzeniu końcowym zostanie stwierdzone wystąpienie dumpingu oraz szkody związanej ze stosowaniem dumpingu, a także wykazany zostanie związek między dumpingiem a szkodą, Rada Unii Europejskiej akceptując propozycje Komisji Europejskiej może nałożyć ostateczne cło antydumpingowe przy czym decyzja taka musi zyskać akceptację większości państw członkowskich. Nałożenie cła musi leżeć w interesie Wspólnoty. Cło antydumpingowe nakłada się na cały import określonego towaru z danego kraju. Cło antydumpingowe na towar pochodzący od określonego dostawcy lub z określonego kraju obowiązuje w imporcie do wszystkich państw Unii Europejskiej w tej samej wysokości. W niniejszej sprawie w trakcie postępowania antydumpingowego obowiązywało rozporządzenie nr 845/2012 nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na towar objęty spornym zgłoszeniem. Rozporządzenie to określa wymogi, które importer musiał spełnić, aby stosować stawki tymczasowych ceł antydumpingowych określonych w art. 1 ust. 3 cyt. rozporządzenia. W załączniku do niniejszego rozporządzenia została również zawarta treść deklaracji składanej przez producenta w celu potwierdzenia pochodzenia towaru, a w konsekwencji zastosowania właściwej stawki przypisanej dla danego producenta. W przypadku braku takiej sformalizowanej deklaracji na fakturze handlowej w stosunku do towaru należało zastosować stawki obowiązujące dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw niewymienionych z nazwy w art. 1 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Mając na uwadze powyższą procedurę dochodzenia antydumpingowego i ustalania cła tymczasowego i cła ostatecznego, bezspornym jest, że wyżej wymienione rozporządzenia pozostają ze sobą w ścisłym związku i należy je stosować jako całość. Rozporządzenie nr 845/2012 jest aktem podstawowym wprowadzającym cła antydumpingowe jako tymczasowe a rozporządzenie nr 214/2013 i rozporządzenie nr 215/2013 rozstrzyga ostatecznie o wysokości cła antydumpingowego i wyrównawczego przy czym, co niezwykle istotne nie wydaje się możliwe pominięcie zapisów zawartych w rozporządzeniu nr 845/2012 w art. 1 ust. 3 odnośnie wymogów dotyczących przedkładanych dokumentów, a w konsekwencji stosowania stawki cła indywidualnego bądź dla wszystkich pozostały przedsiębiorców. W konsekwencji sposób dokumentowania pochodzenia spornego towaru na podstawie deklaracji producenta zawartej na fakturze handlowej jest identyczny zarówno w sytuacji gdy import nastąpił w czasie gdy obowiązywało cło antydumpingowe tymczasowe, jak również w czasie obowiązywania ostatecznego cła antydumpingowego. Przyjęcie argumentacji Sądu I instancji zawartej w zaskarżonym wyroku prowadziłoby do sytuacji, w której wysokość cła tymczasowego zależałaby od załączenia wymaganych dokumentów podczas, gdy dokumenty takie nie byłyby wymagane przy nakładaniu cła ostatecznego czy wyrównawczego, co prowadziłoby do nierównego traktowania importerów w zakresie stosowanej stawki cła antydumpingowego.

W tym kontekście zauważyć należy, że importowany towar nie został zgłoszony z wymaganym kodem Taric, natomiast na fakturze załączonej do zgłoszenia celnego jako kraj pochodzenia nie wskazano Chin, a dodatkowo brak jest także deklaracji producenta. Co istotne stawki indywidualne przewidziane dla przedsiębiorstw wymienionych z nazwy stosowane są wyłącznie na wniosek podobnie jak stawki preferencyjne i tylko przy spełnieniu wymogów wynikających z obowiązujących przepisów, czego jednak zabrakło w rozpoznawanej sprawie.

Wysokość stawek zastosowanych przez organy w przedmiotowej sprawie potwierdza również treść raportu OLAF, z którego wynika, że należy zastosować stawkę cła antydumpingowego w wysokości 13,6 % (a 5,9%, jeżeli kod TARIC B313 jest zgłoszony w momencie importu w odniesieniu do H. CO Ltd. oraz stawkę cła wyrównawczego 44,70% (a 23,8%, jeżeli kod TARIC B313 jest zgłoszony w momencie importu w odniesieniu do H. CO Ltd.).

Podzielając ten pogląd, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł powodów do wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, o co wnioskował Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku.

Z powyższych względów za zasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych petitum skargi kasacyjnej, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, co pozwalało na rozpoznanie skargi. Skarga G. sp. z o.o. okazała się niezasadna, bowiem organy administracji publicznej w sposób prawidłowy ustaliły w sprawie stan faktyczny, który pozwalał na zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego poprzez powiadomienie skarżącego o zaksięgowaniu kwoty należności wynikających z długu celnego w przywozie, określonej przez organ celny z zastosowaniem prawidłowej stawki cła antydumpingowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji, zaś na podstawie art. 185 i art. 188 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 i 3 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 203 pkt 2 p.p.s.a.