Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Jakub Makuch Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dowódcy [...] Brygady [...] z dnia 14 stycznia 2022 r. nr 1/2022 w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej skargę oddala.

Dowódca [...] Brygady [...] decyzją Nr 1/2022 z dnia 14 stycznia 2022 r. znak D6BPD.RP.0208.2022, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. póz. 735 z późn. zm.) w związku z art. 2, art. 6 ust. 1 pkt. 2 i 13, art. 9 ust. 5, art. 15 ust. 1-3, oraz art. 111 pkt 8 w związku z art. 115 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 1 1 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2021 r. póz. 1131 z późn. zm.), a także § 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2021 r. póz. 2337), po rozpatrzeniu odwołania P. B. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Dowódcy [...] batalionu [...] z dnia 7 grudnia 2021 r., w sprawie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową jako służbę kontraktową na stanowisku służbowym [...] - PLUTON [...] - KOMPANIA [...] – [...] BATALION [...] na podstawie kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej nr [...] zawartego z Dowódcą Jednostki Wojskowej Nr [...] w dniu 27 listopada 2018 r., na okres 3 lat, 0 miesięcy, 0 dni tj. od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2021 r.

W dniu 19 października 2021 r. skarżący złożył wniosek w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej.

Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, Dowódca [...] batalionu [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2021 r. odmówił zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej.

W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że skarżący składając wniosek w dniu 19 października 2021 r. o zawarcie kolejnego kontraktu nie dotrzymał ustawowego terminu, którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. W niniejszej sprawie termin na złożenia przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 30 września 2021 r. Następnie organ merytorycznie rozpatrzył wniosek skarżącego wskazując na powody odmowy zawarcia z nim kontraktu.

Od powyższego rozkazu personalnego, odwołanie w ustawowym terminie złożył skarżący, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 60 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady prawa równego dostępu do służby publicznej, a także naruszenie art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., oraz art. 7, 8, 10 i 15 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji.

Opisaną we wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Dowódca [...] Brygady [...] wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 14 stycznia 2022 r.

Na wstępie Organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy wskazał, że w związku ze złożonym przez żołnierza w dniu 19 października 2021 wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu, pomimo przekroczenia 3 miesięcznego terminu przed końcem kontraktu (termin na złożenie wniosku upływał 30 września 2021 r.) poszczególni przełożeni przystąpili do merytorycznego opiniowania wniosku. Zarówno dowódca plutonu jak i dowódca kompanii zaopiniowali wniosek negatywnie wskazując na negatywną postawę żołnierza, jawne naruszanie zasad żołnierskiego zachowania się względem przełożonego, brak dyspozycyjności, brak przydatności dla Sił Zbrojnych a tym samym brak celowości dla zawierania kolejnego kontraktu.

W ocenie Dowódcy [...] Brygady [...], organ I instancji rozpatrując przedmiotowy wniosek negatywnie, postąpił prawidłowo wszczynając postępowanie administracyjne w sprawie, i wbrew twierdzeniom skarżącego zapewnił tym samym żołnierzowi prawo do dwuinstancyjnego postępowania zgodnie z art. 15 k.p.a. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że zawarcie kolejnego kontraktu nie ma charakteru obligatoryjnego w każdym przypadku, gdy zostanie w tym przedmiocie złożony stosowny wniosek, organ działa bowiem na zasadzie uznania administracyjnego. Spełnienie warunków formalnych tj.: złożenie w terminie wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz otrzymanie oceny dobrej w ostatniej opinii służbowej nie daje gwarancji zawarcia kolejnego kontraktu. Wynika to z istoty i funkcji zawodowej służby wojskowej, do której powołanie może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych przez które, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2a ustawy pragmatycznej, należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej.

Nie bez znaczenia jest fakt, że żołnierz z przeprowadzonego w dniu 17 września 2021 r. ostatniego opiniowania służbowego uzyskał ocenę dostateczną. Żołnierz zachowując przysługujący mu termin w dniu 24 września 2021 r. odwołał się od przedmiotowej opinii do wyższego przełożonego, który to utrzymał opinię służbową w mocy. Opinia tym samym stała się prawomocna. Zatem ustawowy warunek zawarcia kontraktu tj. posiadanie przez żołnierza ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej, sporządzanej corocznie opinii służbowej nie został spełniony.

Organ II instancji nie dopatrzył się naruszeń formalnych w przeprowadzonej procedurze opiniowania służbowego skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, stawiany przez skarżącego, że przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim powinno skutkować wyłączeniem żołnierza z procesu opiniowania służbowego za 2021 r. Organ wyjaśnił, że myśl zaś § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych opiniowaniem służbowym obejmuje się żołnierza zawodowego, który do 15 sierpnia danego roku przez okres co najmniej sześciu miesięcy wykonywał obowiązki na stanowisku służbowym. Z unormowań tych wynika, że o ile do dnia 15 sierpnia danego roku żołnierz pozostawał w służbie przez co najmniej 6 miesięcy, to sporządza się o nim opinię, bez względu na to, czy w badanym okresie żołnierz nie mógł realizować obowiązków z usprawiedliwionych przyczyn, skoro zajmuje określone stanowisko. Skarżący oceniany jest negatywnie przez przełożonych, wskazujących na brak dyspozycyjności żołnierza, z uwagi na zwolnienie lekarskie, trwające od 2019 roku do upływu terminu kontraktu. Ponadto w latach poprzednich żołnierz również spędził wiele dni na zwolnieniach lekarskich, w 2018 r. - 50 dni, 61 w 2017 r., 35 dni w roku 2016 oraz 99 dni w roku 2015. Nadto skarżącemu zarzuca się problemy z dostosowaniem się do reguł obowiązujących w jednostce wojskowej oraz nieprzestrzeganie Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP. Wobec skarżącego zostało przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne w dniu 12 października 2021 r. ww. został obwiniony o to, iż w dniu 24 września 2021 r. dopuścił się rażącego niedopełnienia obowiązków służbowych wynikających z naruszenia zapisu Rozkazu nr Z-36 Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia 30 lipca 2021 r. w sprawie organizacji i funkcjonowania na 2021 rok cz. 4 Organizacja Ochrony Informacji Niejawnych poprzez wniesienie oraz używanie na terenie Jednostki Wojskowej prywatnego sprzętu teleinformatycznego tj. laptopa oraz nośnika danych - pendrive. Żołnierzowi wymierzono karę dyscyplinarną w postaci nagany. Ponadto skarżący Orzeczeniem nr [...] Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] 2020 r., jak również orzeczeniem nr [...] z dnia [...] 2021 r. został uznany niezdolnym do pełnienia służby w jednostkach [...], orzeczenia te były aktualne na dzień zwalniania ze służby wojskowej. Zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej ma charakter fakultatywny. Jak wynika z opinii dowódcy [...] batalionu [...] nawet uzyskanie przez skarżącego oceny dobrej z rocznego opiniowania służbowego za 2021 rok (tj. spełnienie warunku formalnego wymajanego przez prawo) nie wpłynęło by na fakt zawarcia z nim kolejnego kontraktu, mając na uwadze całokształt postawy żołnierskiej, jego niedyspozycyjność oraz brak zaangażowania w służbę wojskową. W rezultacie, opinia służbowa z oceną dostateczną, choć w przedmiotowym stanie faktycznym stanowi materialnoprawną przeszkodę do zawarcia kontraktu, to w przypadku nawet jej nieistnienia, decyzja uprawnianego organu o nie zawarciu kolejnego kontraktu z żołnierzem byłaby tożsama.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 60 Konstytucji, powołując się ma treść komentarza Tuleja Piotr (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, wskazano, że Konstytucja nie gwarantuje prawa dostępu do służby publicznej obywatelom. Liczba stanowisk w służbie publicznej jest bowiem ograniczona (TK - K 28/97). Dlatego obywatel nie ma roszczenia o przyjęcie do służby publicznej (TK - SK 29/11). Obowiązkiem państwa jest natomiast określenie obiektywnych zasad gwarantujących jednakowy dostęp do służby. W tym zakresie prawo z art. 60 Konstytucji musi mieć charakter realny (TK -SK 14/98). Nie można wprowadzać kryteriów niemożliwych do spełnienia. Jeśli kryteria zajmowania określonych stanowisk są jednakowe dla wszystkich, np. wymóg niekaralności, nie można mówić o naruszeniu art. 60 (TK - SK 18/01).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 35 § 3 i art. 36 § 1 k.p.a. organ odwoławczy podkreślił, że złożenie wniosku przez skarżącego w dniu 18 października nie było tożsame ze wszczęciem postępowania administracyjnego w tym samym dniu. Zgodnie bowiem § 15 rozporządzenia MON w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Dopiero po merytorycznej analizie wniosku oraz podjęciu decyzji o odmowie zawarcia kolejnego kontraktu można mówić o wszczęciu postępowania administracyjnego. Organ wszczął więc postępowanie administracyjne w dniu

25 października 2021 r. natomiast zakończył w dniu 17 listopada 2021 r. O obydwu

czynnościach skarżący został zawiadomiony pisemnie, oraz pouczony o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 ust. 1 k.p.a. Tym samym zakończenie postępowania w sprawie nastąpiło w terminie określonym art. 35 § 3 k.p.a., a samo wydanie decyzji po upływie terminu określonego dla żołnierza co do prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Nadto organ odwoławczy nie stwierdził nieprawidłowości, co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie doszło również do naruszenia zasady zaufania z art. 8 k.p.a. Organy orzekające zgromadziły materiał dowodowy wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, który następnie został przeanalizowany i w sposób prawidłowy oceniony, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na tej podstawie prawidłowo uznano, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, dają podstawę do wydania rozstrzygnięcia odnośnie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżonej decyzji i rozkazowi zarzucił:

1. Naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 60 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - przez naruszenie zasady prawa równego dostępu do służby publicznej,

- art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych, § 15 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2015 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej, § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Oborny Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych oraz § 29 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk - przez nieuznanie postępowania prowadzonego bezpośrednio po wniosku skarżącego, za postępowanie administracyjne i oparcie rozstrzygnięcia: o opinię służbową wydaną z naruszeniem prawa, jak i nieostateczne orzeczenie o niezdolności do służby w wojskach [...].

2. Naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, przez zaniechania wyjaśnienia okoliczności wskazanych przez stronę,

- art. 8 k.p.a., przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej,

- art. 10 k.p.a., przez naruszenie zasady wysłuchania stron.

- art. 15 k.p.a. przez dążenie do naruszenia zasady dwuinstancyjności.

- art. 35 § 3 i art. 36 § l, przez prowadzenie postępowania przed okres powyżej miesiąca i przez zaniechanie powiadomienia strony o przyczynie przewlekłości i przewidywanym zakończeniu postępowania,

- art. 80 k.p.a., przez niepotwierdzenie wniosków zawartych w decyzjach odmawiających skarżącemu zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej - wiarygodnymi dowodami.

Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty, powołując się orzecznictwo sądowe w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Dowódca [...] Brygady [...] decyzją Nr 1/2022 z dnia 14 stycznia 2022 r. utrzymującej w mocy rozkaz personalny nr [...] Dowódcy [...] batalionu [...] z dnia 7 grudnia 2021 r., na mocy którego odmówiono skarżącemu zawarcia kolejnego kontraktu, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy obowiązującej w momencie wydawania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 536 z późn. zm.), zwanej dalej s.w.ż.z.

Zgodnie z art. 2 s.w.ż.z, żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z kolei art. 9 ust. 1 s.w.ż.z przewiduje, że powołanie do zawodowej służby wojskowej kontraktowej następuje na czas określony w kontrakcie i może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, o czym stanowi art. 9 ust. 2 u.s.ż.z. Potrzeby sił zbrojnych zostały zdefiniowane w art. 6 ust. 1 pkt 2 s.w.ż.z poprzez kryterium celowości

a) powołania do zawodowej służby wojskowej,

b) wyznaczenia na stanowisko służbowe,

c) zwolnienia ze stanowiska służbowego,

d) przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo do innego korpusu osobowego,

e) zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej

- w ramach liczby stanowisk w poszczególnych korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych;

Stosunek służbowy żołnierza służby kontraktowej powstaje w drodze powołania na podstawie kontraktu zawartego między osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby a właściwym organem (art. 9 ust. 5), powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od dwóch do sześciu lat (art. 13 ust. 2).

Stosownie do art. 14 u.s.ż.z. właściwym do zawierania kontraktów na pełnienie służby kontraktowej jest organ uprawniony do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, na którym żołnierz będzie pełnił zawodową służbę wojskową (ust. 1). Wyznaczenie żołnierza służby kontraktowej na inne niż określone w kontrakcie stanowisko służbowe nie wymaga sporządzenia aneksu do kontraktu, o ile żołnierz wyrazi zgodę na objęcie tego stanowiska (ust. 3). W przypadku, o którym mowa w ust. 3, właściwy organ wydaje rozkaz personalny o wyznaczeniu żołnierza na nowe stanowisko służbowe (ust. 4).

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1-3 u.s.ż.z. żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej.

Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową. Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej.

Stosownie natomiast do przepisu § 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony N. z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1299), w przypadku wniesienia przez żołnierza zawodowego wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej lub o zawarcie kontraktu na pełnienie służby stałej, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania go do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. Przepis § 15 powołanego rozporządzenia nie ustanawia żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się dowódca jednostki wojskowej przy rozstrzyganiu, czy udzielać poparcia dla zawarcia kontraktu, czy też odmówić. W przypadku pozytywnego rozpatrzenie wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Z kolei odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego (§ 15 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Zgodnie z art. 111 pkt 8 u.s.ż.z. żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu czasu określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu.

W orzecznictwie podkreśla się, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje prawa do zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, stąd złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2006 r., I OSK 1348/05 i 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1655/11, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). W orzecznictwie przyjmuje się również, że uzyskanie przez żołnierza ogólnej oceny dobrej w ostatniej opinii służbowej również nie daje prawa do skutecznego żądania przedłużenia kontraktu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7.06.2018 r., II SA/Po 1245/17, LEX nr 2517169).

Wymaga również podkreślenia, że decyzja w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu albo odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. Z uznaniem mamy do czynienia, gdy ustawodawca daje organowi możliwość wyboru konsekwencji prawnych. "Wybór ten jednak nie jest zupełnie dowolny i swobodny, ale ograniczony przez ustawodawcę w samej normie wprowadzającej uznanie" (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 409). Przyjmuje się, że w przypadku wprowadzenia uznania administracyjnego organ podejmuje decyzje nie tylko na podstawie ustawy, ale także uwzględnia zasady celowości, sprawiedliwości oraz szczególne cechy stanu faktycznego (ibid., s. 413). "Skoro prawo daje organowi administracji możliwość wyboru, to każdy wybór mieszczący się w ramach tego upoważnienia jest zgodny z prawem i on sam nie może być z zasady zakwestionowany przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygniecie nie było dowolne" (ibid., s. 417). W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało wypracowanych szereg reguł dotyczących kontroli decyzji uznaniowej. Jedną z nich jest konieczność zgodności uznania z ogólnymi zasadami prawa, Konstytucją RP oraz zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Szczególnie podkreśla się znaczenie kontroli zgodności decyzji uznaniowej z art. 7 k.p.a. oraz z konstytucyjną zasada równości co do prawa. Zgodnie z powołanym art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. "Pojęcie interesu społecznego jest trudne do sprecyzowania. Przyjmuje się, że "interes społeczny" jest klauzulą generalną, tj. stanowi zwrot językowy będący częścią przepisu prawnego, służący uelastycznieniu tekstu aktu prawnego, który celowo jest niedookreślony, ma charakter oceniający oraz odsyła do kryteriów pozaprawnych [szerzej na temat klauzul generalnych zob. A. Choduń, A. Gomułowicz, A. Skoczylas, Klauzule generalne i zwroty niedookreślone w prawie podatkowym i administracyjnym, LEX 2013]. Pojęcie to uzyskuje treść poprzez odniesienie do konkretnego przypadku. Powołanie się przez organ administracji na interes społeczny wymaga wskazania, na czym polega interes społeczny w konkretnej sytuacji i dlaczego przemawia przeciwko załatwieniu sprawy zgodnie z wnioskiem strony [zob. wyrok NSA z 11.06.1981 r., SA 820/81, ONSA 1981/1, poz. 57]."(P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, art. 7.).

W odniesieniu do interesu obywateli ustawodawca wprowadził obowiązek uwzględniania tylko tego, który jest "słuszny". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że nie można uznać, iż interes strony jest słuszny, jeżeli godzi on zarazem w interes społeczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.06.1995 r., SA/Wr 2744/94, LEX nr 26845). W innym orzeczeniu podkreślono, że "korzystanie z uprawnień w sposób niezgodny z prawem, przez prawo zabroniony, w tym zwłaszcza zagrażający konstytucyjnie chronionym dobrom innych obywateli, zarówno narusza interes społeczny, jak i powoduje, że interes naruszającego nie może być uznany za słuszny" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6.02.1995 r., II SA 1835/93, ONSA 1996/1, poz. 36).

W doktrynie przyjmuje się, że te interesy są sobie równe uwzględniając cel i strukturę postępowania administracyjnego (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 7; W. Dawidowicz, Zarys procesu..., s. 44–45; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks..., 2018, komentarz do art. 7, teza 1]." (P. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XIII, Warszawa 2021, art. 7) Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z 18.11.1993 r., III ARN 49/93, LEX nr 9595, stwierdzono, że w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, i udowodnić, iż on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności. Jednak w doktrynie (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 7) podkreśla się, że pomimo tej wypowiedzi w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak dominację interesu społecznego (wyroku NSA z 18.01.1995 r., SA/Wr 1386/94, POP 1996/6, s. 181).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu, czy wszechstronność oceny faktów. Dotyczy ona zatem jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10, LEX nr 595054). W konsekwencji oznacza to, że sąd administracyjny w sprawie dotyczącej odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej bada jedynie, czy decyzja w tym przedmiocie nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie może natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać sposobu rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z 1.09.2016 r., I OSK 632/15, LEX nr 2118786).

W niniejszej sprawie istotne jest, że skarżący przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim w ramach kontraktu zawartego w dniu 27 listopada 2018r. na okres 3 lat, tj. od dnia 1 stycznia 2019 do dnia 31 grudnia 2021r. Te zwolnienia lekarskie trwały od 2019 do końca kontraktu, a więc skarżący w ogóle nie wykonywał swoich obowiązków służbowych z przyczyn zdrowotnych. Faktem jest, że przyczyną powstania tak długotrwałej choroby, skutkującej zwolnieniem lekarskim, był uraz kolana jak doznał skarżący w ramach wykonywanych zadań w jednostce wojskowej. Należy przy tym podkreślić, że macierzysta jednostka wojskowa skarżącego jest jednostka [...] w ramach [...] Bataliony [...] oraz [...] Brygady [...]. Skarżący pełnił służbę na stanowisku [...]. Należy podkreślić, że wszyscy żołnierze zatrudnieni w wyżej wymienionej jednostce wojskowej musza się cechować wysoka sprawnością fizyczną i psychiczną i wszyscy żołnierze mają obowiązek wykonywania skoków ze spadochronem. Stąd organ trafnie podkreśla, że zgodnie z potrzebami tejże jednostki, każdy żołnierz musi być zdolny do tego, aby wykonywać skoki spadochronowe. Z kolei skarżący został uznany orzeczeniem Rejonowej wojskowej komisji lekarskie nr [...], utrzymanym w mocy orzeczeniem nr [...] przez Centralną wojskowa komisje lekarską w Warszawie za niezdolnego do służby [...]. Następnie orzeczenie nr [...] Rejonowej wojskowej komisji lekarskiej w K również został uznany za niezdolnego do służby [...]. Następnie orzeczeniem Rejonowej wojskowej komisji lekarskie nr [...] ponownie został uznany za niezdolnego do służby [...]. To ostatnie orzeczenie zostało uchylone przez orzeczenie nr [...] Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W, a sprawa został przekazana do ponownego rozpoznania – brak jest jednak stosownego uzasadnienia. Tym niemniej również w skardze skarżący wskazuje, że jego leczenie nie zostało zakończone i w mocy pozostaje orzeczenie nr [...] Rejonowej wojskowej komisji lekarskiej w K, w którym uznano go za niezdolnego do służby [...]. Należy także podkreślić, że skarżący ma cały czas zdolność do zawodowej służby wojskowej. Z uwagi na fakt, że jest on zdolny do takiej służby, a jedynie nie ma zdolności do służby [...] w 2020r. zaproponowano skarżącemu inne stanowisko służbowe na stanowisku celowniczy w innej jednostce wojskowej w batalionie zabezpieczenia. Jednak skarżący nie wyraził zgody na proponowany etat.

Mając powyższe na uwadze nie można w niniejszej sprawie przyjąć, że doszło do naruszenia słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 k.p.a., zwłaszcza że słuszny interes strony jest równoważny interesowi społecznemu.

Z uwagi na interes społeczny istotne jest, aby na określonych stanowiskach w określonych jednostkach wojskowych były zatrudniane osoby, które są zdolne wykonywać zadania związane ściśle z zajmowanym stanowiskiem służbowym, zwłaszcza że zgodnie z art. 26 ust. 1 Konstytucji Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej służą ochronie niepodległości państwa i niepodzielności jego terytorium oraz zapewnieniu bezpieczeństwa i nienaruszalności jego granic. W przypadku [...] Brygady [...] nie wystarczy posiadanie ogólnej zdolności do służby wojskowej. Brygada ta ma bowiem specyficzny charakter i od każdego żołnierza wymaga się dodatkowo zdolności do służby [...]. Skoro skarżący takiej zdolności nie miał, to zgodna ze słusznym interesem społecznym jest odmowa zawarcie z nim kolejnego kontraktu. Z kolei jego słuszny interes został zabezpieczony poprzez umożliwienie mu zmiany jednostki, w której wystarczająca była ogólna zdolność do zawodowej służby wojskowej. Należy przyjąć, że [...] Brygada [...] ma ściśle określona ilość stanowisk służbowych, na których możliwe jest zatrudnienie żołnierzy. Nie można więc wymagać od organu, aby zatrudniał żołnierza, który nie jest zdolny do służby w tejże jednostce. Trafnie bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że żołnierz kontraktowy przyjęty do służby ma obowiązek stanem zdrowia gwarantować dyspozycyjność i profesjonalne wykonywanie zadań, co oznacza, że takich wymogów nie spełnia żołnierz pozostający w niedyspozycji zdrowotnej przez prawie 372 dni (por. Wyrok NSA z 23.05.2019 r., I OSK 3914/18, LEX nr 2779104). Propozycja zmiany jednostki była sposobem na ochronę słusznego interesu skarżącego, który przez wiele lat pełnił służbę wojskowa. Wprawdzie zmiana jednostki mogła się wiązać dla skarżącego ze zmianą miejsca służby, które mogło być znacznie oddalone od jego dotychczasowego miejsca zamieszkania, tym niemniej taka jest specyfika służby wojskowej, która jest świadczona w miejscach, w których dany żołnierz jest potrzebny.

W niniejszej sprawie skarżący zarzucił między innymi naruszenie art. 60 Konstytucji, zgodnie z którym obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. W orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 25.02.2016 r., I OSK 1374/14, LEX nr 2080551) podkreśla się, że ograniczenia praw obywatelskich żołnierzy, wynikającymi z charakteru pełnienia służby wojskowej, zajmował się wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny podkreślając specyfikę stosunku służbowego żołnierzy oraz wynikającą z tego faktu odmienność uregulowań odnoszących się do realizacji przez tę grupę zawodową podstawowych praw obywatelskich (por. np. wyrok TK z 7 marca 2000 r., sygn. K. 26/98, OTK ZU nr 2/2000, poz. 57). Trybunał stwierdził, że specyfika stosunku służbowego żołnierzy jest konsekwencją m.in. art. 26 Konstytucji, z którego wynika, że Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej służą ochronie suwerenności państwa, niepodzielności jego terytorium oraz zapewnieniu bezpieczeństwa i nienaruszalności jego granic. Z tego względu członkowie Sił Zbrojnych mogą podlegać daleko większym ograniczeniom, niż pozostałe grupy społeczeństwa (wyrok TK z 10 kwietnia 2002 r., sygn. K. 26/00, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 18). Sytuacja żołnierzy zawodowych nie może być porównywana z sytuacją "każdego obywatela", a tylko z kategoriami podmiotów, których funkcje w państwie oraz sposób dochodzenia do zajmowanego stanowiska wykazują cechy zbliżone do żołnierzy zawodowych (np. funkcjonariusze służb mundurowych). Istnieje nadto uzasadnienie dla odmienności regulacji dotyczących żołnierzy zawodowych w stosunku do pozostałych służb mundurowych. Siły Zbrojne stoją na straży bezpieczeństwa zewnętrznego państwa. Zadanie to jest nieporównywalne z zadaniami Policji, a także większości zadań Straży Granicznej, Urzędu Ochrony Państwa oraz innych formacji mundurowych. Zagrożenia zewnętrzne dla państwa mają zupełnie inny charakter, a przede wszystkim inną skalę niż zagrożenia, którym mają przeciwstawiać się wymienione służby. Należy podkreślić, że w związku z tym trafnie ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przyjmuje, że podstawową przesłanką jest celowość powołania do zawodowej służby wojskowej z punktu widzenia potrzeb Sił Zbrojnych. To one ostatecznie decydują, czy z daną osobą zostanie zawarty kontrakt, czy też nie zostanie zawarty, w ramach posiadanych stanowisk służbowych. Z uwagi więc na powyższą specyfikę konstytucyjny dostęp do służby publicznej jest w tym zakresie ograniczony ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych.

Jednym z zarzutów skargi jest oparcie rozstrzygnięcia o odmowie zawarcie ze skarżącym kontraktu na opinii służbowej z roku 2021, w której wystawiono skarżącemu ocenę dostateczną. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 3 u.s.ż.z. Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej.

W myśl art. 26 u.s.ż.z., żołnierz zawodowy podlega corocznemu opiniowaniu służbowemu, które przeprowadza się w okresie od dnia 15 sierpnia do dnia 15 października. W opinii służbowej, przełożony ocenia wywiązywanie się żołnierza zawodowego z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, ocenia jego predyspozycje i kompetencje. Opinia służbowa służy do określenia dalszego przebiegu służby. W oparciu o zapis § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych, w ramach opiniowania służbowego opiniujący ocenia:

1) wywiązywanie się opiniowanego z obowiązków służbowych na stanowisku służbowym lub zadań służbowych w przypadku opiniowanego pełniącego służbę w rezerwie kadrowej - według następujących kryteriów:

a) jakość i terminowość wykonywania obowiązków lub zadań,

b) dyspozycyjność,

c) samodzielność i inicjatywa,

d) planowanie i organizacja pracy;

2) następujące kompetencje i predyspozycje opiniowanego:

a) odpowiedzialność,

b) determinacja w dążeniu do celu,

c) trafność i szybkość podejmowania decyzji,

d) odporność na stres,

e) komunikatywność i umiejętność pracy w zespole,

f) stosowanie się do przepisów, norm i reguł,

g) rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji,

h) dbałość o sprzęt i mienie,

i) kultura osobista i dbałość o wygląd zewnętrzny.

Art. 26 ust. 11 u.s.ż. stanowi, iż żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo wniesienia odwołania od opinii służbowej do wyższego przełożonego w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia. Natomiast w myśl art. 26 ust. 13 u.s.ż. opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, nie jest władny oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 p.p.s.a. i art. 8 ust. 1 u.s.ż). Powyższe rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) oceny opiniowanego żołnierza w ramach sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2732/12, wyrok WSA w Szczecinie z 4.11.2021 r., II SA/Sz 919/21, LEX nr 3284327).

Należy jednak pamiętać, że w niniejszej sprawie skarżący był od 2019r. na zwolnieniu lekarskim, które ciągnęło się aż do końca kontraktu w 2021r. Nie wypełniał więc obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 5 pkt 1 u.s.ż.z. opiniowanie służbowe ma na celu ocenę wywiązywania się żołnierza z obowiązków na stanowisku służbowym. Zgodnie z powoływanym wyżej § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych, opiniowaniem tym obejmuje się żołnierza zawodowego, który do 15 sierpnia danego roku przez okres co najmniej sześciu miesięcy wykonywał obowiązki na stanowisku służbowym. Sąd w niniejszej sprawie zgadza się w pełni z poglądem przedstawionym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2019 r., w sprawie I OSK 1351/17 (CBOSA, por. również glosa K. Zdun-Załęskiej wyroku WSA w Olsztynie z 28 lipca 2015 r., II SA/Ol 538/15, SIP LEX), że "wykonywanie obowiązków na stanowisku służbowym" i "wywiązywanie się z obowiązków na stanowisku służbowym", o których mowa w powołanych przepisach, należy odróżnić od "zajmowania stanowiska służbowego". Zajmowanie stanowiska wynika z samego faktu pełnienia zawodowej służby wojskowej jako służby stałej bądź kontraktowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "wykonywanie obowiązków", powinno wiązać się z rzeczywistymi świadczeniami żołnierza na rzecz Sił Zbrojnych, wobec czego kryterium to nie jest spełnione w przypadku żołnierza przebywającego w tym czasie na zwolnieniu lekarskim, wówczas bowiem żołnierz wprawdzie zajmuje stanowisko służbowe, jednak z usprawiedliwionych przyczyn nie wykonuje swoich obowiązków na tym stanowisku. Takie rozumienie przepisów potwierdza, na co zwraca uwagę NSA, również treść § 5 rozporządzenia, który stanowi o tym, co podlega ocenie przy opiniowaniu służbowym. Wszystkie wymienione tam kryteria oceny, np. jakość i terminowość wykonywanych obowiązków, dyspozycyjność, samodzielność - odnoszą się do realnie wypełnianych obowiązków, których nie sposób ocenić za dany okres, gdy opiniowany ich nie wykonuje (z przyczyn usprawiedliwionych np. długotrwałą chorobą i poświadczającym ją zwolnieniem lekarskim) (tak również wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 1.06.2021 r., II SA/Go 325/21, LEX nr 3187948).

Stąd w niniejszej sprawie nie należy barć pod uwagę zarówno oceny wystawionej w ramach opiniowania w 2021r., jak i w poprzednich latach, w których skarżący przebywał cały czas na zwolnieniu chorobowym, a kiedy to uzyskał ocenę dobrą. Należy jednak w tym miejscu podkreślić uznaniowość decyzji o zawarciu kolejnego kontraktu i oparcie tego uznania na rzeczywistych potrzebach sił zbrojnych. Sąd zgadza się bowiem także z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nawet uzyskanie przez żołnierza ogólnej oceny dobrej w ostatniej opinii służbowej również nie daje prawa do skutecznego żądania przedłużenia kontraktu (Wyrok NSA z 18.10.2017 r., I OSK 3260/15, LEX nr 2440368).

Należy również zwrócić uwagę na przewinienie dyscyplinarne, stwierdzone orzeczeniem z dnia 12 października 2021r. którego dopuścił się skarżący, a od którego nie wniósł odwołania. Należy stwierdzić, że po pierwsze, postępowanie w zakresie przewinienia dyscyplinarnego nie jest objęte granicami sprawy dotyczącej odmowy zawarcia kontraktu, o których mowa w art. 134 p.p.s.a. Po drugie, sprawa przewinienia dyscyplinarnego nie pozostaje w kognicji sądów administracyjnych. Po trzecie, kwestia nagany udzielonej skarżącemu jako kary za przewinienie dyscyplinarne nie była brana pod uwagę przy orzekaniu o legalności decyzji odmawiającej zawarcia ze skarżącym kontraktu.

W niniejszej sprawie decydujący jest brak zdolnościom skarżącego do służby [...] i jego przebywanie na zwolnieniu lekarskim przez prawie cały okres trwania poprzedniego kontraktu oraz potrzeby Batalionu [...]. Odmowa zawarcia kontraktu oparta na tychże przesłankach jest wystarczającym usprawiedliwionym powodem, który świadczy że decyzja została wydana zgodnie z prawem. Zwłaszcza należy pamiętać, że zaproponowano skarżącemu służbę w innej jednostce, w której nie wymaga się skoków spadochronowych.

W skardze skarżący podniósł również zarzut przewlekłości prowadzonego postępowania, z uwagi na nie zakończenie go terminie określonym w art. 35 k.p.a. i nie poinformowaniu o przedłużeniu prowadzonego postępowania. Zarzut ten jest bezzasadny. Należy wskazać, że z tytułu bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przewidziana jest osobna skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Co więcej skarga ta jest dopuszczalna do czasu zakończenia postępowania przez organ administracyjny. Zgodnie z uchwałą NSA z 22.06.2020 r. (II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W powołanej uchwale NSA wyraźnie wypowiedział pogląd, z którym zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że zarzut bezczynności, czy przewlekłości postępowania administracyjnego może być podniesiony jedynie w czasie jego trwania. Co więcej rozstrzyganie co do zarzut przewlekłości prowadzonego postępowania w ramach skargi na decyzję administracyjną prowadziłoby do ominięcia przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie, po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Tak więc obowiązkiem strony postępowania jest uprzednie wniesienie ponaglenia, co najmniej w tym samym czasie co wystąpienie ze skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Mając powyższe na uwadze zarzut postawiony w skardze jest niezasadny.

Sąd nie dopatrzył się również uchybienia przepisom proceduralny (art. 7, 8, 10, 15 i 80 k.p.a.), gdyż organom nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i tym samym naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonych rozkazów personalnych, a rozstrzygnięcie znajduje się w granicach uznania i zostało prawidłowo uzasadnione.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.