II SAB/Lu 24/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-09	
Data wpływu	2026-02-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Brygida Myszyńska-Guziur
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Maciej Gapski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta	
Treść wyniku	Stwierdzono bezczynność organu	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Burmistrza Miasta Czemierniki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta Czemierniki dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku M. O. z dnia 8 września 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Czemierniki do załatwienia wniosku wskazanego w pkt I; IV. zasądza od Burmistrza Miasta Czemierniki na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu 21 stycznia 2026 r. M. O. (dalej jako: skarżący, wnioskodawca), reprezentowany przez radcę prawnego, złożył za pośrednictwem Burmistrz Czemiernik (dalej jako: Burmistrz lub organ) skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W treści skargi skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, o zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na pismo złożone w dniu 8 września 2025 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący wnioskiem z dnia 8 września 2025 r. wystąpił do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej. Z dołączonej do skargi kopii wniosku wynika, że dotyczył on udzielenia odpowiedzi na następujące pytania:

1) Czy na terenie gminy istnieją lub planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji?

2) Czy gmina bierze lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?

3) Czy gmina przewiduje lub planuje wprowadzić dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżki, ulgi czy szczególne ułatwienia w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki)?

Skarżący podniósł, że do chwili wniesienia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi na złożone zapytanie. Podkreślił, że wniosek wysłał na adres e-mail pozyskany z oficjalnej bazy teleadresowej jednostek samorządu terytorialnego.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wniosek nie obejmował informacji publicznej, a ewentualnie o umorzenie postępowania w sprawie bezczynności z uwagi na udzieloną odpowiedź, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, niewymierzenie organowi grzywny.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 8 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Uwzględnienie skargi na bezczynność w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, tj. że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek dotyczy danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że Burmistrz – jako organ władzy publicznej – należy z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej na zasadach określonych w tej ustawie.

Bezsporne jest także, że pytania zawarte we wniosku skarżącego z dnia 8 września 2025 r. odnoszą się do informacji publicznej, albowiem dotyczą realizacji zadań publicznych gminy w zakresie polityki migracyjnej, w tym pomocy dla cudzoziemców. Żądane informacje mieszczą się w szerokiej definicji pojęcia informacji publicznej, zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – stanowią informacje o sprawach publicznych. Informacje te wprost przy tym wpisują się w kategorię informacji publicznej wymienioną w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c/ u.d.i.p. – jako informacje o przedmiocie działalności podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Pewne zastrzeżenia należy odnotować do tej części pytań, które dotyczyły planów gminy. Zasadniczo, informacją publiczną są dane już istniejące, a nie kwestie planowane w przyszłości, chyba że plany te mają charakter zmaterializowany, tj. uzyskały już postać konkretnych dokumentów (planów, strategii itp.). Kwestia ta nie ma jednak istotniejszego znaczenia w rozpoznawanej sprawie, skoro Burmistrz, po otrzymaniu skargi udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku skarżącego.

Mając na uwadze ustanowiony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin udostępnienia informacji publicznej, należy stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 8 września 2025 r. Jak wynika z akt sprawy, wniosek w tym dniu wpłynął do organu, natomiast odpowiedź organu została przesłana skarżącemu w dniu 5 lutego 2026 r., a zatem z naruszeniem terminu ustawowego. Jak słusznie podniesiono w skardze, wniosek skarżącego został skierowany na oficjalny adres e-mail organu podany w bazie teleadresowej jednostek samorządu terytorialnego dostępnej na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (https://www.gov.pl/web/mswia/baza-jst). W aktach sprawy znajduje się wydruk z poczty elektronicznej skarżącego, z którego wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany na właściwy adres organu. To wystarczający dowód na to, że skarżący wysłał organowi w dniu 8 września 2025 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto organ nie zaprzeczał faktowi doręczenia mu żądania oraz stwierdził, że przygotował odpowiedź na skargę już w dniu 15 września 2025 r., jednakże odpowiedź ta nie została przekazana skarżącemu w tym dniu. Odpowiedzi na wniosek skarżącego Burmistrz dokonał dopiero po złożeniu skargi na bezczynność - w dniu 5 lutego 2026 r.

W orzecznictwie wielokrotnie natomiast już podnoszono, że do obowiązków organu administracji publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, należy taka konfiguracja poczty elektronicznej oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Jednostka ma bowiem prawo oczekiwać, że skoro podany zostaje do publicznej wiadomości adres poczty elektronicznej, to kierowana na ten adres poczta będzie odbierana, a organ będzie w terminie odpowiadał na złożone tą drogą zapytania. Odmienne zapatrywanie czyniłoby w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) iluzorycznym, którego skuteczność zależna byłaby od arbitralnej woli organu. Tym samym wszelkie ewentualne błędy i przeoczenia związane z obsługą oficjalnej poczty elektronicznej organu władzy publicznej (odbieranie i wysyłanie wiadomości), pozostają bez wpływu na zasady związane z obowiązkiem udostępniania informacji publicznych, w tym na bieg terminu do załatwienia wniosku o informację publiczną. Uchybienia w tym zakresie nie mogą być bowiem przerzucane na podmiot korzystający z konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej (por. postanowienia NSA: z dnia 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15; z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15; z dnia 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15 oraz I OSK 2897/15; z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2186/14).

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w punkcie I sentencji wyroku stwierdził, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku skarżącego.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a. – pkt II sentencji). Wyjaśnić trzeba, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacji nie występuje. Bezczynność organu zaistniała wskutek przeoczenia, a zatem nie była wynikiem świadomego lekceważenia ustawowego obowiązku udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji. W działaniu organu nie sposób dopatrzyć się złej woli, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, że udostępnianie informacji publicznej, jakkolwiek istotne, nie jest jednak głównym zadaniem organu. Istotna dla oceny wagi naruszenia prawa jest także okoliczność, iż organ po otrzymaniu złożonej za jego pośrednictwem skargi i powzięciu z jej treści informacji o braku odpowiedzi na wniosek z dnia 8 września 2025 r. wniosku, niezwłocznie udostępnił skarżącemu w całości żądaną informację publiczną.

Udostępnienie skarżącemu żądanej informacji publicznej po otrzymaniu skargi skutkowało ustaniem bezczynności organu przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe (pkt III sentencji).

O kosztach postępowania (pkt IV sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a.

Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi (100 zł) oraz kwotę 100 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego. W tym zakresie sąd dokonał miarkowania wynagrodzenia, na podstawie art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Katalog przesłanek uzasadniających skorzystanie przez sąd z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie jest otwarty, a zastosowanie w konkretnej sprawie miarkowania kosztów ma charakter uznaniowy. W orzecznictwie podkreśla się, że "uzasadnionym przypadkiem", jest przypadek sprawy, w której wystąpiły okoliczności tego rodzaju jak: niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2016 r., I OZ 930/16; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 2642/16).

Takie okoliczności wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Za odstąpieniem od zasądzenia na rzecz skarżącego pełnej stawki minimalnego wynagrodzenia dla jego pełnomocnika przemawiała znana Sądowi z urzędu okoliczność, że występujący w sprawie pełnomocnik reprezentuje skarżącego w wielu jednorodzajowych postępowaniach. W tutejszym Sądzie zarejestrowano aktualnie 14 spraw na bezczynność organów, inicjowanych wniesieniem skargi o identycznej treści. W tych okolicznościach sporządzenie skargi było czynnością, która nie wymagała poświęcenia czasu i nakładu pracy takiego samego, jak w przypadku wniesienia skargi w różnych przedmiotowo sprawach. Ponadto należy zauważyć, że stopień skomplikowania sprawy był niski, a sprawa podlegała rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym. Dodatkowo wskazać należy, że w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych widnieje kilkadziesiąt orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych zapadłych na skutek kierowania do organów wniosków o udzielenie informacji publicznej o tożsamej treści, a także identycznych skarg jak w niniejszej sprawie.