Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015r na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. [...] Sp.j. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 125/14 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] Sp.j. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne; 2. zwrócić z budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącej [...] Sp. z o.o. [...] Sp.j. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dniu 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 125/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. Obsługa [...] Sp. j. z siedzibą w Warszawie na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia uchybień w przetwarzaniu danych osobowych, uchylił zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydając w dniu 24 kwietnia 2013 r. wyrok o sygn. akt II SA/Wa 507/13, był związany wykładnią prawa, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1827/11. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że organ, rozpoznając sprawę, naruszył art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niezgromadzenie niezbędnego do wydania decyzji materiału dowodowego, a w konsekwencji nieprawidłowo zastosował art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Prawidłowe zastosowanie sankcji przewidzianych w tym przepisie wymaga bowiem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, spełniającego warunki określone w art. 7 i art. 77 K.p.a. i uwzględniającego regulacje materialnoprawne. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ, rozstrzygając sprawę w trybie art. 127 § 3 K.p.a., nie ocenia legalności decyzji poprzedzającej, lecz ponownie rozpoznaje sprawę w jej całokształcie, co oznacza, że jeżeli zostały wykonane nakazy organ obowiązany będzie, po potwierdzeniu tego, wobec zmiany stanu faktycznego, wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będąc związany orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w uzasadnieniu wyroku nałożył na Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych określone obowiązki, które organ zobowiązany był wykonać, a ich nie wykonał, tzn. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 7 i art. 77 we wskazanym przez sądy zakresie. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Uchybienie przez organ administracji publicznej przepisowi art. 153 P.p.s.a. powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie kolejnej skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji.

Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r. wraz z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi zostały zwrócone do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w dniu 10 lipca 2013 r. Od tej daty organ nie podjął żadnej czynności procesowej zgodnej z wytycznymi Sądu. Pierwszą czynnością organu było wydanie w dniu 15 listopada 2013 r. zaskarżonej decyzji. Pomimo, że decyzja została zaskarżona w części, to Sąd uznał, że wobec stwierdzonego uchybienia należało ją uchylić w całości, tym bardziej, że takie rozstrzygnięcie nie spowoduje dla Spółki żadnych negatywnych konsekwencji. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest wykonać wytyczne Sądu, zawarte w wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 507/13.

Skargę kasacyjną złożyła [...] Sp. z o.o. [...] Sp. j., reprezentowana przez adwokata.

Zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 125/14, w części, w której Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję GIODO z dnia 15[...] 2013 r. (pkt 1 sentencji wyroku).

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj.:

a) art. 134 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.: dalej "P.u.s.a.") poprzez sprawowanie niewłaściwej kontroli nad postępowaniem administracyjnym;

b) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezawierającego wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uniemożliwiające należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej oraz kontrolę kasacyjną rozstrzygnięcia;

c) art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 P.u.s.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej także jako "GIODO" lub "Organ"), w sytuacji, gdy decyzja ta – w zaskarżonej części – dotknięta była wadą bezwzględnej nieważności, albowiem decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tj..: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.: dalej jako: "K.p.a."), a ponadto jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.);

d) art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 P.u.s.a. poprzez uchylenie w całości decyzji GIODO z 2013 r., w sytuacji, gdy skarżona decyzja GIODO naruszała prawo jedynie w części, w której GIODO utrzymywał w mocy decyzję Organu z dnia 24 września 2010 r. (DIS/DEC-1134/38146/10),nakładającej na skarżącą nakaz usunięcia uchybienia w procesie przetwarzania danych osobowych, poprzez dopełnienie obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 u.o.d.o., wobec osób, których dane pochodzące ze źródeł powszechnie dostępnych zostały zebrane i utrwalone przez skarżącą (por. pkt II zaskarżonej decyzji GIODO z 2013 r. oraz pkt I.1.decyzji GIODO z 2010 r.).

W związku z powyższymi naruszeniami prawa wniosła o:

- uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.,

- zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.

Pismem z dnia 9 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącej [...] z o.o. Obsługa [...] Sp. j. z siedzibą w Warszawie cofnął wniesioną przez skarżącą skargę kasacyjną. Jednocześnie na podstawie art. 232 § 2 pkt 1 P.p.s.a. wniósł o zwrot wpisu od skargi kasacyjnej uiszczonego przez skarżącą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi skutkuje, w myśl art. 161 § 1 pkt 1 tej ustawy, umorzeniem postępowania. Przepisy te, zgodnie z art. 193 P.p.s.a., mają zastosowanie również do postępowania ze skargi kasacyjnej, przy czym odpowiednie stosowanie art. 60 na podstawie art. 193 P.p.s.a. odnosi się do zdania pierwszego i drugiego art. 60. Nie będzie miało natomiast zastosowania zdanie trzecie tego przepisu, bowiem NSA jest związany treścią skargi kasacyjnej, a więc również wnioskiem o jej cofnięciu (por. Bogusław Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2013, pkt 8 do art. 161).

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 i 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Skarga kasacyjna została cofnięta już po wyznaczeniu rozprawy, ale do umorzenia postępowania doszło przed przeprowadzeniem rozprawy w dniu 2 grudnia 2015 r. – sprawa została jedynie wywołana, nie doszło jednak do złożenia sprawozdania, które zgodnie z art. 106 § 1 P.p.s.a., rozpoczyna rozprawę. W tej sytuacji ma zastosowania przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.