II SAB/Lu 132/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-10-24	
Data wpływu	2024-09-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Anna Ostrowska /sprawozdawca/
Grzegorz Grymuza /przewodniczący/
Jacek Czaja	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 368/25	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano do dokonania czynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198;  art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 320;  art. 20 pkt 16; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935;  art. 149; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Asesor sądowy Anna Ostrowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Inne do załatwienia wniosku R. S. z dnia [...] sierpnia 2024 r. w zakresie punktu trzeciego i czwartego w terminie czternastu dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Inne na rzecz skarżącej R. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z 25 sierpnia 2024 r. R. S. zwróciła się do Dyrektora Inne o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na następujące pytania:

1. Kto ocenia stan drzew rosnących wzdłuż dróg wojewódzkich administrowanych przez RDW w C. i typuje je do wycięcia? Czy jest to pracownik RDW w C. czy zatrudniany w tym celu specjalista?

2. Kto ocenił i wytypował do wycięcia drzewa rosnące wzdłuż drogi [...] (te, na których teraz widać numerację)?

3. Jakie wykształcenie w kierunku oceny drzew mają osoby, które typują drzewa do wycinki? Proszę o sprecyzowanie wykształcenia tych osób (np. Liceum Ogólnokształcące, Technikum Leśne, rodzaj studiów z podaniem kierunku). Czy osoby typujące drzewa do wycinki ukończyły dodatkowe szkolenie w zakresie oceny stanu drzew, np. kurs inspektora drzew, kurs arborystyczny, dendrologiczny, inny i jaki (proszę podać nazwy szkoleń).

4. Jakie wykształcenie w kierunku oceny drzew (i jakie kursy w tym kierunku) posiada osoba, która typowała drzewa do wycięcia wzdłuż drogi [...] (te, na których teraz widać numerację)?

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżąca wskazała przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej na wskazany w piśmie adres poczty elektronicznej.

W piśmie z 2 września 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek, organ wskazał:

1) drzewa rosnące w pasach drogowych oceniane są przez technicznych pracowników rejonów głównie pod względem stanu technicznego i zagrożenia bezpieczeństwa ruchu i użytkowników drogi, wypełniając obowiązki nałożone ustawą o drogach publicznych z dnia z dnia 21 marca 1985 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 320) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. poz. 1518);

2) informacje dotyczące wykształcenia osób i szkoleń, jakie odbyły osoby typujące drzewa do wycinki, nie stanowią informacji publicznej ponieważ "decyzje" dotyczące przeznaczenia drzew do wycinki podejmowane przez pracowników zarządcy drogi nie są "decyzjami" władczymi. Decyzję o zezwoleniu na wycinkę podejmuje i wydaje gmina w porozumieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Skargę na bezczynność organu w zakresie pytań objętych punktem trzecim i czwartym wniosku wniosła R. S., zarzucając naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w określonym ustawowo terminie.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku w zakresie nieudostępnionych informacji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, według którego pracownicy zarządcy drogi typujący drzewa do wycinki nie podejmują decyzji władczych, ponieważ ich "decyzja" w zakresie wskazania, które drzewo kwalifikuje się do wycięcia np. ze względu na zagrożenie ruchu drogowego, częściowe uschnięcie etc. jest zamieszczana bezpośrednio we wnioskach o usunięcie drzewa lub drzew skierowanych do gmin, składanych zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (dalej: u.o.p.) i wszczynających postępowanie prowadzące do wydania decyzji przez organ określony w art. 83a ust. 1 u.o.p. Art. 83b u.o.p. określa elementy wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa. Są to między innymi dane, które zbierają i podają pracownicy typujący drzewa do wycinki, a mianowicie nazwa drzewa, jego obwód, miejsce i przyczyna usunięcia. Są to kluczowe informacje i bez ich podania niemożliwe jest wnioskowanie o wycięcie drzewa lub drzew. Dlatego można przyjąć, że osoby typujące drzewa do wycięcia mają wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym.

Skarżąca przytoczyła tezę wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 2 marca 2022 r., II SAB/Go 7/22, zgodnie z którą za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym. Dodatkowo wskazała, że w wyroku z 17 lutego 2022 r., IV SA/Po 1016/21, WSA w Poznaniu uznał, że nie można wykluczyć, że funkcje publiczne pełnią nie tylko pracownicy wydający decyzje administracyjne, ale także inni pracownicy, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania wywierające wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, ponieważ organ dopuścił się bezczynności polegającej na niezałatwieniu punktu 3 i 4 wniosku skarżącej z 25 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Inne jako podmiot reprezentujący osobę prawną samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

Spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy żądana przez skarżącą informacja na temat przygotowania zawodowego pracowników zarządu dróg wojewódzkich dokonujących kwalifikacji do wycinki drzew rosnących w pasie drogowym, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 u.d.i.p.

Organ uznał, że informacja ta nie stanowi informacji publicznej z uwagi na fakt, że pracownicy techniczni kwalifikujący drzewa do wycinki, zatrudnieni na stanowisku pomocniczym i obsługi, nie pełnią funkcji publicznej.

Należy w związku z tym odnieść się do rozumienia pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne".

W orzecznictwie sądów administracyjnych jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną przyjmuje się posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2018 r., I OSK 169/18; wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1530/14; wyrok NSA z 4 lutego 2020 r., I OSK 2634/18). Dla zaliczenia konkretnej osoby do kategorii osób pełniących funkcje publiczne istotne jest istnienie jakiegoś rodzaju więzi formalnej tej osoby z instytucją publiczną, z organem władzy publicznej. Ustalenie w konkretnym stanie faktycznym, że dana osoba pełni funkcję publiczną, może się opierać na stwierdzeniu, że w rozważanym przypadku łącznie spełnione są dwie przesłanki – po pierwsze – przesłanka umocowania normatywnego, po drugie – przesłanka działania w oparciu o środki publiczne. Umocowanie normatywne rozumiane powinno być szeroko, poczynając od skonkretyzowanego unormowania w przepisach ustawowych, które sprawia, że podejmowane działania stanowią przejaw władczej działalności instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, skończywszy na określeniu w ustawie jedynie istnienia zadań i kompetencji danego podmiotu. Działanie w oparciu o środki publiczne oznacza natomiast finansowanie danej działalności z budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, E. Jarzęcka-Siwik [w:] B. Fischer, K. Izdebski, M. Jabłoński, M. Wilbrandt-Gotowicz, K. Wygoda, J. Wyporska-Frankiewicz, A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, E. Jarzęcka-Siwik, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz do art. 5, Warszawa 2023, https://sip.lex.pl/#/commentary/587931777/729217?pit=2024-11-04).

Uwzględniając powyższe wskazówki orzecznictwa i doktryny, za osobę pełniącą funkcję publiczną można uznać tego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub w strukturach jakichkolwiek osób prawnych bądź jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem zadań przez władze publiczne lub inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze indywidualnym lub ogólnospołecznym (wyrok NSA z 22 czerwca 2017 r., I OSK 2273/15).

Nie ma natomiast podstaw do kwalifikowania jako pełniących funkcje publiczne osób, które w ramach organu władzy publicznej lub w innym publicznym podmiocie wykonują czynności o charakterze wyłącznie usługowym, do których najczęściej zalicza się czynności o charakterze technicznym wykonywane przez pracowników nieposiadających żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujących czynności pomocnicze (np. obsługa biurowa, informatyczna, utrzymanie czystości, sekretarz, kucharz, szatniarz, pracownik powielarni, konserwator, goniec). Należy jednak podkreślić, że oceny co do charakteru czynności i zadań konkretnej osoby trzeba dokonywać, relatywizując ją do konkretnego stanu faktycznego, przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności i tego, jak faktycznie kształtuje się zakres zadań danej osoby, nie zaś według nazwy stanowiska, ponieważ praktyka pokazuje, że niekiedy osoby zatrudnione na stanowiskach pomocniczych czy obsługi mają w zakresie swoich czynności takie zadania, które wiążą się z przygotowaniem lub nawet wydawaniem decyzji administracyjnych czy też oddziałują na sferę prawną innych osób (B. Fischer, A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, J. Wyporska-Frankiewicz, Ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 123–124).

Przypisanie osobom przymiotu pełnienia funkcji publicznej może się odbywać poprzez wskazanie, że wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a zatem zajmują takie stanowiska, na których podejmuje się działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub które łączą się co najmniej z przygotowaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów, bądź posiadają określony zakres uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (wyrok NSA z 25 września 2019 r., I OSK 613/19).

W orzecznictwie sądów administracyjnych widoczna jest zatem tendencja do rozszerzającego interpretowania pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przejawem tej tendencji jest m.in. wyrok NSA z 24 listopada 2023 r., (III OSK 2662/22), w którym Sąd stwierdził, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. Z kolei sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10). Każda informacja, która łączy się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi informację publiczną.

Stanowisko to potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 grudnia 2021 r. (III OSK 446/21). uznając, że wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej i nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych.

W ocenie NSA zawartej w uzasadnieniu wyroku z 24 listopada 2023 r., (III OSK 2662/22), nawet przyjęcie, że kapelan nie pełni funkcji publicznej w organach Policji nie oznacza, że żądana informacja nie dotyczy informacji publicznej. Skoro działalność kapelanów policyjnych może się wiązać z wydatkowaniem środków finansowych przez podmiot wykonujący zadania publiczne, to informacja taka może być zakwalifikowana jako informacja o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Tę tezę można odnieść wprost do oceny statusu pracownika zarządu dróg wojewódzkich, który kwalifikuje do wycinki drzewa rosnące w pasie drogowym w ramach kompetencji podmiotu reprezentującego osobę prawną samorządu terytorialnego. Pracownik zarządu dróg publicznych realizuje bowiem zadania zarządu w zakresie utrzymania zieleni w pasie drogowym, a zatem w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne.

W myśl art. 20 pkt 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320) do zarządcy drogi należy utrzymywanie zieleni przydrożnej, w tym sadzenie i usuwanie drzew oraz krzewów. Z obowiązku ochrony drogi można wyprowadzić obowiązek zarządcy drogi do utrzymania roślinności w stanie nie pogarszającym warunków bezpieczeństwa ruchu. Roślinność umieszczona w pasie drogowym ma na celu w szczególności ochronę użytkowników drogi przed oślepianiem przez pojazdy nadjeżdżające z kierunku przeciwnego, ochronę drogi przed zawiewaniem i zaśnieżaniem, ochronę przyległego terenu przed nadmiernym hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby (art. 20 pkt 22). Celem utrzymania roślinności, poza walorami estetycznymi, jest zatem również zabezpieczenie ruchu drogowego. Uzasadnia to przypisanie kompetencji w zakresie utrzymania roślinności na zarządców dróg jako organów wyspecjalizowanych w zakresie właściwego funkcjonowania pasa drogowego i utrzymania go w odpowiednim stanie w celu zapewnienia płynności i bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 listopada 2023 r., II SA/Bk 520/23; R. Godlewski, [w:] Drogi publiczne. Komentarz do art. 20, red. H. Kisilowska, Warszawa 2023, https://sip.lex.pl/#/commentary/587937709/735149?pit=2024-11-04).

W ramach tych kompetencji zarządu dróg jego pracownicy kwalifikują drzewa do wycinki. Potwierdził to zresztą Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich, który, udzielając częściowej odpowiedzi na wniosek skarżącej, wskazał, że drzewa rosnące w pasach drogowych oceniane są przez technicznych pracowników rejonów głównie pod względem stanu technicznego i zagrożenia bezpieczeństwa ruchu i użytkowników drogi jako wypełnienie obowiązków nałożonych ustawą o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518).

Skoro zatem pracownicy ci wykonują w ramach struktury zarządu dróg zadanie publiczne polegające na utrzymywaniu zieleni przydrożnej, w tym kwalifikowaniu drzew do wycinki w celu właściwego funkcjonowania pasa drogowego i utrzymania go w stanie zapewniającym płynność i bezpieczeństwo ruchu drogowego, to informacja dotycząca takiego pracownika może być zakwalifikowana jako informacja o działalności zarządu w zakresie, w jakim wykonuje on zadania władzy publicznej i gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Informacje o wykształceniu, przebiegu pracy zawodowej, o kwalifikacjach lub umiejętnościach pracownika samorządowego realizującego zadania zarządu dróg w zakresie utrzymania zieleni w pasie drogowym stanowią informację publiczną. Informacje te niewątpliwie odzwierciedlają bowiem poziom kompetencji pracownika sprawującego funkcję publiczną (jego kwalifikacji) i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania zadań publicznych, a zatem są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d/ u.d.i.p. podlegającą udostępnieniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r., II SAB/Wa 739/15, wyrok WSA w Krakowie z 8 lutego 2017 r., II SA/Kr 1349/16).

Nieudostępnienie skarżącej tej informacji na skutek błędnego uznania, że nie jest ona informacją publiczną czyni zarzut bezczynności organu w tym zakresie zasadnym. Organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu punktu trzeciego i czwartego wniosku skarżącej z 25 sierpnia 2024 r. (art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.).

Powyższe uzasadnia zobowiązanie organu do załatwienia punktu 3 i 4 wniosku z 25 sierpnia 2024 r. w terminie czternastu dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku (pkt I sentencji wyroku; art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Sąd uznał, że bezczynność, której w rozpoznawanej sprawie dopuścił się organ, nie miała charakteru rażącego (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W działaniach organu nie ma złej woli. Bezczynność wynikała z błędu organu, nie zaś z celowego działania mającego uniemożliwić skarżącej uzyskanie wnioskowanej informacji. Argumenty te uzasadniają rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., przyznając skarżącej od organu zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł, obejmującej uiszczony wpis od skargi (pkt III sentencji wyroku).

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.