Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 września 2008 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.

Skarżąca A. B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 września 2008 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z 27 czerwca 2008 r. w sprawie zasiłku okresowego z pomocy społecznej. Z akt wynika, że zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Decyzją z 27 czerwca 2008 r. Wójt Gminy, powołując się na art. 4, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 17, art. 36, art. 38, art. 106, art. 107, art. 108 i art. 147 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przyznał skarżącej A. B. zasiłek okresowy w wysokości 177 zł na czerwiec i lipiec 2008 r.

Uzasadniając decyzję Wójt stwierdził, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz zebranych dokumentów wynika, że rodzina skarżącej składa się z dwóch osób oraz że dochodem rodziny są zaliczka alimentacyjna w wysokości 300 zł i zasiłek rodzinny w wysokości 48 zł. Zaznaczono też, że wysokość udzielonej pomocy została uzależniona od możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej, w szczególności niska kwota zasiłku jest uzasadniona brakiem środków finansowych na realizację ustawowych zadań z zakresu pomocy społecznej.

Skarżąca od decyzji Wójta wniosła odwołanie, z którego wynika, że uważa, iż przyznane jej świadczenie jest za niskie. Ponadto z odwołania wynika, że zarzuca, iż twierdzenie o braku środków na przyznanie jej wyższego świadczenia nie jest należycie uzasadnione.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 5 września 2008 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej rodzaj, forma i rozmiar świadczenia z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Następnie przedstawił zasady przyznawania zasiłku okresowego i odnosząc je do ustalonej sytuacji rodziny skarżącej (kryterium dochodowe rodziny skarżącej 702 zł i jej dochód 348 zł) wskazał, że przyznany zasiłek okresowy w wysokości 177 zł mieści się w granicach przewidzianych przez prawo.

Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, iż Ośrodek Pomocy Społecznej nie uchyla się od udzielania skarżącej pomocy, lecz ogranicza ją stosownie do swych możliwości i potrzeb osób ubiegających się o pomoc. Świadczyć o tym ma, według SKO, przyznana wcześniej skarżącej taka pomoc, jak zasiłki celowe w wysokości 80 zł w styczniu 2008 r. i 100 zł w czerwcu 2008 r. oraz zasiłek okresowy w wysokości 327 zł w styczniu i lutym 2008 r. Organ odwoławczy wskazał też, że pomoc społeczna ma umożliwiać przezwyciężenie chwilowych trudności, a nie zaspakajać wszelkie potrzeby oraz że to na najbliższej rodzinie w pierwszej kolejności ciąży wobec skarżącej obowiązek alimentacyjny. W związku z tym w celu poprawy swojej trudnej sytuacji winna podjąć wszelkie kroki w celu wyegzekwowania zasądzonych wyrokiem alimentów na dziecko. W końcu SKO wskazało, że skarżąca może ubiegać się o dalszą pomoc.

W skardze skarżąca zarzuciła, że jej odwołanie nie zostało właściwie rozpoznane. Twierdziła, że uzasadnienie decyzji opiera się na ogólnikowych stwierdzeniach, bez podania konkretnych faktów dotyczących ilości posiadanych środków i sposobu ich rozdysponowania. Zarzuciła, że twierdzenie, iż Ośrodek Pomocy Społecznej nie uchyla się od przyznania jej pomocy nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Na dowód swego twierdzenia powołała się skarżąca na opóźnienia w przyznaniu i odbiorze świadczeń. Podniosła też, że nie jest możliwe wobec postawy ojca jej dziecka wyegzekwowanie zasądzonych od niego alimentów. W końcu kwestionowała możliwość utrzymania się ze świadczeń, które otrzymuje z pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że kwota zasiłku okresowego przyznana skarżącej mieści się w granicach określonych w ustawie z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 115 z 2008 r., poz. 728 ze zm.), w szczególności w art. 38 ust. 1 pkt 2 , ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Ustalona na podstawie tych przepisów kwota zasiłku okresowego jest wprawdzie najniższa z możliwych, ale SKO wyjaśniło, dlaczego uważa, że w okolicznościach sprawy przyznanie takiego świadczenia nie narusza prawa. Z uzasadnienia tego wynika, że organ administracji publicznej działał w granicach uznania, czyli w granicach, w których prawo pozwala dokonać mu wyboru co do rozstrzygnięcia i wybór ten nie był dowolny. Nie był on dowolny, gdyż wynikał z tego, iż skarżąca otrzymywała już pomoc.

Jeżeli chodzi zaś o zarzut skarżącej, iż powołując się na możliwości pomocy społecznej, które jakoby stoją na przeszkodzie przyznaniu skarżącej wyższego świadczenia, nie przedstawiono szczegółowego rozliczenia posiadanych i rozdysponowanych środków, to zauważyć należy, że taka informacja też byłaby tylko pozorem uzasadnienia. Nie jest bowiem możliwe przedstawienie przekonującego wyliczenia w sytuacji, kiedy liczba osób korzystających z pomocy społecznej jest zmienna i kiedy nie są znane warunki egzystencji wszystkich osób potrzebujących pomocy. Trafnie w tej sytuacji odwołano się do wskazania, że skarżąca jest objęta pomocą oraz że może korzystać z innych form pomocy.

Należy zauważyć, że pomoc społeczna nie zamyka się w jednej formie, mianowicie zasiłku okresowego. Jest oczywiste, że przyznane skarżącej świadczenie w wysokości 177 zł miesięcznie nie zaspokoi jej wszystkich potrzeb. Nie taka jest jednak jego funkcja. Na wypadek potrzeby zaspokojenia podstawowych potrzeb może być przyznana rodzinie skarżącej pomoc polegająca na przyznaniu schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania w formie przewidzianej w art. 48 ustawy o pomocy społecznej, czyli przez dostarczenie tymczasowego schronienia, bielizny, odzieży i obuwia odpowiednich do jej indywidualnych właściwości oraz pory roku, a także jednego gorącego posiłku dziennie.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż powołując się na ograniczone możliwości pomocy społeczne przyznano zasiłek okresowy w najniższej z możliwych wysokości na krótki, bo dwumiesięczny okres, co pozwoli po jego zakończeniu na ponowną ocenę tych możliwości i ewentualne przyznanie świadczenia w wyższej wysokości.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.