Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2019 r. oddala skargę

1. Wójt Gminy S. (Organ pierwszej instancji, Wójt) decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. dokonał A.E. oraz R.S. (Skarżący, Strona, Podatnik) wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2019 w wysokości 16.809 zł, płatnego w czterech ratach w następujących terminach: I rata - 4.202 zł płatna w terminie do dnia 15 marca 2019 roku, II rata - 4.202 zł płatna w terminie do dnia 15 maja 2019 roku, III rata - 4.202 zł płatna w terminie do dnia 16 września 2019 roku, IV rata - 4.203 zł płatna w terminie do dnia 15 listopada 2019 roku, według następującego wyliczenia:

- budynki pod działalność gospodarczą 417 m2 wg stawki 14,90 zł, co daje kwotę podatku 6.213,30 zł,

- grunty pod działalność gospodarczą 14.127 m2 wg stawki 0,75 zł, co daje kwotę podatku 10.809 zł.

W uzasadnieniu Organ pierwszej instancji stwierdził, iż zgodnie z danymi Ewidencji Gruntów i Budynków Starostwa Powiatowego w S., podatnicy A.E. oraz R.S. są użytkownikami wieczystymi (w części 1/2) działki nr [...], obrębu S., gmina S. o pow. 1,4127 ha (Bi 0,6460 ha, Bp 0,7667 ha), zabudowanej budynkami zakwaterowania turystycznego o powierzchni zabudowy 509 m2 i powierzchni użytkowej 417 m2. Organ pierwszej instancji podał, że powierzchnie te nie były kwestionowane przez podatników, a w informacji podatkowej złożonej 17 marca 2016 roku wykazano powyższe grunty i budynki jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ pierwszej instancji przedstawiając przebieg postępowania w tej sprawie, wskazując na dokonane ustalenia oraz przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdził, iż już sam fakt posiadania budynków, gruntów czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, co potwierdzają linie orzecznicze sądów administracyjnych (podano sygnatury i daty wydania wyroków sądów administracyjnych w latach 2008-2017).

2. Od powyższej decyzji R.S. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucił błędne zastosowanie stawek podatkowych dla budynków i gruntów pod działalność gospodarczą, zamiast dla budynków i gruntów pozostałych. Skarżący wskazał, że użytkowanie wieczyste nieruchomości opodatkowane w zaskarżonej decyzji zostało zakupione przez osoby fizyczne a nie przez firmę, stąd do opodatkowania winny mieć zastosowanie stawki wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej także "u.p.o.l."), tj. stawki dla gruntów i budynków pozostałych. Posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna może być w posiadaniu majątku, który wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, jak też majątku "prywatnego", który służy realizacji jego potrzeb osobistych i potrzeb jego rodziny. Odwołujący się podkreślił, że nie wykorzystuje przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a służy ona wyłącznie do celów prywatnych. W nieruchomości nie jest też prowadzona działalność gospodarcza przez innego przedsiębiorcę. Skarżący wskazał ponadto, iż złożoną 17 marca 2016 roku informację w sprawie podatku od nieruchomości z wykazanymi gruntami i budynkami związanymi z działalnością gospodarczą wypełnił nieświadomie pod dyktando pracownika urzędu, który nie wyjaśnił przepisów dotyczących opodatkowania budynków osób fizycznych, przedsiębiorców oraz zagadnień dotyczących opodatkowania budynków.

3. Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (SKO, Kolegium, Organ drugiej instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków znajdujących się w aktach sprawy oraz inne ustalenia dokonane w sprawie. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez R.S. w złożonym odwołaniu, co do opodatkowania przedmiotowych budynków i gruntów podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawek podatku od nieruchomości od budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej we wskazanym sposobie użytkowania Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem stan faktyczny sprawy będący podstawą ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2019 rok został potwierdzony dokumentami, zaś istnienie prawnej możliwości przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentów (art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 900 z późn. zm., dalej także "O.p.") nie może oznaczać uprawnienia organu podatkowego do dokonywania zmian w tych dokumentach. Kwestionowanie danych w ewidencji gruntów i budynków odbywać się może tylko i wyłącznie w toku odrębnych postępowań uregulowanych przepisami prawa, zaś podatnik który kwestionuje dane wynikające z dokumentów, dążąc do ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, winien wszcząć odpowiednią procedurę mającą na celu dokonanie stosownych zmian. Skład orzekający Kolegium stwierdził również, że zarzuty podniesione w odwołaniu odnośnie powierzchni budynków opodatkowanych podatkiem od nieruchomości są chybione, bowiem z akt sprawy wynika bezspornie, że na przedmiotowej nieruchomości gruntowej znajduje się 13 budynków, o łącznej powierzchni użytkowej lokali 417 m2 i taka też powierzchnia została przyjęta do wyliczenia podatku od nieruchomości za 2019 rok. Odnośnie zarzutu nieprowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej SKO wskazało, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wynika z samego faktu władania nieruchomością, a nie jest uzależniony od dochodów i korzyści finansowych uzyskiwanych z danej nieruchomości.

4. Pismem z dnia 16 maja 2020 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2020 r. zarzucając jej:

- naruszenie art. 121, 122, 124, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów, wyjaśniania, prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów.

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

a) art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. dalej także "K.p.a.") poprzez zaniechanie rozważenia skutków zaskarżonego orzeczenia, a także nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego,

b) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego,

c) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji,

d) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim sprzecznych i ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego, mimo stanowiska judykatury, w tym Trybunału Konstytucyjnego, samo prowadzenie działalności gospodarczej przez posiadacza nieruchomości nie przesądza o jej gospodarczym charakterze,

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez ich zastosowanie, kiedy okoliczności sprawy wskazują, że nie mają one zastosowania w stanie faktycznym sprawy oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. e) u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy mają zastosowanie w stanie faktycznym sprawy.

Mając na uwadze ww. zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] kwietnia 2020 roku, uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2020 roku wydanej przez Wójta Gminy S. oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że w jej ocenie, niezbędnym warunkiem opodatkowania nieruchomości wyższą stawką podatku jest ustalenie faktycznego sposobu ich wykorzystywania - czego organy w niniejszej sprawie dostatecznie nie ustaliły. Zdaniem Skarżącego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie upoważniał organów podatkowych do jednoznacznego stwierdzenia, że nabyta przez niego nieruchomość jest związana z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. Prawidłowe zakwalifikowanie spornej nieruchomości wymagało zbadania nie tylko danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz wypisów z CEIDG (do czego de facto ograniczyły się organy podatkowe), ale również okoliczności związanych z jej faktycznym wykorzystywaniem w 2019 r. w prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącego, Kolegium w zasadzie nie odniosło się do jego twierdzeń podanych w odwołaniu, że sporną nieruchomość zakupił jako osoba fizyczna ze środków prywatnych (nie jako przedsiębiorca), nie wprowadził jej do ewidencji środków trwałych, nie dokonywał od niej odpisów amortyzacyjnych, zaś wszelkie wydatki na utrzymanie tej nieruchomości nie były rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodów w podatku dochodowym. Organy nie rozważyły, czy w sprawie zachodzi potrzeba przeprowadzenia innych dowodów, niż tylko dowody z dokumentów, jak np. przesłuchanie strony. Organy w sposób dowolny przyjęły, że nabyta przez osobę fizyczną nieruchomość automatycznie służyła Skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej, nie biorąc pod uwagę choćby czasu potrzebnego na przystosowania jej do prowadzenia takiej działalności i faktu, że budynki znajdujące się na tej nieruchomości są w stanie nienadającym się do użytkowania. Zdaniem Skarżącego zaniechanie czynności dowodowych pozwalających na ustalenie, w jaki sposób sporna nieruchomość była wykorzystywana w 2019 roku, którego dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie, stanowi naruszenie przepisów postępowania obligujących organy podatkowe do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz służącego temu celowi wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, tj. art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Uchybienie to było skutkiem błędnego odczytania treści normy prawnej wynikającej z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i miało niewątpliwy wpływ na wynik postępowania. Ponadto zdaniem Strony, organy obu instancji dokonały w przedmiotowej sprawie wybiórczego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pomijając istotne fakty.

5. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie jest zasadna.

6. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 , cyt. dalej jako p.p.s.a. ), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślić należy, że w ocenie Sądu nie są uzasadnione zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przepisów postępowania dowodowego. Organy podatkowe zgromadziły bowiem pełny materiał dowodowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej ocenie, mieszczącej się w granicach zakreślonych w art. 191 Ord. pod. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, jest logiczna i pełna.

7. Ramy prawne: zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Art. la ust. 2a stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania; gruntów: przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a.

8. Zatem o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia wyrażona w metrach kwadratowych- art. 4 ust. 1 pkt. 1, dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych -art. 4 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zaś dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego- art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Art. 3 ust. 1. ww. ustawy stanowi, iż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

9. Zagadnienie opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy było już wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wypracował w tym zakresie bogaty dorobek orzeczniczy. Przykładowo, w wyroku z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3049/12, NSA uznał, że "podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą".

10. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowa nieruchomość należała w 2019r. do podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przedsiębiorca nie wykazał przy tym aby posiadana przez niego nieruchomość w 2019 r. nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z danymi Ewidencji Gruntów i Budynków, Starostwa Powiatowego w S. Skarżący jest użytkownikiem wieczystym wraz drugą osobą fizyczną działki Nr [...], obrębu S., gmina S. o pow. 1,4127 ha (Bi 0,6460 ha, Bp 0,7667 ha), zabudowanej budynkami zakwaterowania turystycznego o łącznej powierzchni zabudowy 509m2, powierzchni użytkowej 417 m2. Na podkreślenie zasługuje to, że powierzchnie te nie były kwestionowane przez podatników oraz w informacji podatkowej złożonej dnia 17 marca 2016 roku wykazano powyższe grunty i budynki jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynikało, że w 2019 r. Skarżący widnieje jako przedsiębiorca pod firmą: 1. S.; 2. R. Spółka cywilna, dodatkowe stałe miejsca wykonywania działalności gospodarczej; m.in. S., Działka [...], obręb [...], gmina S., data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej; 2009-04-17, wykonywana działalność gospodarcza (kody PKD m.in. 55.20 Z- Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krotkotrwałego zakwaterowania, [...] Z- Pozostałe zakwaterowanie, status indywidualnej działalności gospodarczej - aktywny. Z treści protokołu, znajdującego się w aktach sprawy, sporządzonego na okoliczność dokonania oględzin w dniu 5 czerwca 2019 roku, przedmiotowej nieruchomości gruntowej wynikało, że dokonano następujących ustaleń faktycznych cyt. "Na działce nr [...] obrębu S. zlokalizowane są budynki - domki w trakcie remontu. Obecny ich stan nie pozwala na ich użytkowanie. Obiekty usytuowane na nieruchomości w dniu nabycia maja powierzchnię użytkową 417m2. Nowo wybudowane obiekty nie zostały zgłoszone do użytkowania, są niewykończone. Grunt ogrodzony i porośnięty wysoką trawą, niezagospodarowany.

11. Trafnie zauważył organ odwoławczy, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku, w tym podatku od nieruchomości. Użyte w przywołanym przepisie wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący Patrz np. wyrok WSA w Szczecinie z 6.07.2016 r. sygn. akt I SA/Sz 115/16).

12. Tym samym, w ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorców, zastosowanie ma najwyższa stawka podatku od nieruchomości, tj. stawka od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym prawidłowo dokonując wymiaru podatku organ przyjął dane wynikające z ewidencji rejestru gruntów i budynków oraz dane wskazane w informacji podatkowej za 2016 rok. Skarżący, mimo aktywnego uczestnictwa w postępowaniu wymiarowym nie przedstawił przekonywających dowodów wskazujących na prywatny charakter nieruchomości. Nie przedstawiono też umów sprzedaży nieruchomości. Odnosząc się do kwestii przeprowadzonej modernizacji ośrodka, czy też jego trwającej rozbudowy wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowym przejściowy charakter średniego i złego stanu technicznego budynku (elementów konstrukcyjnych) i przejściowa niemożność wykorzystywania przez właściciela nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej (do czasu wykonania remontu, naprawy budynku), nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od tej nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nadto na podkreślenie zasługuje to, że od stycznia 2016 r. przesłanka względów technicznych została wyeliminowana, a więc nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania. Aby nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie była opodatkowana według stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w stosunku do budynku lub jego części powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego oraz uporządkowanie terenu. Porównując zakres tego wyłączenia w stosunku do funkcjonujących dotychczas względów technicznych, należy stwierdzić, że nastąpiło znaczne zawężenie zakresu wyłączenia. Tym samym powoływanie się przez Skarżącego na okoliczności związane z przebudową ośrodka domków letniskowych, czy też sprzedażą domków osobom prywatnym; nie mogły przemawiać za brakiem możliwości opodatkowania stawką kwalifikowaną. W ocenie Sądu trudno też zaakceptować stanowisko Skarżącego, że cała ta nieruchomość nie była związana z działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu nieruchomość w takim kształcie na której znajduje się kilkanaście domów letniskowych mogła być w 2019 r. opodatkowana jak wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej.

13. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego; ani przepisów postępowania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji