Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska, Asesor WSA Łukasz Jarocki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 lutego 2024 r. sprawy ze skargi G. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" 1. zobowiązuje Ministra Rozwoju i Technologii do rozpatrzenia wniosku skarżącej G. S.A. z siedzibą w W. z dnia 25 stycznia 2021 r. o wyrażenie zgody na udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe zawierające zwrot "[...]" na rzecz G. S.A. oraz na używanie w obrocie tych znaków towarowych w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 3. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz G. S.A. z siedzibą w W. 1300 zł (tysiąc trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

G. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca lub Spółka), działając na podstawie art. 50 § 1 oraz art. 54 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2023 r., poz. 1634, dalej: ppsa) wniosła skargę na bezczynność Ministra Rozwoju

i Technologii (uprzednio: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii) w sprawie z wniosku skarżącej o wyrażenie zgody na udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe zawierające zwrot "[...]" oraz na używanie w obrocie tych znaków towarowych.

Wniosła o zobowiązanie Ministra Rozwoju i Technologii do wydania decyzji

w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz

z aktami sprawy, oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że 25 stycznia 2021 r. złożyła wniosek do Ministra Rozwoju i Technologii (uprzednio: Minister Rozwoju, Pracy

i Technologii) o wyrażenie zgody na udzielenie praw ochronnych na znaki towarowe:

- [...] (słowny) nr [...] w zakresie towarów i usług w klasach 38, 41 i 45,

. [...]

(słowno-graficzny) nr [...] w zakresie towarów i usług w klasach 9, 16, 35,36,38,41,42, 45,

- [...] (słowny) nr [...] w zakresie towarów i usług w klasach 9,16, 35, 36, 38,41,42, 45,

Pismami z dnia 10 lutego 2022 r., 19 lipca 2022 r., 7 listopada 2022 r. oraz 21 marca 2023 r., na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zmianami, dalej: kpa) Skarżąca wniosła ponaglenia. Do dziś nie otrzymała odpowiedzi na ww. pisma. Z uwagi na toczące się przed Urzędem Patentowym postępowania zgłoszeniowe dotyczące ww. znaków towarowych, wydanie decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na udzielenie praw ochronnych na ww. znaki towarowe jest niezbędne do dalszego procedowania

w postępowaniach rejestracyjnych.

W odpowiedzi na skargę, Minister Rozwoju i Technologii (dalej: Organ

lub Minister) wnosił o oddalenie wniosku. Stwierdził, że Skarżąca występowała

o wyrażenie zgody wymaganej na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 1170, dalej: pwp). Organ podniósł, że w systemie prawa polskiego brak jest przepisu kompetencyjnego upoważaniającego Ministra Rozwoju i Technologii do wydania zezwolenia, o którym mowa w uchylonym od 1 grudnia 2015 r. art. 131 ust. 2 pkt 2 pwp, czy też w obowiązującym art. 1291 ust. 1 pkt 9 pwp. W ocenie Ministra, od 1 grudnia 2015 r. możliwa jest rejestracja znaków towarowych zawierających nazwę Rzeczpospolita Polska lub skrót tej nazwy bez uzyskania zezwolenia odpowiednio właściwego organu państwa.

W replice na odpowiedź na skargę, Skarżąca wskazała na przepis art. 315 ust. 3 pwp.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2492), oraz art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2023 r., poz. 1634; dalej: "ppsa"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność

lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Skarga jest dopuszczalna i została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ppsa. Przepisy te stanowią, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 149 § 1 ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność

lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza,

że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 ppsa, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec

z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie

w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem

w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia.

W stanie faktycznym sprawy należy zauważyć, że Spółka zgłosiła wyżej wymienione znaki towarowe w dniach: 13 marca 2013 r. ([...]i [...]) i 15 marca 2013 r. ([...]).

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP RP) pismami z 16 czerwca 2016 r., w związku ze zgłoszeniami przez Skarżącą w dniu 15 marca 2013 r.

za numerem [...]i [...]znaku towarowego [...] i [...], wskazał, że zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 2 pzp udzielenie prawa ochronnego na taki znak może nastąpić

po przedstawieniu zezwolenia właściwego organu na używanie takiego oznaczenia zawierającego nazwę Rzeczpospolita Polska lub jej skrót. Spółka wystąpiła do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii o wyrażenie zgody na udzielenie praw ochronnych 25 stycznia 2021 r. i do dnia złożenia skargi, mimo ponagleń, żadnej odpowiedzi nie otrzymała. Dopiero w odpowiedzi na skargę Organ wyjaśnił, że w obowiązującym stanie prawnym nie jest wymagana taka zgoda, a więc nie ma kompetencji do wyrażenia takiej zgody.

W ocenie Sądu, stanowisko Organu nie uwzględnia treści art. 315 ust. 3 pwp. Zgodnie z tym przepisem ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących

w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. W stanie prawnym obowiązującym w dacie zgłoszenia przedmiotowych znaków obowiązywał art. 131 ust. 2 pkt 2 pwp, zgodnie

z którym: nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zawierają nazwę

lub skrót nazwy zawierają symbole Rzeczypospolitej Polskiej bądź jej symbole (godło, barwy lub hymn), nazwy lub herby polskich województw, miast lub miejscowości, znaki sił zbrojnych, organizacji paramilitarnych lub sił porządkowych, reprodukcje polskich orderów, odznaczeń lub odznak honorowych, odznak lub oznak wojskowych bądź innych oficjalnych lub powszechnie używanych odznaczeń i odznak, w szczególności administracji rządowej czy/lub samorządu terytorialnego albo organizacji społecznych działających w ważnym interesie publicznym, gdy obszar działania tych organizacji obejmuje cały kraj lub znaczną jego część, jeżeli zgłaszający nie wykaże się uprawnieniem, w szczególności zezwoleniem odpowiednio właściwego organu Państwa albo organu samorządu terytorialnego albo zgodą organizacji, na używanie oznaczenia w obrocie.

Art. 131 ust. 2 pkt 2 pwp zawierał więc warunek ustawowy (w tym wypadku – wymóg uzyskania zgody właściwego organu Państwa). Zatem w dacie zgłoszenia

przez Skarżącą wniosku o wyrażenie zgody (z 25 stycznia 2012 r.) w stosunku do jej zgłoszeń znaków towarowych istniał wymóg uzyskania zgody organu państwa

i Skarżąca miała prawo o taką zgodę występować. Wystąpiła o taką zgodę do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii i ten organ miał obowiązek zgodę wydać, odmówić wyrażenia zgody, lub w przypadku uznania się za niewłaściwy, zgodnie z art. 65 § 1 kpa przekazać podanie właściwemu organowi. Z tych przyczyn, żądanie Skarżącej co do zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie praw ochronnych za znaki towarowe zawierające zwrot [...]. jest uzasadnione.

Zdaniem Sądu, w świetle powyższych okoliczności nie ulega wątpliwości, iż

w sprawie doszło do bezczynności Organu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa, należało orzec jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Przystępując do oceny, czy przewlekłość organu miała charakter rażący wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić,

że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 i w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13). W ocenie Sądu, w realiach tej sprawy, z uwagi na wątpliwości interpretacyjne wynikające ze zmiany ustawy prawo własności przemysłowej usuwające art. 131 pwp i niejednoznaczną treść art. 315 ust 3 pzp co do wykładni pojęcia "ustawowe warunki" bezczynności organu nie można uznać za rażącą.

W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, należało orzec jak w punkcie 3 wyroku.

Jednocześnie, Sąd nie stwierdził potrzeby wymierzania organowi z urzędu dodatkowej sankcji w postaci grzywny lub przyznania stronie sumy pieniężnej – zgodnie z art. 149 § 2 ppsa. W ocenie Sądu, te dodatkowe środki mogą być stosowane

w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, to jest wówczas, gdy brak jest okoliczności, które ten stan rzeczy mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tych sankcji (bądź jednej z nich) organ nadal nie załatwi sprawy. W rozpoznawanej sprawie, sytuacja taka nie zaszła z uwagi na stosunkowo krótki okres przewlekłości, jak też ostateczne załatwienie sprawy. Ponadto sama strona nie zgłosiła wniosków w tym względzie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1431) zasądzając od Urzędu Patentowego RP na rzecz Skarżącej 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 1.200 zł tytułem wynagrodzenia Pełnomocnika Skarżącej będącego rzecznikiem patentowym.