drukuj    zapisz    Powrót do listy

6153 Warunki zabudowy  terenu, Zagospodarowanie przestrzenne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Uchylono zaskarżoną decyzję, II SA/Łd 468/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-08-20, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Łd 468/21 - Wyrok WSA w Łodzi

Data orzeczenia
2021-08-20 orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741 art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735 art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja

Dnia 20 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2021 roku sprawy ze sprzeciwu A. O. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej A. O. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. B.A.

Uzasadnienie

II SA/Łd 468/21

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 20 grudnia 2019 r. A.O. wystąpiła do Wójta Gminy B. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 392/1, obręb B., gm. B..

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego od ww. rozstrzygnięcia przez J.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na uchybienia proceduralne.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wójt Gminy B., decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia.

Od decyzji ponownie wniosła odwołanie J. P. zarzucając przeprowadzenie postępowania z naruszeniem: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wskazując na błędy analizy urbanistycznej, niedostateczne wyjaśnienie spełnienia przesłanki dotyczącej infrastruktury technicznej z uwagi na brak udokumentowania możliwości uzbrojenia działki oraz pominięcie kwestii zmeliorowania terenu inwestycji.

W odpowiedzi na wniesione odwołanie w dniu 5 maja 2021 r. inwestorka wniosła o umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na fakt, że skarżącej nie przysługuje status strony postępowania legitymujący ją do zaskarżenia decyzji.

Decyzja z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Kolegium wskazało, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741) - zwana dalej "u.p.z.p.", nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy, co oznacza, że ma zastosowanie art. 28 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu przymiot strony przysługuje każdemu, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stronami są więc osoby, którym wydana decyzja przyznaje (lub odbiera) jakieś prawa albo nakłada (lub zdejmuje z nich) jakieś obowiązki. W myśl zaś art. 29 k.p.a stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.

Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Obowiązkiem organu jest zbadanie, czy taki interes strona wykazuje, czy też zainteresowanie sprawą wynika z interesu faktycznego a nie prawnego. W przypadku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy ustalenie stron postępowania w istocie sprowadza się przede wszystkim do ustalenia zakresu oddziaływań zamierzenia inwestycyjnego, w wyniku czego dochodzi do określenia kręgu osób, których prawa do korzystania z nieruchomości mogą zostać naruszone (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 917/09, LEX nr 597957; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 31/07, publ. LEX nr 466378). Przymiot strony w sprawach z zakresu ustalania warunków zabudowy mają zatem podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a także podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, na które rozciąga się oddziaływanie planowanej inwestycji, przy czym chodzi tutaj o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy.

Wnosząca odwołanie od decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy B. z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], J. P. jest właścicielką działki nr 323 sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, legitymuje się zatem interesem prawnym w przedmiotowym postępowaniu, wobec tego przysługuje jej status jego strony. W świetle powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku inwestorki o umorzenie postępowania odwoławczego.

Natomiast analiza akt sprawy wskazuje, że Wójt Gminy B. nie uwzględnił wskazań Kolegium zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] i wydając kolejną decyzję lokalizacyjną powielił stwierdzone błędy analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa decyzja ponownie została obarczona istotnymi wadami proceduralnymi, których istnienie skutkuje koniecznością uchylenia rozstrzygnięcia organu i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Należy zauważyć, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił granice obszaru analizowanego, ponieważ został zachowany wymóg trzykrotności szerokości frontu działki (86 m x 3 = 258 m) od granic nieruchomości. Organ stwierdził występowanie w badanym terenie zabudowy zagrodowej oraz mieszkaniowej wielo- i jednorodzinnej mogącej stanowić kontynuację funkcji dla planowanej inwestycji. Z treści analizy nie wynika jednak w dalszym ciągu w oparciu o jaką zabudowę (o jakich funkcjach i parametrach) i na jakich nieruchomościach organ wyznaczył parametry dla nowoprojektowanej inwestycji. Ogólne wskazanie przez organ parametrów w postaci ich średniej, najmniejszej, czy największej wartości w obszarze analizowanym, jak również jej szczegółowe wskazanie (w przypadku szerokości elewacji frontowej) jednak bez przyporządkowania konkretnym nieruchomościom nie pozwala na skontrolowanie prawidłowości wyznaczenia parametrów dla przedmiotowej inwestycji. Brak szczegółowego tabelarycznego zestawienia parametrów cechujących stwierdzoną zabudowę skutecznie uniemożliwia stwierdzenie zasadności ustalenia poszczególnych parametrów planowanej zabudowy. Z uwagi na powyższe trudno uznać, aby warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony.

W dalszym ciągu zachowują zatem swoją aktualność wszystkie wskazania co do sposobu przeprowadzenia analizy urbanistycznej zawarte w ww. decyzji organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], jak również wyznaczania parametrów dla nowej zabudowy (w tym koniecznym jest powołanie konkretnej podstawy prawnej ustalenia parametru) i ich zapisu w decyzji lokalizacyjnej ("od-do").

Odpowiadając na zarzuty skarżącej, niedotyczące analizy urbanistycznej, Kolegium wskazało, że organ prawidłowo dokonał uzgodnienia projektu decyzji z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. z uwagi na położenie terenu inwestycji na gruntach zmeliorowanych (por. postanowienie uzgadniające z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] - inwestor ma obowiązek zapewnienia sprawności urządzeń melioracyjnych) i kwestię tę należy uznać za wyjaśnioną. Możliwość ewentualnego naruszenia stosunków wodnych mającego wystąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości pozostaje bez wpływu na sprawę. Jeżeli naruszenie urzeczywistni się, to będzie ono stanowiło przedmiot odrębnego, wnioskowego postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy - Prawo wodne. Ponadto inwestorka uzyskała zapewnienia gestorów sieci elektroenergetycznej oraz wodociągowej o możliwości wyposażenia terenu inwestycji w ww. infrastrukturę (por. pismo Wójta Gminy B. z dnia 15 października 2020 r., znak: [...]; pismo B S.A. [...] z dnia 1 października 2020 r., znak: [...]), stwierdzono brak sieci kanalizacyjnej oraz ciepłowniczej. Organ dysponował zatem dokumentacją pozwalającą na ocenę spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz §§ 3-8 rozporządzenia, jak i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, Kolegium postanowiło u uchyleniu decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

W sprzeciwie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.O., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., co nastąpiło poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, gdy:

- brak było podstaw do wydania takiej decyzji, albowiem postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane przed podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, a zatem postępowanie odwoławcze powinno zostać umorzone;

- w sprawie nie wystąpiły wady i braki w postępowaniu odwoławczym, które mogłyby uzasadniać uchylenie decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] marca 2021r.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca wskazała, że jak wynika z decyzji SKO – organ ten uznał J.P. za stronę tylko dlatego, że jest ona właścicielką sąsiedniej nieruchomości dla działki inwestycyjnej. Jak widać, organ II instancji (tak samo jak organ instancji I) w ogóle nie rozważył interesu prawnego odwołującej się. Samo lakoniczne stwierdzenie dotyczące przysługującego prawa własności do działki sąsiedniej – nie stanowi to podstawy do przyjęcia istnienia interesu prawnego. Fakt ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w żaden sposób nie wpływa na sferę praw i obowiązków J.P. Inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki J.P. Na uwadze należy mieć również rodzaj inwestycji – jest to zamierzenie o niskiej intensywności, nie odbiegające od warunków miejscowych. Zabudowa mieszkaniowa wiąże się z nieznacznymi immisjami, w żaden sposób nie wykraczającymi poza immisje zwyczajowe. Niezależnie od powyższego należy uznać, że SKO w uzasadnieniu decyzji wskazuje na rzekome uchybienia analizy architektoniczno – urbanistycznej, które w rzeczywistości nie mają miejsca. Organ naruszył § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie nakłada – tak jak tego bezzasadnie się domaga SKO – obowiązku opracowania pełnej listę zabudowanych działek i ich szczegółowej charakterystyki, czyli "szczegółowego tabelarycznego zestawienia". Taki wniosek SKO jest co najmniej zbyt daleko idący i nie wynika z treści powołanego przepisu. Przepis nie mówi w ogóle o takim "tabelarycznym zestawieniu". Interpretacja SKO jest więc dowolna i tym samym, nieprawidłowa. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, co następuje: W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tak sformułowanego przepisu nie można postawić tezy, że konieczne jest sporządzenie pełnej listy zabudowanych działek oraz przedstawienie ich szczegółowej charakterystyki. SKO dokonał zbyt daleko idącej, dowolnej i niedopuszczalnej wykładni analizowanego przepisu. Dokument, który znajduje się w aktach sprawy jest wystarczający dla uznania, że decyzja organu I instancji była prawidłowa.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Sprzeciw podlega uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 16 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", o ile ustawa nie stanowi inaczej, sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, a na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie sąd rozpoznał sprzeciw w składzie jednoosobowym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 64d § 1 w związku z art. 16 § 2 p.p.s.a. W dalszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji konieczne jest przede wszystkim wyjaśnienie zakresu dopuszczalnej jej kontroli przez sąd administracyjny. Wyznacza go art. 64e p.p.s.a., stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Przedmiotem kontroli stała się wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., uchylająca decyzję organu I instancji ustalającą na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Z akt sprawy wynika, że A.O. planuje realizację inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr 392/1, obręb B., gm. B..

Z uwagi na powyższe Wójt Gminy B. był zobowiązany do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.), a Kolegium uznało, że obowiązku tego nie wykonał w sposób prawidłowy.

Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia).

Nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich i dopiero na tej podstawie wydać decyzję administracyjną. Podzielić należy pogląd Kolegium, że organ ograniczył się jedynie do przedstawienia w zasadzie wyników analizy, okoliczność ta nie pozwala na stwierdzenie prawidłowości ustaleń, które stanowiły podstawę do określenia wymagań odnośnie do funkcji i cech planowanej zabudowy.

Wymaga podkreślenia, że wyznaczenie poszczególnych parametrów, o których mowa w § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia powinno wynikać jednoznacznie z treści przeprowadzonej analizy, a ewentualne zastosowanie odstępstwa powinno być wyczerpująco uzasadnione. Podstawa ustalenia parametru powinna być wyraźnie podana. Dowolne ustalenie parametrów zabudowy stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia, jak i przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.).

Sposób ustalenia poszczególnych parametrów musi poddawać się weryfikacji, bowiem analiza urbanistyczna jest dowodem w sprawie i jak każdy dowód podlega ocenie. Dlatego analiza powinna zawierać wskazanie numerów działek nią objętych oraz oznaczenie poszczególnych parametrów zabudowy znajdującej się na tych działkach w taki sposób, aby możliwe było zweryfikowanie zastosowanego sposobu dokonanych ustaleń oraz prawidłowości wyprowadzonych wniosków co do planowanych funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji, aby możliwa była ocena takiego dowodu.

Poszczególne wskaźniki i parametry ustalane w decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przepisów rozporządzenia powinny przybrać formę konkretną bądź też formę widełek "od - do", gdyż zapis w postaci "do" pozostawia inwestorowi zbyt duży margines swobody i umożliwia realizację inwestycji o cechach, które nie występują w sąsiedztwie. W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że przepisy § 4-8 rozporządzenia nie dają podstaw do określania poszczególnych parametrów technicznych planowanej inwestycji w sposób niejednoznaczny, umożliwiający ich zmianę na plus lub minus.

Ogólne wskazanie przez organ I instancji parametrów w postaci ich średniej, najmniejszej, czy największej wartości w obszarze analizowanym, jak również jej szczegółowe wskazanie (w przypadku szerokości elewacji frontowej) jednak bez przyporządkowania konkretnym nieruchomościom nie pozwala na skontrolowanie prawidłowości wyznaczenia parametrów dla przedmiotowej inwestycji. Brak szczegółowego zestawienia parametrów cechujących stwierdzoną zabudowę skutecznie uniemożliwia stwierdzenie zasadności ustalenia poszczególnych parametrów planowanej zabudowy. Z uwagi na powyższe trudno uznać, aby warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony. W ocenie Sądu wymóg zestawienia działek z ich parametrami nie wymaga przyjęcia formy tabeli, jednak powinno być na tyle przejrzyste, aby poddawało się kontroli.

O ile zatem Kolegium trafnie wskazało na uchybienia w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji, które uzasadniały zastosowanie art. 138 par. 2 k.p.a., gdyż zarzuty kierowane pod adresem analizy urbanistycznej w zasadzie sprowadzają się do konieczności sporządzenia jej na nowo z uwzględnieniem podstawowych zasad, to o uchyleniu zaskarżonej decyzji przesądził fakt, że Kolegium nie wykazało w sposób dostateczny, że podmiot, który wniósł odwołanie istotnie miał przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

W odpowiedzi na argumenty inwestorki Kolegium ograniczyło się do przyjęcia, że fakt bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej determinuje status strony w postępowaniu. Tymczasem podkreślenia wymaga, że w przypadku spraw prowadzonych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy status strony determinowany jest granicami oddziaływania planowanej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., II OSK 2278/10). Co do zasady stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których planowana inwestycja ma być realizowana. Stronami takiego postępowania mogą być nadto właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, o ile mieszczą się one w obszarze jej oddziaływania. Krąg stron postępowania ulega poszerzeniu w przypadku, gdy zamierzona inwestycja może oddziaływać ujemnie na otoczenie. Jednak istnienie przymiotu strony po stronie właściciela nieruchomości sąsiedniej jest uzależnione od tego, czy zamierzenie inwestycyjne może oddziaływać negatywnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Jak wskazano m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2019 r., II SA/Gd 171/18 o interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień uciążliwości dla tych nieruchomości. Prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Kolegium przyjęło pewien automatyzm, przyjmując, że złożone odwołanie pochodzi od strony, nie badając, jaki przepis prawa materialnego został naruszony na skutek wydania decyzji przez organ I instancji. Tym samym nie zostało ustalone, że postępowanie odwoławcze zostało skutecznie wszczęte, a zatem czy istniała podstawa do rozpatrzenia sprawy pod kątem jej merytorycznego rozstrzygnięcia.

Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż rozpoznanie odwołania niepochodzącego od strony postępowania stanowi rażące naruszenie prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd postanowił uchylić kontrolowaną decyzję na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. jak w pkt 2 wyroku.

dc



Powered by SoftProdukt