Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 553/18 w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 15 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 553/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] grudnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w G. Urząd Spraw Wewnętrznych z [...] kwietnia 1959 r. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości - położonej w G. przy ul. [...] (oznaczonej - parcela nr [...]), stanowiącej własność T. R.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik T. R. zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 21 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1958 r. Nr 17, poz. 70) przez jego błędne niezastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy w orzeczeniu wywłaszczeniowo-odszkodowawczym ustalono, że:

- nie na podstawie - jak wymaga tego przywołany przepis art. 21 - wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej biegłych powołanych przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej, gdyż tego rodzaju uchybienie "mogłoby być rozważane ewentualnie jako przesłanka wznowienia postępowania",

- we właściwej wysokości (wedle ówczesnych reguł), jeśli przy ustalaniu jego wysokości w ogóle nie uczestniczył rzeczoznawca.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) - dalej ppsa, poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o błędne uznanie, iż decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa nie naruszyła przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 21 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty mające przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w dodatkowym piśmie procesowym Prezydent Miasta G. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 21 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości nie spełnia ustawowych wymagań jego sformułowania dlatego nie mógł być uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 1 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzucono błędne niezastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co nie spełnia ustawowego kryterium sformułowania zarzutu kasacyjnego błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego zastosowania tego prawa, o którym stanowi art. 174 pkt 1 ppsa. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyraźnie podkreślono, że to organ administracji rażąco naruszył art. 21 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., Sądowi przypisano zaś rażące naruszenie art. 156 1 pkt 2 kpa przez jego niezastosowanie.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, oznacza, że Sąd ten nie jest uprawniony do zastępowania skarżącego kasacyjnie w formułowaniu podstaw kasacyjnych w sposób spełniający wymagania określone w art. 174 pkt 1 ppsa, ponieważ to skarżący jest zobowiązany określić te podstawy, co wynika z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa.

Również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa nie jest zasadny. Sąd I instancji nie zastosował bowiem tego przepisu, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował. W skardze kasacyjnej nie wskazano natomiast i nie wykazano, aby doszło do naruszenia, zastosowanego przez Sąd I instancji, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. W skardze kasacyjnej nie podważono zatem prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji powołanego art. 151 ppsa.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.