Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 15 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo z dnia 30 kwietnia 2025 roku postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 14 lutego 2026 r. A.D. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo z 30 kwietnia 2025 r.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił m.in., że 30 kwietnia 2025 r. skierował pismo do Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim U.S-S., stanowiące odpowiedź na jej pismo z 22 kwietnia 2025 r. Na pismo z 30 kwietnia 2025 r. skarżący nie otrzymał odpowiedzi do momentu wniesienia niniejszej skargi. 25 sierpnia 2025 r. skarżący skierował do Prezesa Sądu Apelacyjnego w Łodzi J.L. ponaglenie. Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi w piśmie z 5 września 2025 r. udzielił odpowiedzi, w której m.in. stwierdził, iż podtrzymuje stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim zawarte w odpowiedzi udzielonej 27 grudnia 2024 r. Ponadto Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi dodał, że pismo skarżącego z 11 grudnia 2024 r. skierowane do Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim nie spełnia wymogów wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( t.j. Dz. U. r 122, poz. 1198 ze zm.). Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi wyjaśnił także, na czym polega istota informacji publicznej, jaki jest jej charakter i co informacją publiczną nie jest. Na zakończenie, Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi stwierdził, że zarzuty skarżącego jakoby nie otrzymywał odpowiedzi na składane przez niego skargi są bezpodstawne, a kolejne pisma skarżącego stanowią wyłącznie polemikę z udzielonymi odpowiedziami i nie wnoszą nowych okoliczności wymagających analizy w ramach nadzoru administracyjnego. Zamykając temat odpowiedzi na ponaglenie, które zostało opatrzone cudzysłowem, Prezes Sądu Apelacyjnego w Łodzi poinformował skarżącego, że kolejna korespondencja zawierająca analogiczne treści będzie pozostawiona z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy bez zawiadamiania skarżącego o tym fakcie.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił, że Skarżący składał szereg skarg na sędziów Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim, sędziów Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim, komorników sądowych, które każdorazowo były rozpoznawane przez Prezesa lub Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim w oparciu o przepisy art. 41a–41e ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 334 ze zm.), dalej u.s.p. Z pisma skarżącego z 30 kwietnia 2025 r. wynika, że jest on niezadowolony z udzielanych mu dotychczas odpowiedzi i oczekuje od Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim, by ten potwierdził, że "nadal uważa, że Pan D. uzyskał wyczerpujące odpowiedzi na zgłaszane zarzuty". W związku z powyższym pismo to pozostawiono bez rozpoznania. Odwołując się do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazał, że skarga została złożona w sprawie niepodlegającej kontroli sądu administracyjnego. W ramach rozpoznawania skargi związanej z działalnością komorników, skargi na sędziów i prezesów sądów, Prezes Sądu Okręgowego sprawując nadzór administracyjny działa na podstawie przepisów u.s.p. W przepisach tych brak jest regulacji, które poddawałyby czynności nadzorcze kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.

Ponadto z uwagi na dość chaotyczny charakter uzasadnienia skargi i podniesione w niej zarzuty, że skarżący nie otrzymał odpowiedzi na składany wniosek o informację publiczną, Prezes Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim podniósł, że 11 grudnia 2024 r. skarżący przesłał do sądu okręgowego drogą mailową pytania żądając udzielenia odpowiedzi w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. 27 grudnia 2024 r. otrzymał on odpowiedź, że pismo nie dotyczy informacji publicznej. Pytania bowiem zawarte w piśmie nie dotyczyły działania organu władzy publicznej, jakim jest sąd, lecz skarżącemu chodziło o informację, dlaczego w jego sprawach Prezes lub Wiceprezes, sędziowie i sędziowie wizytatorzy zajęli konkretne stanowiska. Innymi słowy, żądana informacja nie dotyczyła informacji o działaniu sądów jako instytucji publicznej. Tym samym żądana informacja nie spełniała przesłanki podmiotowej, która decydowałaby o możliwości istnienia obowiązku udostępnienia informacji publicznej zgodnie z zasadami i trybem określonym w powyższej ustawie. Powołując się na stanowisko judykatury (wyrok NSA z 25 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 655/02), Prezes Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim wyjaśnił, że sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub określonego podmiotu. Stąd też udzielona skarżącemu odpowiedź była zgodna z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 wyżej wskazanego przepisu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym w art. 3 p.p.s.a., a ponadto kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania, np. decyzji lub innego aktu administracyjnego albo podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce.

Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, że organ administracyjny był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia czynności i mimo to nie podejmuje w terminie działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi lub odmawia ich podjęcia. Zaskarżenie bezczynności organu administracyjnego jest natomiast dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność kontroli takiej również nie może być poddana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Analizując kwestię właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej skargi, należy powtórzyć, że skarżący objął skargą na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim brak odpowiedzi na pismo z 30 kwietnia 2025 r., stanowiące kolejne pismo skarżącego, dotyczące skarg na działania sędziów Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim, sędziów Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim oraz komorników sądowych. Skargi w tych kwestiach każdorazowo były rozpoznawane przez Prezesa lub Wiceprezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim w oparciu o przepisy art. 41a–41e u.s.p. W ocenie skarżącego na skutek braku działania Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim nastąpiła zwłoka w rozpatrzeniu jego pisma z 30 kwietnia 2025 r.

Ocena treści skargi i jej zarzutów uprawnia stwierdzenie, że skarga ta jest wniesiona w trybie art. 41a u.s.p. Zgodnie natomiast z art. 41b u.s.p. organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu, jest prezes sądu (§ 1). Jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności sądu okręgowego i sądu rejonowego, organem właściwym do rozpatrzenia jest prezes sądu okręgowego. Jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności sądu apelacyjnego i sądu okręgowego, organem właściwym do rozpatrzenia jest prezes sądu apelacyjnego (§ 2). Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności prezesa sądu rejonowego jest prezes sądu okręgowego, działalności prezesa sądu okręgowego - prezes sądu apelacyjnego, a działalności prezesa sądu apelacyjnego - Krajowa Rada Sądownictwa (§ 3). Z powyższego jednoznacznie wynika, że rozpoznanie wniesionej skargi nie należy do kognicji sądu administracyjnego, co trafnie podniósł w odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że czynności podejmowane w trybie właściwym dla rozpatrywania skarg i wniosków - niezależnie od ich formy - na działalność organów administracji (także właściwych organów sądów w zakresie ich działalności administracyjnej), nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Skarga wyrażająca niezadowolenie skarżącego z bezczynności Prezesa Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim podlega rozpoznaniu na podstawie powołanych powyżej przepisów u.s.p. oraz wydanego na podstawie art. 41e u.s.p. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 2012 r. w sprawie skarg i wniosków dotyczących działalności sądów powszechnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 524).

Podkreślić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 45 ust 1 oraz art. 77 ust. 2 gwarantuje każdemu prawo do sądu, stwarzając domniemanie kompetencji sądu powszechnego we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów (art. 177 Konstytucji). Tym samym konstytucyjny model sądownictwa zakłada całkowitą odrębność sądownictwa powszechnego i innych sądów (np. sądów administracyjnych) oraz konieczność wyraźnego rozgraniczenia zadań i właściwości pomiędzy tymi sądami z zastrzeżeniem, że w przypadku wątpliwości to po stronie sądów powszechnych leży domniemanie kompetencji w rozstrzygnięciu danej sprawy.

W ocenie sądu, stosownie do powyższego, wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, ponieważ jej przedmiot nie mieści się w zakresie kognicji tego sądu, wyznaczonej przede wszystkim treścią art. 3 p.p.s.a.

Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie jest właściwy do rozpoznania skargi, to należało ją uznać za niedopuszczalną, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.

d.cz.