II SAB/Lu 160/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2025-12-10	
Data wpływu	2025-11-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie	
Sędziowie	Brygida Myszyńska-Guziur /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 2 ust. 1;; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 50 § 1; art. 58 § 1 pkt 6; art. 232 §1;; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę II. zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. P. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.	
Uzasadnienie
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 12 czerwca 2025 r. Stowarzyszenie Czysta Gmina J. P. wystąpiło do Wójta Gminy

o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został podpisany przez K. P..

Pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. organ przesłał na adres Stowarzyszenia Czysta Gmina J. P. odpowiedź na ww. wniosek.

K. P. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy

w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 listopada 2025 r. skarżący został wezwany do wskazania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy skarga na bezczynność Wójta Gminy, została wniesiona w imieniu własnym (skarżącym jest K. P.), czy też w imieniu Stowarzyszenia Czysta Gmina J. P. (skarżącym jest Stowarzyszenie). Skarżący został poinformowany, że w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie Sąd przyjmie, że skarżącym jest K. P., zgodnie z literalnym brzmieniem skargi.

Wezwania zostały przesłane na adres skarżącego podany w skardze i doręczone w dniu 14 listopada 2025 r. (k.25 akt sąd.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności, przy czym niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i z przyczyn podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe sprowadzają się do braku właściwości sądu administracyjnego w określonej kategorii spraw. Natomiast przyczyny podmiotowe mają miejsce wówczas, gdy skarga została wniesiona przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 czerwca 2025 r. skierowany do Wójta Gminy był wnioskiem złożonym przez Stowarzyszenie Czysta Gmina J. P.. Również wniosek z dnia 5 września 2025 r. został złożony przez Stowarzyszenie. Natomiast skargę na bezczynność K. P. złożył jako osoba fizyczna. Wynika to wprost z określenia go jako skarżącego w części wstępnej skargi. Dodatkowo podkreślić należy, że skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 listopada 2025 r. wzywany był do wskazania, czy skarga na bezczynność została wniesiona przez niego w imieniu własnym, czy też w imieniu Stowarzyszenia. Skarżący we wskazanym terminie nie odniósł się do wezwania, pomimo że został poinformowany, że w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie Sąd przyjmie, iż skarżącym w sprawie jest K. P..

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Ponadto z treści art. 21 u.d.i.p. wynika, iż sprawy dotyczące dostępu do informacji publicznej zostały poddane kontroli sądu administracyjnego.

Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - określanej dalej jako "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Pojęcie interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. sprowadza się do istnienia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Brak wskazania w u.d.i.p. jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie oznacza, że uprawnionym do wniesienia skargi na bezczynność organu, jest inny podmiot niż ten, który z nim wystąpił. Skoro bowiem obowiązek udostępnienia informacji publicznej powstaje w związku z wnioskiem konkretnego podmiotu to tylko temu podmiotowi przysługuje status strony postępowania i ten właśnie podmiot ma prawo do kwestionowania działań organu przez wniesienie skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 12 lipca 2022 r., III OSK 1398/21, postanowienie WSA we Wrocławiu z 30 stycznia 2025 r., IV SAB/Wr 1249/24, postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 29 maja 2024 r., II SAB/Go 44/24).

W sytuacji, gdy skarżący wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy w imieniu własnym, uznać należy, iż nie miał on w sposób oczywisty interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. do jej wniesienia. Skoro bowiem wniosek o udostępnienie informacji publicznej pochodził od Stowarzyszenia Czysta Gmina J. P. to właśnie temu podmiotowi przysługiwał interes prawny do zakwestionowania przed sądem administracyjnym ewentualnej bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania tego wniosku.

W świetle powyższych okoliczności skarga okazała się niedopuszczalna z przyczyny podmiotowej, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia.

W związku z odrzuceniem skargi należało jednocześnie - stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 złotych, o czym orzeczono w punkcie II sentencji.