Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 4 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S., G. S. i P. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] – w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz P. S., G. S. i P. S. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z [...] kwietnia 2020 r. P. S., G. S. i P. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczona hip. nr [...].

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), dalej jako "dekret". Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy [...], a od 1950 r. -

na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa.

W dniu [...] listopada 1949 r. do Zarządu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek M. S. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu opisanej na wstępie nieruchomości.

Pismem z [...] grudnia 1990 r. M. S. zwróciła się do Urzędu Dzielnicy [...] o stosowne zadośćuczynienie za przejęcie na Skarb Państwa przedmiotowej nieruchomości.

Następnie wnioskiem z [...] sierpnia 2013 r. W. S. - następca prawny M.S. - wystąpił do Prezydenta [...] o rozpoznanie wniosku z [...] listopada 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do gruntu opisanej na wstępie nieruchomości.

Po rozpatrzeniu tego wniosku, Prezydent [...] ostateczną decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...], odmówił W. S. uwzględnienia wniosku z [...] listopada 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej dawniej jako hip. [...].

Wcześniej jeszcze wnioskiem z [...] czerwca 2013 r. W. S. wystąpił do Prezydenta [...]o przyznanie odszkodowania za działkę gruntu o powierzchni 794,9 m2 położoną w [...] przy ul. [...].

Następnie pismem z [...] czerwca 2014 r. - działając na podstawie art. 37 k.p.a. – wniósł do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a.

Po rozpatrzenia zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem z [...] września 2014 r., nr [...], uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin załatwienia sprawy do 4 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia wraz z aktami sprawy.

Akta sprawy wraz z postanowieniem Wojewody [...] wpłynęły do organu w dniu [...] września 2014 r.

W dniu [...] października 2016 r. pełnomocnik W. S. - informując organ o fakcie, że w dniu 21 października 2016 r. zmarł W. S. - wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu uzyskania przez jego spadkobierców dokumentu stwierdzającego nabycie spadku.

Postanowienie o zawieszeniu postępowania nie zostało wydane.

Zaś w dniu [...] marca 2017 r. do organu wpłynął poświadczony za zgodność

z oryginałem sporządzony przez notariusza A. G. w dniu

[...] marca 2017 r., za numerem Rep. A nr [...], akt poświadczenia dziedziczenia po W. S., z którego wynika, że spadek po nim z mocy ustawy nabyli P. S., G. S. i P. S. (dalej jako skarżący) po 1/3 części spadku każde z nich.

Następnie pismem z [...] kwietnia 2020 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczona hip. nr [...] - zarzucając organowi rażące naruszenie art. 35 § 1-3 oraz art. 37 § 2 k.p.a. (w brzemieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania) poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie oraz w terminie wskazanym przez organ, a także niezałatwienie sprawy w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...].

Skarżąca wnieśli o:

1) zobowiązanie organu do wydania decyzji merytorycznej w terminie określonym przez Sąd;

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej ustawowej wysokości określonej

w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) przyznanie od organu za rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i nie wyraził zgody na skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Organ wskazał, że postępowanie o przyznanie odszkodowania za grunt opisanej na wstępie nieruchomości prowadzone jest zgodnie z obowiązującą w Biurze Spraw Dekretowych procedurą postępowania w zakresie rozpatrywania wniosków złożonych w trybie art. 215 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stanowiącą załącznik do zarządzenia Prezydenta [...] nr [...] z dnia 15 grudnia 2016 r.

W toku prowadzonego postępowania konieczne jest zgromadzenie m.in. następujących dokumentów: dowód potwierdzający prawo własności do nieruchomości na dzień wejścia w życie ww. dekretu, tj. w dniu 21 listopada 1945 r.; dokumenty potwierdzające następstwo prawne wnioskodawców po byłych właścicielach nieruchomości; dokumenty stwierdzające czy działka była zabudowana w chwili wejścia w życie ww. dekretu; dokumenty określające przeznaczenie przedmiotowego terenu w planach zabudowy [...] na 1945 r. (tj. Ogólny Plan Zabudowania [...]zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych dnia 11 sierpnia 1931 r.); dokumenty określające datę utraty posiadania gruntu przez dawnych właścicieli; zdjęć lotniczych; dokumenty określające aktualnego właściciela gruntu; sprawdzenie istnienia przesłanek uzasadniających objęcie wnioskodawców lub ich następców prawnych układami indemnizacyjnymi; wykonanie opinii geodezyjnej przez geodetę uprawnionego w przedmiocie rozliczenia powierzchni gruntu w działkach ewidencyjnych.

Organ zaznaczył, że pismem z [...] marca 2020 r. zwrócił się do Wojskowego Biura Historycznego o przesłanie wszystkich zdjęć lotniczych z okresu 1950-1960. Dodatkowo pismem z [...] maja 2020 r. zwrócił się do Ministra Finansów z zapytaniem, czy przedmiotowa nieruchomość objęta jest umowami indemnizacyjnymi zawartymi pomiędzy Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a państwami trzecimi oraz, czy

w związku z powyższym zostało wszczęte postępowanie na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych.

Podkreślił również, że pełnomocnik skarżących K. W. pismem

z [...] maja 2020 r. został poinformowany o konieczności udowodnienia prawa własności do przedmiotowego gruntu, a następnie o przewidywanym terminie zakończenia prowadzonego postępowania do 31 października 2020 r.

Do dnia 4 września 2020 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa

w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym

na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także,

że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że poprzednik prawny skarżących – W. S., przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta [...], złożył do Wojewody [...] zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw.

Podnieść również należy, iż zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia

- stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności

w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku,

nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent [...] ostateczną decyzją

z [...] lutego 2014 r., nr [...], odmówił W. S. uwzględnienia wniosku z 16 listopada 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości.

W tej sytuacji odpadła przeszkoda prawna do rozpatrzenia przez organ wniosku o przyznanie odszkodowania za grunt przedmiotowej nieruchomości.

Nie budzi wątpliwości, że do dnia wyrokowania przez Sąd organ nie rozpatrzył wniosku W. S. z [...] czerwca 2013 r. - zaś okoliczności, na które powołuje się organ w odpowiedzi na skargę nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla niedotrzymania ustawowych terminów załatwienia sprawy administracyjnej.

W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności Prezydenta [...] przy rozpatrywaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za grunt przedmiotowej nieruchomości, Sąd uznał za całkowicie uzasadniony.

Stwierdzić należy, że organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa.

Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W sprawie sygn. akt IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35

i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności

i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa".

Stosownie do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - gdyż Prezydent [...]w sposób rażący nie dochował terminów do załatwienia sprawy określonych w k.p.a.

Przy czym Sąd miał na względzie okoliczność, iż dopiero po rozpatrzeniu przez organ wniosku dekretowego z 16 listopada 1949 r. - decyzja z [...] lutego 2014 r. -dopuszczalne stało się procedowanie co do przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.

Zatem Sąd przy dokonywaniu oceny stwierdzonej bezczynności wziął pod uwagę okres od lutego 2014 r. do marca 2020 r., a następnie od maja 2020 r. do dnia wyrokowania.

Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i poz. 567) oraz ustawą nowelizującą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. Nr 568) w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych

w postępowaniach administracyjnych ulega zawieszeniu na ten okres (tj. od 14 marca 2020 r.). Natomiast zgodnie z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1) ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub epidemii przepisów o bezczynności organów oraz

o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy

w terminie nie stosuje się. W myśl art. 15 zzs ust. 11 ustawy zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę,

w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Zaś zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa

w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs (ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Oznacza, to, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku o odszkodowanie rozpoczęło dalszy swój bieg od 24 maja 2020 r., tj. 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r. tj. 16 maja 2020 r.

Z akt sprawy wynika, że dopiero po złożeniu do Wojewody [...] zażalenia z [...] czerwca 2014 r. przez W. S. organ podjął czynności w celu zgromadzenia materiału dokumentacyjnego. Pismami z [...] sierpnia 2014 r. organ zwrócił się do Biura Geodezji i Katastru, Archiwum Państwowego [...] o nadesłanie żądanej dokumentacji. Ponadto, pismem z [...] sierpnia 2014 r. organ poinformował pełnomocnika strony o przyczynach zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2014 r.

Z akt sprawy wynika również, że od wpływu do organu w dniu [...] września

2014 r. postanowienia Wojewody [...] z [...] września 2014 r. rozpatrującego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wraz z aktami sprawy - organ przez ponad 5 lat nie dokonał w sprawie żadnej czynności. Dopiero po wpłynięciu do organu rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu skargi organ podjął kolejne czynności,

tj. pismami z [...] maja 2020 r. zwrócił się do Ministerstwa Finansów, Sądu Rejonowego dla [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych i pełnomocnika skarżących o nadesłanie stosownych dokumentów. Ponadto, organ poinformował pełnomocnika skarżących o przyczynach o przyczynach zwłoki, wskazując przewidywany termin zakończenia postępowania na dzień [...] października 2020 r. Organ nie dotrzymał też dodatkowego terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z [...] września 2014 r.

W ocenie Sądu, taki sposób działania organu stoi w rażącej sprzeczności

z zasadą szybkości postępowania nakazującej organom administracji działać wnikliwie

i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 k.p.a.), jak i przepisami procedury administracyjnej określającymi terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 35 § 1-3 k.p.a.).

Z uwagi na ww. argumenty Sąd uwzględnił skargę w zakresie wymierzenia organowi grzywny - uznając to żądanie za w pełni uzasadnione. Jednocześnie uznał, że w realiach niniejszej sprawy wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 5000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a

Art. 149 p.p.s.a. nie wskazuje kryteriów, jakimi powinien kierować się sąd administracyjny, określając organowi termin do wykonania wyroku. Oznacza to,

iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami,

o jakich mowa w art. 35 k.p.a. Powinien kierować się interesem strony,

a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy.

Wobec powyższego Sąd uznał, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - termin czterech miesięcy na załatwienie sprawy w przedmiocie przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, będzie adekwatny i realny. W tym czasie Prezydent [...] powinien w sposób jednoznaczny ustalić, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania odszkodowania i w zależności od dokonanych ustaleń wydać stosowną decyzję.

Sąd oddalił skargę w zakresie przyznania od Prezydenta [...] na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - uznając to żądanie za nieuzasadnione.

Wskazać należy, że ww. przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści tego art. oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny.

Podkreślić też trzeba, że o ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma, jak już wskazano powyżej, charakter głównie kompensacyjny. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością postępowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wymieniony w skardze powód żądania przyznania skarżącym sumy pieniężnej - realna strata polegająca na braku możliwości dysponowania środkami pieniężnymi z odszkodowania - nie jest wystarczający. Zatem z treści skargi nie wynika, aby skarżący doznali w związku z bezczynnością organu krzywdy (nie straty), którą należałoby zrekompensować.

Jeszcze raz należy podkreślić, iż zakwalifikowanie działań organu jako bezczynności nie oznacza automatycznie konieczności orzeczenia na rzecz skarżących sumy pieniężnej - bowiem zasądzenie tej sumy nie jest bezpośrednią konsekwencją bezczynności. Ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej.

Sąd zasądził też na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 pkt 1, §1a i § 2, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 151 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.