Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Talaga Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2026 r. w sprawie ze skargi H. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2025 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Decyzją z dnia 7 sierpnia 2024 r., znak [...] Wójt Gminy [...] odmownie rozpatrzył wniosek H. F. (dalej również jako "Skarżący") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb W. w miejscowości W..

Decyzja została odebrana w dniu 9 sierpnia 2024 r.

Dnia 23 sierpnia 2024 r. wysyłając e-maila do organu o godzinie 23:58 Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

W dniu 28 sierpnia 2024 r. Skarżący złożył w siedzibie organu w zwykłej formie pisemnej odwołanie od powyższej decyzji Wójt Gminy [...].

W dniu 24 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie sygn. akt nr [...] pozostawiło odwołanie skarżącego bez rozpoznania, wskazując że nie jest dopuszczalne na gruncie art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 poz. 572-dalej "K.p.a.") wniesienie odwołania za pośrednictwem e-maila.

Następnie skarżący wniósł ponaglenie do organu II Instancji, domagając się rozpatrzenia sprawy z odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2024 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 5 grudnia 2024 r. poinformowało skarżącego o tym, iż sprawa z odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2024 r. została zakończona poprzez pozostawienie odwołania bez rozpoznania co zostało wskazane w piśmie z dnia 24 września 2024 r.

Wyrokiem z dnia z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 27/25, na skutek wniesionej przez H. F. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do załatwienia odwołania skarżącego z dnia 23 sierpnia 2024 r. wniesionego do organu w dniu 28 sierpnia 2024 r. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2024 r., [...]

W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że poczta elektroniczna (adres e-mail) stanowi bez wątpienia środek komunikacji elektronicznej i jest objęta definicją w art. 3 pkt 4 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, nie jest jednak tożsama z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej, która stanowi dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej i służy do przekazywania dokumentu elektronicznego. Pojęcie elektronicznej skrzynki podawczej nie jest więc tożsame z adresem e-mail, choćby ten drugi był dostępny w przestrzeni publicznej (por. postanowienia NSA: z 23 listopada 2022 r., III FZ 276/22, z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4856/21; z 27 kwietnia 2022 r., I OZ 134/22 a także WSA w Gliwicach z 20 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 576/22, wszystkie przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: publ. baza, CBOSA).

Sąd podkreślił, iż przy okazji nowelizacji art. 63 K.p.a., oprócz zmiany treści podyktowanej wprowadzeniem ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 569 ze zm., dalej jako ustawa o e-doręczeniach), ustawodawca zdecydował się także na doprecyzowanie kwestii wnoszenia podań na adres poczty elektronicznej organu, tj. w formie "zwykłej" wiadomości e-mail, przesłanej z prywatnego adresu poczty elektronicznej na adres poczty elektronicznej organu, nie będący specjalnym adresem do doręczeń elektronicznych (elektroniczną skrzynką podawczą organu) – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie (zob. W. Szafrańska "O wnoszeniu podań na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej (o problemie "zwykłego" e-maila)", Studia Prawnoustrojowe UWM, s. 57 i nast.).

W obecnym stanie prawnym ustawodawca w art. 63 § 1 K.p.a. wyraźnie wskazuje więc, że podania wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych, który nie jest tożsamy z adresem e-mail organu.

Sąd zaznaczył, iż w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący za pośrednictwem poczty e-mail złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy W., czyniąc do w dniu 23 sierpnia 2024 r. o godzinie 23:58 (wydruk e-maila w aktach sprawy). Odwołanie wniesione w formie mailowej nie czyni zadość wymogom formalnym podania wskazanym w art. 63 K.p.a.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż prawidłowo Kolegium pozostawiło odwołanie wniesione w tej formie bez rozpoznania.

Jednocześnie Sąd wskazał, iż Kolegium pominęło okoliczność wniesienia przez skarżącego "drugiego odwołania" – także z datą 23 sierpnia 2024 r. – w formie pisemnej, osobiście do siedziby organu, w dniu 28 sierpnia 2024 r. Odwołanie to znajduje się w aktach sprawy, jest własnoręcznie podpisane przez skarżącego, zawiera jego dane, dane organu do którego jest kierowane oraz wyraża treść żądania. Odwołanie opatrzone zostało prezentatą Urzędu Gminy w [...], z datą wpływu w dniu 28 sierpnia 2024 r. i numerem [...].

Sąd zaznaczył, iż z akt sprawy i odpowiedzi na skargę wynika, że organ odwoławczy pochylił się jedynie nad odwołaniem wniesionym w formie e-mail, jednak całkowicie pominął drugie z odwołań.

Postanowieniem z dnia 11 września 2025 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2024 r., [...]

W uzasadnieniu decyzji organ, po przytoczeniu treści przepisów prawa oraz orzecznictwa wskazał, iż decyzja Wójta z dnia 7 sierpnia 2024 r. została odebrana w dniu 9 sierpnia 2024 r., a odwołanie złożone zostało dnia 28 sierpnia 2024 r., a więc po terminie, który upływał w dniu 23 sierpnia 2024 r.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł H. F. zarzucając mu:

a) rażące naruszenie przepisów to jest art. 107 K.p.a. poprzez ich dowolną wykładnie i uznanie iż pouczenie zawarte w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2024 r. było prawidłowe, podczas gdy nie zawierało ono wszelkich niezbędnych informacji o sposobie i terminie wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy [...],

b) rażące naruszenie przepisów postępowania art.134 K.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i uznanie, iż odwołujący uchybił terminowi wniesienia odwołania od decyzji podczas gdy ja zgodnie z pouczeniem wniosłem odwołanie w terminie za pośrednictwem poczty email

c) nie odniesienie się do pouczenie i instrukcji przekazanej ustanie przez pracownika gminy

d) błąd w ustaleniach faktycznych polegających na dowolnym przyjęciu, iż odwołujący uchybił terminowi do wniesienia odwołania gdyż wniósł odwołania za pośrednictwem skrzynki email gminy zgodnie z pouczeniem pracownika gminy, a to według organu SKO nie spełnia warunków prawidłowego wniesienia odwołania

e) rażące naruszenie jego praw przez odmowę ustalenia warunków zabudowy i możliwości dysponowania przeze jego własnością.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o zmianę zaskarżone postanowienia poprzez jego uchylenie i nakazanie rozpatrzenie odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz decyzji Wójta Gminy [...] i nakazanie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz.935 zwanej dalej: "P.p.s.a.".) Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Tym samym zakres kontroli sądowej mającej za przedmiot takie postanowienie ogranicza się do analizy prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "K.p.a."), który stanowił podstawę prawną zaskarżonego postanowienia.

Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Cytowany wyżej przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 333/08; z 31 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 492/08; publ. w bazie, dalej jako "CBOSA").

Pamiętać jednak należy, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego, czy strona odwołująca się z całą pewnością przekroczyła termin określony w art. 129 § 2 K.p.a., zgodnie z którym odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż dla stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia konieczna jest znajomość dwóch dat tj. daty doręczenia decyzji jak i daty wniesienia odwołania.

W przedmiotowej sprawie o ile Skarżący nie kwestionuje daty doręczenia decyzji to kwestią sporną pozostaje kwestia daty wniesienia odwołania, gdyż Skarżący uważa, że organ winien potraktować jego odwołanie wniesione za pośrednictwem e-maila za wniesiony w terminie.

Dla rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia istotny jest zapadły na kanwie niniejszej sprawy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 27/25 na mocy którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zostało zobowiązane do załatwienia odwołania skarżącego z dnia 23 sierpnia 2024 r. wniesionego do organu w dniu 28 sierpnia 2024 r. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2024 r., [...]

W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że poczta elektroniczna (adres e-mail) stanowi bez wątpienia środek komunikacji elektronicznej i jest objęta definicją w art. 3 pkt 4 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, nie jest jednak tożsama z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej, która stanowi dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej i służy do przekazywania dokumentu elektronicznego. Pojęcie elektronicznej skrzynki podawczej nie jest więc tożsame z adresem e-mail, choćby ten drugi był dostępny w przestrzeni publicznej (por. postanowienia NSA: z 23 listopada 2022 r., III FZ 276/22, z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4856/21; z 27 kwietnia 2022 r., I OZ 134/22 a także WSA w Gliwicach z 20 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 576/22, wszystkie przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: publ. baza, CBOSA).

Sąd podkreślił, iż przy okazji nowelizacji art. 63 k.p.a., oprócz zmiany treści podyktowanej wprowadzeniem ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 569 ze zm., dalej jako ustawa o e-doręczeniach), ustawodawca zdecydował się także na doprecyzowanie kwestii wnoszenia podań na adres poczty elektronicznej organu, tj. w formie "zwykłej" wiadomości e-mail, przesłanej z prywatnego adresu poczty elektronicznej na adres poczty elektronicznej organu, nie będący specjalnym adresem do doręczeń elektronicznych (elektroniczną skrzynką podawczą organu) – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie (zob. W. Szafrańska "O wnoszeniu podań na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej (o problemie "zwykłego" e-maila)", Studia Prawnoustrojowe UWM, s. 57 i nast.).

W obecnym stanie prawnym ustawodawca w art. 63 § 1 K.p.a. wyraźnie wskazuje więc, że podania wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych, który nie jest tożsamy z adresem e-mail organu.

Sąd zaznaczył, iż w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący za pośrednictwem poczty e-mail złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy, czyniąc do w dniu 23 sierpnia 2024 r. o godzinie 23:58 (wydruk e-maila w aktach sprawy). Odwołanie wniesione w formie mailowej nie czyni zadość wymogom formalnym podania wskazanym w art. 63 K.p.a.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż prawidłowo Kolegium pozostawiło odwołanie wniesione w tej formie bez rozpoznania.

Z tych też względów wszelka argumentacja i zarzuty skargi dotyczące wniesienia odwołania za pośrednictwem e-mail uznać należy za niezasadne.

Należy pamiętać, iż zarówno organ jak i skład orzekający w niniejszej sprawie na mocy art. 153 P.p.s.a. nie mogą

Sąd pomimo powyższego stanowiska zobowiązał jednak organ do rozpoznania odwołania Skarżącego wskazując, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło kwestię wniesienia przez Skarżącego "drugiego odwołania" – także z datą 23 sierpnia 2024 r. – w formie pisemnej, osobiście do siedziby organu, w dniu 28 sierpnia 2024 r.

Zaskarżone postanowienie za przedmiot postępowania ma właśnie ww. odwołanie wniesione w formie pisemnej. Jak wynika z akt sprawy, i co potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w omawianym wyroku, odwołanie to zostało złożone osobiście przez Skarżącego dopiero dnia 28 sierpnia 2024 r., a więc z uchybieniem terminu, który wobec doręczenia decyzji w dniu 9 sierpnia 2024 r. upływał w dniu 23 sierpnia 2024 r. Wobec powyższego skoro w niniejszej sprawie Skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia, to na organie odwoławczym ciążył obowiązek wydania w oparciu o art. 134 K.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania jest bowiem terminem wyznaczonym przez ustawodawcę, a organ nie ma żadnego wpływu na jego długość, niemożliwe jest więc jego przedłużenie. Stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.

W orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się, że w sytuacji gdy odwołanie zostanie złożone po upływie – przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a. lub w przepisach szczególnych – terminu do jego wniesienia, wówczas na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej z reguły powoduje, że rozstrzygnięcie to staje się ostateczne. Każde uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie (art. 134), chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu stosownie do art. 58 K.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony (por. A. Wróbel [w:] Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el. 2023. Komentarz do art. 134; postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2016 r., I OZ 1237/16; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., I OSK 1551/19; dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA").

Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z art. 58 § 1 i 2 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się, iż przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Oparcie omawianej instytucji na zasadzie skargowości oznacza, że wnoszący podanie musi w sposób niebudzący wątpliwości domagać się przywrócenia terminu.

W niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z taka sytuacją, gdyż wniesione odwołanie jest nader lakoniczne i nie zawiera takiego wniosku. Dopiero w ponagleniu z dnia 24 października 2024 r. skarżący powołał się na chorobę i niemożność wyjścia z domu, co jak wskazuje spowodowało, że skonsultował się telefonicznie z pracownikiem organu co do możliwości wysłania odwołania e-mailem na adres urzędu gminy. Ponadto Skarżący wskazał, iż następnego dnia roboczego skontaktował się z urzędem gdzie uzyskał informację, że ma przynieść do urzędu podpisane własnoręcznie oryginały wniesionego odwołania. Co prawda powyższe ewentualnie mogłyby stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu, to jednakże Skarżący takiego wniosku nie złożył. Sam fakt powoływanie się na chorobę nie stanowi wniosku o przywrócenie terminu.

Ponadto należy mieć na uwadze, iż Skarżący również w skardze powołał się na powyższe okoliczności dodatkowo wskazując, że odwołanie zostało, wbrew ocenie organu, wniesione w terminie. Tym samym nie można domniemywać, iż wobec twierdzeń Skarżącego o terminowości wniesienia odwołania wniósł on jednocześnie o przywrócenie terminu. Jeszcze raz należy podkreślić, iż wnoszący podanie musi w sposób niebudzący wątpliwości domagać się przywrócenia terminu, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut Skarżącego odnoszący się do błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia. Wbrew stanowisku Skarżącego decyzja Wójta zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie, terminie i trybie wniesienia odwołania. W przywołanym przez Skarżącego wyroku z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 153/23 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "prawidłowe pouczenie, dotyczące środków zaskarżenia, powinno bowiem odpowiadać warunkom stawianym przez ustawodawcę wobec tego elementu decyzji i pouczenie takie powinno zawierać wskazanie, czy i w jakim trybie służy od decyzji odwołanie oraz informacje o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania. (...) Zgodzić się należy z organem, że co do zasady zakres pouczenia o możliwości wniesienia od decyzji odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obejmuje informację o tym, czy środek taki przysługuje od decyzji oraz – verba legis – w jakim trybie ma być wniesiony. Jednakże w orzecznictwie sądowym dostrzega się konieczność respektowania tej zasady z uwzględnieniem okoliczności sprawy, i tak przykładowo w wyroku NSA z 28 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1124/11 wskazano: "Brak pouczenia podmiotu zagranicznego o warunkującym zachowanie terminu do złożenia odwołania sposobie jego nadania, stanowiącym niejako element trybu odwoławczego, o którym mowa w art. 107 § 1 k.p.a. i art. 129 § 1 i 2 K.p.a., byłoby pozbawieniem strony prawa do sądu".

W niniejszej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Po pierwsze wskazać należy, iż Skarżący nie jest osoba przebywająca poza granicami kraju czy też cudzoziemcem. Ponadto należy mieć na uwadze, iż Skarżący wnosił już skutecznie odwołania. Tym znany był mu tryb i sposób wnoszenia odwołania. Natomiast sam fakt braku wskazania adresu na jaki należy wnieść odwołanie w treści pouczenia w sytuacji gdy adres ten uwidoczniony jest w pieczęci organu wydającego decyzję nie może Stanowic podstawy do kwestionowania prawidłowości pouczenia. Sąd stoi na stanowisku, iż wyraźnie uwidocznienie adresu w treści pouczenia winno znajdować się wyłącznie w sytuacji gdy organ za pośrednictwem którego wnoszone jest odwołanie zmienił swój adres.

Sąd podziela stanowisko doktryny, iż "Treść pouczenia ujętego w decyzji powinna obejmować pełną informację o środkach zaskarżenia, które przysługują od tej konkretnej decyzji, a mianowicie: czy od decyzji służy odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), a jeśli tak – wskazanie organu odwoławczego, trybu (pośredniego) wniesienia odwołania, a także terminu oraz zasad jego zachowania (...)" (zob. A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025, art. 107)

Warto w tym miejscu podkreślić, iż pouczenie zawarte w decyzji organu I instancji określa jaki środek, w jakim terminie i w jakim trybie "za pośrednictwem" winien być wniesiony w przypadku kwestionowania decyzji.

Ponadto należy mieć na uwadze, iż art. 63 § 1 K.p.a. zmieniony został przez art. 61 pkt 17 lit. a ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U.2020.2320) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 października 2021 r., czyli na długo przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie.

Tym samym Sąd uznał, iż na gruncie niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek okoliczności uzasadniających uznanie, że pouczenie zawarte w decyzji organu I instancji winno zawierać dodatkowe elementy.

Wobec powyższego, wobec wniesienia odwołania po terminie, organ zasadnie wydał zaskarżone postanowienie. Sąd jednocześnie, w ślad za wcześniejszymi wywodami, wskazuje, iż kwestia bezskuteczności wniesienia odwołania za pośrednictwem e-mail została przesądzona już w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 27/25.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.