Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2026 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (organ) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (organ I instancji) z [...] stycznia 2026 r. oddalające skargę Przedsiębiorstwa R.-H. R. Sp. z o.o. w P. (spółka) na czynności egzekucyjne.

W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że organ I instancji jako organ egzekucyjny prowadził wobec spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z [...] grudnia 2025 r. nr [...] wystawionego przez W. P. (wierzyciel). W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] grudnia 2025 r. zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego spółki. Wraz z zajęciem [...] grudnia 2025 r. doręczył spółce odpis tytułu wykonawczego. Bank, realizując zajęcie, [...] grudnia 2025 r. przekazał organowi egzekucyjnemu łącznie [...] zł. Kwota ta pokryła w całości dochodzone zaległości. Należność wraz z odsetkami oraz kosztami upomnienia została przekazana wierzycielowi [...] grudnia 2025 r. i w tym dniu zakończono postępowanie egzekucyjne.

Spółka [...] grudnia 2025 r. złożyła organowi I instancji skargę na czynności egzekucyjne. Zarzuciła wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego, bowiem, zdaniem spółki, naruszono:

- art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2026.268 ze zm. - u.p.e.a.) ze względu na brak w tytule wykonawczym: - podstawy prawnej obowiązku, w szczególności przepisów prawa; - daty wydania orzeczenia; - stwierdzenia wymagalności obowiązku;

- art. 26 § 1 u.p.e.a. w wyniku sporządzenia tytułu wykonawczego niezgodnie z wzorem, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U.2024.431 - rozporządzenie z 19 marca 2024 r.).

Organ zaznaczył, że spółka odrębnym pismem z [...] grudnia 2025 r. złożyła organowi I instancji zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczące: nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z przepisami prawa, wydania tytułu wykonawczego z naruszeniem art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] stycznia 2026 r. wierzyciel oddalił zarzuty spółki w całości.

Rozpatrując zażalenie spółki na postanowienie organu I instancji z [...] stycznia 2026 r., oddalające skargę spółki na czynności egzekucyjne, organ w pełni podzielił stanowisko organu I instancji.

Nawiązał do art. 54 § 1 u.p.e.a. Motywował, że przewidziany w tym przepisie środek ochrony prawnej stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych. W konsekwencji nie może zastępować innych środków zaskarżenia jak: zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, skarga do sądu powszechnego (por. sprawy sygn.: II FSK 1324/18, IlI FSK 583/21).

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które nie są objęte zakresem innego środka prawnego i tyko w zakresie zgodności z prawem czynności egzekucyjnych (por. wyrok w sprawie sygn. II FSK 1370/17).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w świetle przepisów, regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe rozpatrywanie zagadnień, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. Rozpatrzenie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej w ramach skargi na czynności egzekucyjne byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (por. wyroki sygn.: II FSK 2966/17, I GSK 1098/18, II FSK 48/18).

Zatem w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego toku (por. wyrok sygn. III FSK 583/21).

Rozstrzygnięcie skargi na czynności egzekucyjne - co do zasady - nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie konkretnej czynności, na którą wniesiono taką skargę (por. wyrok sygn. II FSK 2843/16).

W świetle powyższego, zdaniem organu, spółka w skardze na czynności egzekucyjne, powołując się na art. 54 u.p.e.a., nie przedstawiła żadnych naruszeń prawa dotyczących bezpośrednio czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Natomiast kwestionowała podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Zarzuty spółki w sprawie egzekucji administracyjnej zostały odrębnie rozstrzygnięte przez wierzyciela. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu mogła być jedynie czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. W tym zakresie organ I instancji jako organ egzekucyjny nie naruszył przepisów u.p.e.a.

Organ argumentował, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego stanowi środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a.

Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny przesłał do banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej spółki z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Bank został wezwany, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie:

1) po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego spółki;

3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji.

Spółka została zawiadomiona o zajęciu jej wierzytelności z rachunku bankowego wraz z doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego.

Zatem, w ocenie organu, zaskarżone czynności egzekucyjne nie naruszyły prawa.

Organ podkreślił, że organ I instancji jako organ egzekucyjny miał ustawowy obowiązek niezwłocznie podejmować czynności w celu przymusowego zrealizowania tytułu wykonawczego zgodnie z wnioskiem wierzyciela.

Spółka złożyła skargę na powyższe postanowienie organu.

Zarzuciła naruszenie:

- art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. przez przyjęcie, że zakresem skargi na czynności egzekucyjne nie jest objęta kontrola prawidłowości formalnej tytułu wykonawczego;

- art. 29 § 2 pkt 3, art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w wyniku przystąpienia do egzekucji i zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego spółki na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełniał ustawowych wymogów formalnych, bowiem nie zawierał podstawy prawnej obowiązku, podlegającego egzekucji, nie identyfikował aktu, z którego obowiązek wynikał, nie stwierdzał wymagalności obowiązku, obejmował odsetki obliczone odmiennie niż wskazano w treści tytułu;

- art. 26 § 1 u.p.e.a., § 1 rozporządzenia z 19 marca 2024 r., gdyż tytuł wykonawczy sporządzono niezgodnie z obowiązującym wzorem, w szczególności zabrakło tabel oznaczonych literami B i C;

- art. 124 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691 - K.p.a.), art. 18 u.p.e.a. ze względu na brak należytego, merytorycznego ustosunkowania się do konkretnych zarzutów spółki dotyczących wadliwości tytułu wykonawczego oraz rozbieżności między jego treścią a rzeczywistym zakresem prowadzonej egzekucji.

W następstwie formułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu wraz z postanowieniem organu I instancji z [...] stycznia 2026 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu zarzutów i wniosków zawartych w skardze spółka wykazywała, że art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek badania formalnej poprawności tytułu wykonawczego z punktu widzenia art. 27 § 1 u.p.e.a. - z urzędu i na każdym etapie postępowania egzekucyjnego.

Egzekucja oparta na nieprawidłowym tytule wykonawczym jest nielegalna. Z kolei zastosowanie środka egzekucyjnego w ramach nielegalnej egzekucji stanowi naruszenie ustawy w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.e.a.

Zdaniem spółki, "Teza organów obu instancji, że zarzuty formalne dotyczące tytułu wykonawczego są objęte wyłącznie trybem z art. 33 u.p.e.a., prowadzi do paradoksu: skoro organ egzekucyjny ma ustawowy obowiązek zbadania tytułu z urzędu i odmowy przystąpienia do egzekucji w razie stwierdzenia braków, to brak realizacji tego obowiązku jest wadą czynności egzekucyjnej, a nie jedynie kwestią do rozstrzygnięcia przez wierzyciela w trybie zarzutów. Gdyby przyjąć stanowisko organów, art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. byłby przepisem martwym - organ egzekucyjny mógłby bowiem zawsze stwierdzić, że kwestia formalnej poprawności tytułu nie podlega jego kontroli w postępowaniu skargowym, a zobowiązany powinien skierować zarzuty do wierzyciela. Taka wykładnia jest sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu i jego celem, którym jest zapewnienie, że egzekucja będzie prowadzona wyłącznie na podstawie tytułów spełniających ustawowe wymogi formalne."

Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej nie obejmują formalnej poprawności tytułu wykonawczego jako dokumentu. Jest to przedmiot oceny dokonywanej w trybie 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a., który mieści się w zakresie skargi na czynności egzekucyjne unormowanej w art. 54 § 1 u.p.e.a.

Spółka motywowała, że "Tytuł wykonawczy doręczony Spółce nie zawierał wskazania, z jakiej ustawy wynika obowiązek, nie identyfikował aktu, z którego obowiązek wynikał, ani nie zawierał daty wydania orzeczenia stanowiącego podstawę wystawienia tytułu."

W konsekwencji spółka nie wie, czy taki obowiązek w ogóle istnieje, czy organ egzekucyjny powinien był przystąpić do egzekucji.

Co więcej, zgodnie z rozporządzeniem z [...] marca 2024 r. formularz tytułu wykonawczego powinien zawierać tabele oznaczone literami A, B i C. Brak tych tabel w tytule wykonawczym doręczonym spółce oznacza, że nie spełniał wymogów z art. 26 § 1 u.p.e.a.

Według spółki, "Organ odwoławczy pomylił zatem dwa różne dokumenty: tytuł wykonawczy (którego wzór określa rozporządzenie z dnia 19 marca 2024 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych) oraz zawiadomienie o zajęciu (którego wzór określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, Dz.U. poz. 1519). Pomyłka ta świadczy o braku rzetelnej analizy zarzutów skarżącej."

W dalszej kolejności spółka motywowała, że obowiązek zapłaty odsetek został określony odmiennie w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego w porównaniu z tytułem wykonawczym. Jeżeli organ egzekucyjny w zawiadomieniu o zajęciu wskazał odsetki obliczone według innej stawki lub od innego terminu niż wynika to z tytułu wykonawczego, wówczas egzekucja została przeprowadzona niezgodnie z treścią tytułu wykonawczego, z naruszeniem ustawy w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.e.a.

W ocenie spółki, organy nie odniosły się do merytorycznej zgodności zakresu egzekucji z treścią tytułu wykonawczego.

Ponadto organ I instancji wymienił jako naruszony przez spółkę art. 25 § 1 u.p.e.a., natomiast organ art. 26 § 1 u.p.e.a., co dowodzi, że żaden z organów nie dokonał rzetelnej i pogłębionej analizy prawnej.

Gdyby organ egzekucyjny był bezwarunkowo zobligowany do wszczęcia egzekucji na zlecenie wierzyciela, ustawowy obowiązek badania dopuszczalności takiego wszczęcia byłby fikcją. Spółka ponownie nawiązała do art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.

Jeżeli organ egzekucyjny uznał, że zarzuty dotyczące tytułu wykonawczego nie podlegają badaniu w postępowaniu skargowym, to nie powinien był w ogóle wypowiadać się co do tego, czy tytuł spełnia wymogi ustawowe. Jeżeli zaś organ egzekucyjny wypowiedział się w tej kwestii - stwierdzając, że tytuł jest formalnie poprawny - to konsekwentnie powinien był odnieść się merytorycznie do konkretnych braków wskazanych przez spółkę, a nie ograniczać się do ogólnego stwierdzenia, że tytuł spełnia wymogi ustawowe.

W przekonaniu spółki, organ pomylił dwa różne rozporządzenia: rozporządzenie z 19 marca 2024 r. oraz rozporządzenie Ministra Finansów 21 grudnia 2012 w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U.2012.1519).

Spółka zaznaczyła, że kwestionowała nie zasadność ani wymagalność obowiązku (co rzeczywiście podlega trybowi z art. 33 u.p.e.a.), lecz formalną poprawność tytułu wykonawczego, która jest elementem badania dopuszczalności egzekucji przez organ egzekucyjny, dokonywanego z urzędu na podstawie art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Zarzuty formalnoprawne dotyczące tytułu wykonawczego jako podstawy czynności egzekucyjnych nie są tożsame z zarzutami kwestionującymi zasadność obowiązku i dlatego mieszczą się w zakresie kontroli dokonywanej w trybie art. 54 u.p.e.a.

Zarzuty spółki w sprawie egzekucji administracyjnej zostały oddalone przez wierzyciela postanowieniem z [...] stycznia 2026 r. Jednak spółka miała prawo - i obowiązek procesowy - skorzystać z obu środków ochrony prawnej, ponieważ dotyczą one różnych aspektów egzekucji. Natomiast przy przyjęciu stanowiska organów, formalna poprawność tytułu wykonawczego nie podlegałaby żadnej kontroli, co jest sprzeczne z art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.

W podsumowaniu, zdaniem spółki, "organ błędnie uznał, że zarzuty dotyczące formalnej poprawności tytułu wykonawczego nie są zarzutami formalnoprawymi odnoszącymi się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego. Tymczasem badanie czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi z art. 27 § 1 u.p.e.a., jest ustawowym obowiązkiem organu egzekucyjnego, wykonywanym z urzędu na podstawie art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. - a zatem mieści się w zakresie kontroli dokonywanej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a."

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie organu jest zgodne z prawem.

Spór spółki z organem skupił się na przedmiotowym zakresie środka zaskarżenia w postaci skargi na czynności egzekucyjne.

Zdaniem spółki, organ miał obowiązek zweryfikować prawidłowość tytułu wykonawczego, a tym samym legalność wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, bo czynności egzekucyjne mogą być zasadnie podejmowane tylko w legalnie wszczętym i prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Z kolei według organu, skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem zaskarżenia, który pozwala organowi sprawdzić wyłącznie sposób zastosowania konkretnej czynności egzekucyjnej objętej takim środkiem, czy odpowiadał wzorcom ustawowym. W tym przypadku spółka nie godziła się z zajęciem wierzytelności z rachunków bankowych.

W ocenie sądu, w tak zarysowanym sporze stanowisko organu należało zaakceptować z punktu widzenia prawa.

W myśl art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:

1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;

2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (§ 1).

Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (§ 2).

Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (§ 3).

Organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala skargę na czynność egzekucyjną;

2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę (§ 4).

Na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie (§ 5).

W przypadku uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny:

1) uchyla zaskarżoną czynność egzekucyjną w całości albo w części;

2) usuwa stwierdzoną wadę czynności egzekucyjnej (§ 6).

Wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny lub organ sprawujący nadzór może z urzędu wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne (§ 7).

Przy czym w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. czynności egzekucyjne zostały zdefiniowane jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

Zatem wprost zgodnie z treścią art. 54 § 1 u.p.e.a. przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne nie może być ani treść tytułu wykonawczego (ewentualne luki czy błędy w treści tytułu wykonawczego), ani zgodność z prawem wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast przesłanka naruszenie ustawy zawarta w art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dotyczy wyłącznie ustawowych warunków przeprowadzenia konkretnej czynności egzekucyjnej.

Ponadto art. 54 § 2 u.p.e.a. jednoznacznie stanowi, że skarga na czynności egzekucyjne określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i konsekwentnie wyjaśniał, że w postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną niedopuszczalne jest podnoszenie i rozpatrywanie argumentacji w zakresie wszczęcia postępowania egzekucyjnego (por. przykładowo orzeczenia sygn.: III FSK 60/25, III FSK 405/25 dostępne w systemie elektronicznym LEX).

W realiach analizowanej sprawy spółka w skardze na czynności egzekucyjne nawiązała do art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i wykazywała luki w treści tytułu wykonawczego, zarzuciła wystawienie tytułu wykonawczego na nieaktualnym urzędowym formularzu, "brak korelacji pomiędzy tytułem egzekucyjnym a zakresem prowadzonej egzekucji.

Zdaniem spółki, "zakres prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest odmienny od treści tytułu wykonawczego w zakresie wskazania początkowej daty biegu terminu. W tytule wykonawczym bieg daty od której nalicza się odsetki następuje w kolejnych miesiącach począwszy od [...] lutego 2022 roku. Postępowanie egzekucyjne w zakresie wszystkich kwot wskazanych jako należność główna określa jeden termin płatności w stosunku co do każdej należności ma dzień [...] stycznia 2020 roku. Różna jest również kwota wskazana jako należność główna wynikająca z wysokości odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w ramach z zakresu prowadzenia postępowania egzekucyjnego treści tytułu wykonawczego."

W świetle omówionego wyżej stanu prawnego argumentacja spółki dotycząca art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. pozostawała poza granicami środka zaskarżenia w postaci skargi na czynności egzekucyjne unormowanej w art. 54 § 1 - § 7 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez podpisanie albo opatrzenie pieczęcią, o której mowa w art. 26e § 1 pkt 4 albo 5, wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego.

Następnie według art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Zatem, wbrew stanowisku spółki, art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wprost zgodnie z ich treścią nie kształtują ustawowych warunków dokonania czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a tylko te ustawowe warunki podlegają weryfikacji w ramach skargi na czynności egzekucyjne.

Jedyny argument spółki, który nawiązywał do zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, dotyczył sposobu określenia odsetek w zawiadomieniach o zajęciach skierowanych do banków. Jednak również w tym zakresie stanowisko spółki nie jest trafne. Spółka bowiem błędnie odczytała treść zawiadomień o zajęciach wierzytelności z rachunków bankowych.

W rubryce opisanej jako zakres dat/termin płatności zostały określone kolejne lata podatkowe od [...] stycznia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r., od [...] stycznia 2021 r. do [...] grudnia 2021 r., od [...] stycznia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r., od [...] stycznia 2023 r. do [...] grudnia 2023 r., od [...] stycznia 2024 r. do [...] grudnia 2024 r. i od [...] stycznia 2025 r. do [...] grudnia 2025 r. Następnie, po ujęciu odpowiedniego roku podatkowego, każdorazowo został wymieniony termin płatności podatku. Odsetki podlegały naliczeniu od dnia następującego po terminie płatności. Z kolei różnice w wysokości odsetek między tytułem wykonawczym a zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych wynikały z upływu czasu (tytuł wykonawczy z [...] grudnia 2025 r., zawiadomienia o zajęciu z 17 i [...] grudnia 2025 r.).

Wobec tego spółka nie wykazała, aby zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych miały objąć kwoty nienależne z tytułu odsetek. Trzeba też zauważyć, że to na spółce - co do zasady - spoczywał ustawowy obowiązek naliczania odsetek od zaległości podatkowych, a składając skargę na czynności egzekucyjne ustawowy obowiązek wykazania, na czym konkretnie miał polegać ewentualny błąd organu egzekucyjnego. W złożonej skardze na czynności egzekucyjne tak się nie stało.

W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli legalności sąd ocenia, że żaden z argumentów spółki przedstawionych w skardze na czynności egzekucyjne, a następnie w skardze do sądu nie podważał legalności zajęcia przez organ egzekucyjny wierzytelności spółki z rachunków bankowych.

Zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych jest czynnością egzekucyjną - środkiem egzekucyjnym w rozumieniu art. 1a pkt 2, pkt 12a u.p.e.a. Sposób przeprowadzenia takiej czynności został opisany przez ustawodawcę w art. 80 u.p.e.a. Spółka w treści skargi na czynności egzekucyjne w żaden sposób nie odniosła się ani do art. 1a pkt 2, pkt 12a, ani do art. 80 u.p.e.a., które były podstawą prawną zajęcia jej wierzytelności z rachunków bankowych.

W konsekwencji spółka nie podważyła zgodności z prawem sposobu zastosowania przez organ egzekucyjny omawianych czynności egzekucyjnych w rozumieniu przesłanki wymienionej w art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a., biorąc pod uwagę ustawowy zakres przedmiotowy instytucji skargi na czynności egzekucyjne oraz związanie treścią skargi na czynności egzekucyjne mocą art. 54 § 2 u.p.e.a. (por. przykładowo orzeczenia sygn.: I GSK 764/22, I GSK 346/21, I GSK 216/21 dostępne w systemie elektronicznym LEX).

Ponownie należy podkreślić, że czym innym jest zgodność z ustawą konkretnych czynności egzekucyjnych w rozumieniu art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a czym innym wystawienie tytułu wykonawczego, wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego, do których nie można zasadnie odnosić tej regulacji prawnej.

Wbrew przekonaniu spółki, wystawienie tytułu wykonawczego, wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego mogą być objęte weryfikacją w ramach instytucji prawnych przewidzianych przez ustawodawcę w u.p.e.a., tyle że nie w trybie skargi na czynności egzekucyjne.

Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm.).

.