Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego we Włoszczowie na uchwałę Rady Miejskiej we Włoszczowie z dnia 30 października 2019 r. nr XII/89/19 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność § 10, § 16 ust. 1 pkt 2 - w części określającej maksymalną pojemność przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych worków, pojemników oraz koszy ulicznych oraz § 21 ust. 5 zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałym zakresie.

W dniu 30 października 2019 r. Rada Miejska we Włoszczowie, działając a podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, poz. 1309, poz. 1571, poz. 1696, oz. 1815), zwanej dalej u.s.g., oraz art. 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010), zwanej dalej ustawą, po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie, podjęła uchwałę nr XII/89/19 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Włoszczowa wskazując w:

- § 8, że:

"1. Usuwanie błota, śniegu i lodu z części nieruchomości służących do użytku publicznego powinno odbywać się niezwłocznie po ich wystąpieniu, natomiast innych zanieczyszczeń systematycznie w miarę potrzeb.

2. Uprzątanie błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń polega na usunięciu w miejsca niepowodujące zakłóceń w ruchu pieszych i pojazdów oraz w sposób umożliwiający odbiór ich nadmiaru.

3. Nieusunięty lód należy posypać piaskiem lub innym środkiem w celu zlikwidowania jego śliskości."

- § 10, że "Do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych wykorzystuje się:

1) worki o pojemności od 60 l do 120 l;

2) pojemniki na odpady o pojemności 120 l, 240 l,1100 l;

3) pojemniki o pojemności od 3000 do 7000 dm3;

4) pojemniki i worki oznaczone odpowiednimi kolorami w stosunku do każdego rodzaju odpadu selektywnie zbieranego, o pojemności od 60 do 1100 1;

5) kosze uliczne o pojemności od 20 do 70 l."

- § 16 ust. 1 pkt 2, że "Ustala się minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na drogach publicznych w terenie zabudowanym - od 20 l do 70 l usytuowane w odległości co najmniej 200 m od kolejnego urządzenia".

- § 21 ust. 5, że "Nie dopuszcza się odprowadzania nieczystości ciekłych do rowów otwartych, gruntu, zbiorników wodnych, cieków wodnych, kanalizacji deszczowej oraz pompowania ich na pola, łąki, itp.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Prokurator Rejonowy we Włoszczowie domaga się stwierdzenia nieważności § 8 ust. 1, 2, 3, § 10 oraz § 16 ust. 1 pkt 2 oraz § 21 ust. 5 ww. uchwały, podnosząc zarzuty istotnego naruszenia prawa tj. art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z § 115, § 135, § 118, § 137, 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, jak i art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 u.s.g. – polegające na przyjęciu tych regulacji z przekroczeniem delegacji ustawowej przy określeniu obowiązków właścicieli nieruchomości, obowiązujących ich zakazów i nakazów oraz nieuprawnione powtórzenie i modyfikację zapisów poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego w:

1. § 8 ust 1, 2 i 3 regulaminu poprzez określenie, że usuwanie błota, śniegu i lodu z części nieruchomości służących do użytku publicznego powinno odbywać się niezwłocznie po ich wystąpieniu, natomiast innych zanieczyszczeń systematycznie w miarę potrzeby oraz uprzątanie błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń polega na usunięciu w miejsca niepowodujące zakłóceń w ruchu pieszych i pojazdów oraz w sposób umożliwiający odbiór ich nadmiaru, a nieusunięty lód należy posypywać piaskiem lub innym środkiem w celu usunięcia śliskości;

2. w § 10 oraz § 16 ust. 1 pkt regulaminu poprzez zapis określający nie tylko minimalną, ale także maksymalną pojemność urządzenia przeznaczonego do zbierania odpadów komunalnych – w § 10 pkt 1 worków o pojemności od 60 do 120 l, w § 10 pkt 2 pojemników o pojemności 120, 240 i 1100 l, w § 10 pkt 3 pojemników od 3000 do 7000 dm3, w § 10 pkt 4 pojemników i worków od 60 do 1100 l, w § 10 pkt 5 koszy ulicznych od 20 do 70 litrów, w § 16 ust 1 pkt 2 pojemników od 20 do 70 l;

3. w 21 ust. 5 regulaminu przez nałożenie zakazów – wobec bliżej nieokreślonych podmiotów – w postaci odprowadzania nieczystości ciekłych do rowów otwartych, gruntów, zbiorników wodnych, cieków wodnych, kanalizacji deszczowej, oraz pompowania ich na pola, łąki itp.

W uzasadnieniu skarżący wskazał:

Ad 1. – na naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, gdyż regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie nie może wykraczać poza materię przewidzianą w ustawie, która zawiera normę kompetencyjną a organ był uprawniony jedynie do określenia wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego;

Ad 2 – że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy regulamin ma określać szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące minimalnej – nie zaś, jak przyjął organ – maksymalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów;

Ad 3 – że kwestie te są uregulowane w ustawie o odpadach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że:

- kompetencja Rady Miejskiej do objęcia regulaminem kwestii uprzątania śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego wynikała z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy; brak w obowiązującym porządku prawnym definicji pojęcia "uprzątanie", w którym zdaniem organu w potocznym rozumieniu mieszczą się obowiązki opisane w § 8 ust. 1-3 regulaminu; natomiast celem delegacji z art. 4 ust. 2 pkt. 1 lit. b ustawy jest utrzymanie porządku rozumianego jako zapewnienie bezpiecznego poruszania się po chodnikach lub innych powierzchniach służących do użytku publicznego, a w tym niewątpliwie mieści się również zapobieganie poślizgom;

- w odniesieniu do określenia rodzajów i wymaganej pojemności pojemników nie doszło do przekroczenia delegacji ustawowej, uwzględniono przesłanki określone w art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy, w tym zakresie doszło do wskazania ogólnej charakterystyki, której jednym z elementów technicznych jest pojemność;

- kompetencja Rady Miejskiej do objęcia regulaminem kwestii odprowadzania nieczystości ciekłych wynikała z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy i wbrew zarzutom skargi postanowienia regulaminu w tym zakresie nie przekraczają delegacji ustawowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2019 r. poz. 2167). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się – z powołaniem na koncepcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych – że rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy to naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05).

Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi bowiem do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny jest naruszany przez modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013r. o sygn. akt II GSK 2114/11, dostępny, jak wszystkie powołane wyroki, w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Powyższy wniosek wynika zarówno z opisanej wyżej istoty upoważnienia ustawowego, jak i z prawa adresatów norm prawnych do dobrej legislacji. Powszechnie uznawane zasady postępowania legislacyjnego zawarte zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), określającym sposób tworzenia i redagowania aktów normatywnych. Zgodne z § 143 tego rozporządzenia, do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziały 2-7, a do przepisów porządkowych – również w dziale I rozdział 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Z regulacji zawartych w § 115 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do wskazanego rozporządzenia wynika, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, z kolei zgodnie z § 118 i § 137 w zw. z § 143 w akcie wykonawczym nie powtarza się tego, co zostało wcześniej przez prawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym (w ustawie upoważniającej lub w innym akcie normatywnym - innej ustawie, ratyfikowanej umowie międzynarodowej, czy rozporządzeniu). Chociaż przepisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny legalności zaskarżonego regulaminu, jednakże wskazane w nich zasady w rzeczywistości uszczegóławiają konstytucyjne wymogi w zakresie poprawnej legislacji, określone w art. 7 i 94 Konstytucji RP. Zasady te stanowią element demokratycznego państwa prawnego i są związane z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. II OSK 2498/16).

Zaakcentowania wymaga, że przedmiotowy regulamin stanowi prawo miejscowe, które powinno zawierać treści normatywne, a nie powtórzenia norm zawartych w innych przepisach. Takie "powtarzanie" przepisów za innymi aktami prawnymi, wyższego rzędu, pozbawia w istocie akt charakteru normatywnego, czyni go niejasnym i nieczytelnym, a w konsekwencji uniemożliwia osiągnięcie funkcji, dla jakiej jest stanowiony. Ponadto, interpretacja zawartych w regulaminie definicji dokonywana jest w kontekście uchwały, w której je zawarto, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Definiując w akcie prawnym określone pojęcia prawodawca daje wyraz temu, że zamierza przypisać definiowanym zwrotom nie tylko inne znaczenie niż w języku potocznym, ale także inne znaczenie niż powszechnie przyjęte w innych aktach prawnych.

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09 (Monitor Polski z 2009 r. nr 72, poz. 917), zwrócono ponadto uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na ustawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo (por. WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2019r., sygn. II SA/Gd 827/19).

Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ustawy z dnia z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. - na datę podjęcia zaskarżonej uchwały - Dz. U. z 2019 r. poz. 2010), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Z kolei stosownie do ust. 2 art. 4 ustawy regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

1) wymagań w zakresie:

a) selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady,

b) selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży,

c) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

d) mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków;

2a) utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) (uchylony);

5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Odnośnie obowiązków określonych w § 8 regulaminu nie sposób było – jak wskazywał Prokurator – ocenić je jako istotnie naruszające prawo. Wynika to z faktu, że, po pierwsze, ust. 1 tej regulacji dotyczył, zgodnie z delegacją z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy "usuwania błota, śniegu i lodu z części nieruchomości służących do użytku publicznego", a po drugie cały, zaskarżony do tut. Sądu przepis został zawarty w Rozdziale 4 "Wymagania w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego". Tym samym, pomimo że w § 8 ust. 2 i 3 regulaminu (w przeciwieństwie do § 8 ust. 1) Rada Miejska nie odniosła się expressis verbis do zakresu przedmiotowego ustanowionych sposobów uprzątania błota, śniegu, lodu, innych zanieczyszczeń oraz posypywania nieusuniętego lodu piaskiem lub innym środkiem w celu zlikwidowania jego śliskości, to rodzaj miejsc podlegających tym obowiązkom wynika z wykładni systemowej regulaminu. Powołane regulacje § 8 ust. 2 i 3 zostały bowiem zawarte w Rozdziale 4 "Wymagania w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego". W rezultacie, już sam tytuł tego Rozdziału określa – w sposób zgodny z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy – miejsca podlegające ustalonym przez lokalnego prawodawcę szczegółowym zasadom utrzymania czystości i porządku – co przesądza o wydaniu w tego przepisu prawa lokalnego na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Powracając jeszcze do regulacji § 8 ust. 2 regulaminu wskazać trzeba, że przepis ten dotyczący "uprzątania błota, śniegu, lodu oraz innych zanieczyszczeń" skorelowany jest z obowiązkami zarządu drogi (art. 5 ust. 4 pkt 2 ustawy) i gminy (art. 3 ust. 2 pkt 11 ustawy), dotyczącymi zbierania uprzątniętego przez właścicieli błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń uprzątniętych z chodników przez właścicieli nieruchomości i pozbycia się ich. Oznacza to, że nie na właścicielu ciąży obowiązek pozbycia się błota, śniegu itd. uprzątniętych uprzednio z chodnika i zmagazynowanych np. wzdłuż chodnika. Określenie przy tym, jak ma wyglądać to magazynowanie śniegu do czasu pozbycia się go przez zarząd drogi lub gminę, mieści się w pojęciu "uprzątania" użytym w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy. Ponadto określenie miejsca magazynowania błota, śniegu itd. jest ze wszech miar racjonalne i zgodne z powszechnie stosowaną praktyką. Celem delegacji z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c jest bowiem utrzymanie porządku rozumianego jako zabezpieczenie możliwości bezpiecznego poruszania się po chodnikach, w czym niewątpliwie mieści się zapobieganie poślizgom (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 grudnia 2019 r., II SA/Ke 706/19).

W tym zakresie skarga Prokuratora – jako niezasadna – podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pkt II sentencji wyroku.

Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej regulacji § 21 ust. 5 regulaminu, zawierającej – skierowanie wobec bliżej nieokreślonych podmiotów – de facto zakazów (poprzez użycie sformułowania "nie dopuszcza się") odprowadzania nieczystości ciekłych do rowów otwartych, gruntu, zbiorników wodnych, cieków wodnych, kanalizacji deszczowej oraz pompowania ich na pola, łąki, itp., to kwestie te, jak trafnie zarzuca Prokurator, są uregulowane w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zaznaczyć przy tym trzeba, że już art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy nakłada obowiązek pozbywania się odpadów i nieczystości zgodnie z ustawami i przepisami odrębnymi. Ponadto, delegacja z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy dotyczy pozytywnego określenia sposobu pozbywania się odpadów i nieczystości, nie zaś zakazów tego dotyczących. W rezultacie, w odniesieniu do § 21 ust. 5 regulaminu ustawodawca lokalny dopuścił się przekroczenia upoważnienia ustawowego. W treści art. 4 ust. 2 ustawy nie można bowiem doszukać się delegacji, która uprawniałaby radę do wprowadzenia w regulaminie ww. zakazów (por. ww. wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 grudnia 2019 r., II SA/Ke 706/19).

Podobnie, zasadnym okazał się zarzut skargi w odniesieniu do § 10 i § 16 ust. 1 pkt 2 regulaminu, które to regulacje określiły nie tylko minimalną – lecz również maksymalną – pojemność pojemników, worków oraz koszy ulicznych przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych. W przepisie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy jako obligatoryjne zagadnienie do uregulowania w regulaminie określono bowiem jedynie "rodzaj i minimalną pojemność pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym". Tym samym, Rada Miejska – określając w § 10 i § 16 ust. 1 pkt 2 regulaminu maksymalną pojemność pojemników, worków oraz koszy ulicznych przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych – dopuściła się przekroczenia upoważnienia ustawowego z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2020 r., IV SA/Po 355/20).

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w odniesieniu do § 10, § 16 ust. 1 pkt 2 oraz § 21 ust. 5 ww. uchwały jak w pkt I sentencji wyroku – na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 1 u.s.g.