Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 866/23 w sprawie ze skargi M.F. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 18 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie na rzecz M.F. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 7 grudnia 2023 r., II SA/Sz 866/23, po rozpoznaniu skargi M.F. (dalej: "skarżący") na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z 18 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany, uchylił zaskarżone orzeczenie oraz postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z 13 kwietnia 2023 r., nr [...] o odmowie wyłączenia Komendanta Miejskiego Policji w K. oraz zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Orzeczeniem z 28 lutego 2023 r., nr [...], Komendanta Miejskiego Policji w K. (dalej: "Komendant MP", "organ pierwszej instancji"), wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu, obwinionemu o to, że:

1. 9 lipca 2022 r. wykonując czynności związane z przyjęciem i umieszczeniem w policyjnym pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwiania Komendy Miejskiej Policji w K,, wobec D.S. (dalej: "zatrzymany", "doprowadzony"), względem którego wcześniej użyty został środek przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek założonych na ręce trzymane z tyłu, bezpodstawnie użył środka przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej, stosując techniki ataku polegające na zadaniu uderzeń i popychaniu, czym wypełnił znamiona przewinienia dyscyplinarnego w sposób określony w dyspozycji art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2023 poz. 171, dalej: "ustawa o Policji") w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 lit. c przy zast. art. 8 i art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 202, dalej: "ustawa o środkach przymusu bezpośredniego"),

2. 9 lipca 2022 r. wykonując czynności związane z przyjęciem i umieszczeniem zatrzymanego w policyjnym pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwiania Komendy Miejskiej Policji w K., nie udokumentował w notatce użycia środków przymusu bezpośredniego wobec doprowadzonego, do czego był zobowiązany na mocy obowiązujących przepisów prawa regulujących przypadki oraz zasady wykorzystania i użycia środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariuszy Policji, czym wypełnił znamiona przewinienia dyscyplinarnego w sposób określony w dyspozycji at. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 51 ust. 1 i art. 54 ust. 3 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego,

3. 9 lipca 2022 r. wykonując czynności związane z przyjęciem i umieszczeniem w policyjnym pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwiania Komendy Miejskiej Policji w K., używał w stosunku do doprowadzonego słów potocznie uznawanych za obelżywe w postaci "jesteś idiotą", czym wypełnił znamiona przewinienia dyscyplinarnego w sposób określony w dyspozycji at. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 4 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2004 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta,

4. 9 lipca 2022 r. wykonując wobec doprowadzonego czynności związane z przyjęciem i umieszczeniem w policyjnym pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzanych w celu wytrzeźwienia Komendy Miejskiej Policji w K., pomimo ciążącego obowiązku, będącego następstwem wydawanych doprowadzonemu poleceń określonego zachowania się, nie podał na jego żądanie stopnia, imienia i nazwiska, czym wypełnił znamiona przewinienia dyscyplinarnego, w sposób określony w dyspozycji at. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 3 przy zastosowaniu § 1 pkt 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 lutego 2020 r. w sprawie postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów,

wobec zarzutów z pkt 2, 3 i 4 organ pierwszej instancji orzekł o uniewinnieniu obwinionego. Natomiast co do zarzutu opisanego w pkt 1 zmienił kwalifikację prawną czynu, poprzez wykreślenie art. 8 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego, uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę nagany.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w S. (dalej: "Komendant WP", "organ drugiej instancji"), orzeczeniem z 12 kwietnia 2023 r., nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Orzeczeniem nr [...] z 1 czerwca 2023 r., Komendant MP ponownie orzekł o uniewinnieniu skarżącego w zakresie zarzutów z pkt 2, 3 i 4, zaś co do zarzutu opisanego w pkt 1 zmienił kwalifikację prawną czynu, poprzez wykreślenie art. 8 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego, uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę nagany.

Rozpoznając odwołanie skarżącego, Komendant WP, orzeczeniem z 18 lipca 2023 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji opisał zawartość pliku zawierającego zarejestrowany przez kamerę znajdującą się wewnątrz pomieszczenia dla osób zatrzymanych, obraz obejmujący korytarz oraz pomieszczenie z ladą służącą do przyjmowania osób zatrzymanych. Ponadto Komendant WP zrelacjonował wyjaśnienia skarżącego, jak również zeznania przesłuchanych uzupełniająco świadków. Opisał także czynności wykonane przez organ pierwszej instancji, po uchyleniu orzeczenia z 28 lutego 2023 r., w związku z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu Komendanta WP z 12 kwietnia 2023 r.

Organ drugiej instancji odniósł się także do argumentacji skarżącego zawartej we wniosku o wyłączenie dotychczasowego rzecznika dyscyplinarnego (z uwagi na znajomość skarżącego i jego ojca), wskazując, że kwestia wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego leży w gestii Komendanta MP, który rozstrzygnął wniosek skarżącego na wcześniejszym etapie postępowania. Wyjaśnił też z jakich względów, w jego ocenie, wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, złożonego w Prokuraturze Rejonowej w K. jest niezasadny, jak również dlaczego nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że nie wiedział, iż doprowadzony przebywając w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych miał kajdanki na rękach.

Komendant WP wskazał, że nie dopatrzył się nieprawidłowości w procedowaniu organu pierwszej instancji w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu orzeczenia z 12 kwietnia 2023 r. Ponadto wyjaśnił, z jakich względów uważa, że wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który przywołanym na wstępie wyrokiem z 7 grudnia 2023 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1632, dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżone orzeczenie oraz postanowienie Komendanta WP z 13 kwietnia 2023 r., nr [...] o odmowie wyłączenia Komendanta MP.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że kwestią wymagającą wyjaśnienia w pierwszej kolejności, ze względu na jej wstępny i procesowy charakter, była ocena spełnienia przesłanki do wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego.

Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, celem instytucji wyłączenia jest zapewnienie realizacji zasady prawdy obiektywnej, jednej z podstawowych zasad obowiązujących we wszelkich postępowaniach: karnych, dyscyplinarnych, cywilnych, administracyjnych. Zasada ta może być zrealizowana tylko wówczas, gdy stworzone i zrealizowane zostaną warunki do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu, a także przez sam organ, który nie jest zainteresowany sposobem i treścią rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, wniosek skarżącego o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego z udziału w postępowaniu, nie został prawidłowo rozpatrzony, a przełożony dyscyplinarny, jeszcze przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, wyrobił sobie pogląd na temat winy i sprawstwa skarżącego. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, świadczy o tym treść pisma z 5 sierpnia 2022 r., w którym Komendant MP, w skierowanej do zatrzymanego korespondencji stwierdza, że w wyniku czynności wyjaśniających "stwierdzono naruszenie przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 12 ust. 1, przy zast. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. W związku z powyższym wobec funkcjonariusza zastosowane zostaną środki dyscyplinarne przewidziane w rozdziale 10 ustawy o Policji".

Biorąc to pod uwagę, Sąd pierwszej instancji odnotował, że wbrew ustaleniom organu, pomimo wydania postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu dopiero 5 października 2022 r., już 5 sierpnia 2022 r., przełożony dyscyplinarny stwierdził, że skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej oraz że zostaną wobec niego zastosowane środki dyscyplinarne.

Niezależnie od tego, Sąd Wojewódzki uznał, że w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dla pełnego zrealizowania tej zasady nie jest wystarczające przytoczenie zarzutów skarżącego, ale niezbędne jest ich rozważenie i zaprezentowanie w uzasadnieniu orzeczenia stanowiska organu odwoławczego, w odniesieniu do poszczególnych zarzutów, wraz z uzasadnieniem zajętego stanowiska. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Komendant WP nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów zmierzających do podważenia prawidłowości oceny i ustaleń dokonanych przez przełożonego dyscyplinarnego, a w szczególności nie ocenił prawidłowo zeznań przesłuchiwanych policjantów.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, powyższe uchybienia uzasadniały uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie Sąd Wojewódzki nakazał, aby ponownie rozpatrując sprawę organ kierował się przedstawionymi wyżej wskazaniami, w pierwszym rzędzie ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o wyłączenie Komendanta MP od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu.

Od powyższego wyroku Komendant WP wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komendanta WP, podczas gdy Sąd nie dostrzegł w przedstawionym materiale dowodowym wyczerpującego uzasadnienia dającego podstawę do oddalenia skargi;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135c ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowienia Komendanta WP z 13 kwietnia 2023 r. nr 8/23 o odmowie wyłączenia Komendanta MP, poprzez przyjęcie przez Sąd, iż wniosek o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego nie został prawidłowo rozpatrzony podczas gdy organ drugiej instancji prawidłowo stwierdził, iż brak jest podstaw do wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego;

c) art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. 134 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie i uwzględnienie skargi policjanta, poprzez stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ przepisów i wydanie orzeczenia przedwcześnie, podczas gdy okoliczności zdarzenia nie nasuwały żadnych wątpliwości i zostały wyczerpująco ustalone poprzez szeroki materiał dowodowy;

d) art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. 135k ustawy o Policji, poprzez stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, ze doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, podczas gdy organ administracji publicznej zastosował w pełni zasadę dwuinstancyjności rozpatrując ponownie materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji i opierając się na wszystkich zebranych dowodach w sprawie.

Z uwagi na powyższe zarzuty Komendant WP wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi lub ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca na celu wykazanie zasadności przedstawionych zarzutów kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, zaś granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą w ramach wskazanych podstaw. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych, o których stanowi art. 176 p.p.s.a., należy rozumieć szczegółowe określenie tych przepisów prawa, które – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i ich uzasadnienie. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd do domyślania się, który przepis prawa, w zakresie wyrażonej w nim normy prawnej, autor skargi kasacyjnej miał na uwadze (por. postanowienie NSA z 20 lutego 2019 r., II OSK 206/19, wyroki NSA z: 3 listopada 2015 r., I OSK 755/14; 3 września 2015 r., II OSK 41/14).

Zgodnie z art. 173 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i to do nich należy kierować zarzuty skargi kasacyjnej, a nie do decyzji (orzeczeń), od których służy skarga zwykła do tych sądów. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy ustaw szczególnych, lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom (por. wyrok NSA z 25 września 2015 r., II GSK 24/15). Autor skargi kasacyjnej podnosząc w petitum skargi kasacyjnej naruszenie przepisów ustawy o Policji, regulujących odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów, nie powiązał ich, w przypadku zarzutów c i d, z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącymi podstawę prawną orzeczenia Sądu pierwszej instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w zarzucie a i b przywołał wprawdzie art. 145 p.p.s.a., ale wskazując na naruszenie przepisów postępowania nieprawidłowo odwołał się do art. 145 § pkt 1 lit. a p.p.s.a., który to przepis przewiduje uwzględnienie skargi w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Niepoprawności te pozostawały jednak bez wpływu na możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej.

W przedmiotowej skardze kasacyjnej nie został w pełni wypełniony warunek precyzyjnego opracowania stawianych zarzutów. W ramach zarzutu naruszenia art. 134i i art. 135k ustawy o Policji (zarzut c i d) nie została określona jednostka redakcyjna tych artykułów. Art. 134i ww. ustawy, odnoszący się do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i czynności wyjaśniających, składa się z 19 ustępów o zróżnicowanej treści normatywnej, i brak sprecyzowania do którego z nich kierowane są zarzuty skargi kasacyjnej nie pozwała na odniesienie się do tak skonstruowanego zarzutu. Naruszony, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za autora skargi kasacyjnej wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Zarzut w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie. Warunek ten nie został zrealizowany.

Art. 135k ustawy o Policji, odnoszący się do dwuinstancyjności postępowania dyscyplinarnego, składa się z 5 ustępów zróżnicowanych treściowo. Także i w tym przypadku autor skargi kasacyjnej nie wskazał, ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, do którego z ustępów skierowany jest zarzut. Brak ten także i w tym przypadku, przy założeniu, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do domyślania się intencji autora skargi kasacyjnej, uniemożliwia przeprowadzenie badania zasadności tak niedoprecyzowanego zarzutu.

Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 135c ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten określa sytuacje, przy zaistnieniu których przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

W pierwszej kolejności na podkreślenie zasługuje, że Sąd pierwszej instancji nie przesądził w żadnym razie, że Komendant MP powinien podlegać wyłączeniu w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Sąd ocenił natomiast, że wniosek skarżącego nie został prawidłowo rozpatrzony. Zdaniem Sądu, Komendant WP w postanowieniu z 13 kwietnia 2023 r. przyjął błędne, pozostające w sprzeczności z treścią pisma Komendanta MP z 5 sierpnia 2022 r. założenia, wobec czego wniosek o wyłącznie przełożonego dyscyplinarnego powinien zostać rozpoznany ponownie z uwzględnieniem rzeczywistej treści tego pisma. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że w treści pisma kierowanego do zatrzymanego nie było mowy o możliwości dopuszczenia się naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego lecz o jej naruszeniu w sposób wskazany w szczegółowo wymienionych przepisach ustawy o Policji i ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Zgodzić się należy z oceną Sądu pierwszej instancji, że organ powinien przeprowadzić analizę rzeczywistej treści pisma, do którego odwołuje się w swojej argumentacji skarżący, albowiem może to doprowadzić do odmiennej oceny wniosku o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego. Powyższe nie oznacza jednak, że wniosek o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego powinien zostać uwzględniony. Podzielić trzeba ocenę skarżącego kasacyjnie organu, że nie można apriorycznie kwestionować bezstronności przełożonego. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie zaistniała. Skarżący powołał określone fakty, które w jego ocenie świadczą o braku bezstronności przełożonego dyscyplinarnego i to te okoliczności powinny być przez organ przeanalizowane, bez modyfikacji ich treści. Takie też było stanowisko Sądu pierwszej instancji, które zasługuje na aprobatę.

Kolejny zarzut obejmuje przepis art. 135e ust. 1 ustawy o Policji, określający czynności przeprowadzane przez rzecznika dyscyplinarnego w toku postępowania dyscyplinarnego. W swojej argumentacji Sąd pierwszej instancji nie odwołuje się do tego przepisu, nie analizuje czynności podejmowanych przez rzecznika dyscyplinarnego, nie zarzuca organowi aby doszło do naruszenia powyższego przepisu. Nie jest zatem uprawnione czynienie Sądowi pierwszej instancji wytyku naruszenia tego przepisu, w sytuacji gdy Sąd przepisu tego nie stosował. Zastrzeżenia WSA w Szczecinie nie dotyczyły czynności przeprowadzonych przez rzecznika dyscyplinarnego ale postępowania organu odwoławczego, który – zdaniem Sądu – nie odniósł się do zarzutów skarżącego, formułowanych w stosunku do oceny materiału dowodowego zebranego w ramach postępowania dyscyplinarnego, dokonanej przez organ. Ta ocena w skardze kasacyjnej nie została skutecznie podważona.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.