Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2246/14 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za obywatela polskiego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2246/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy uznania za obywatela polskiego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z dnia 1 lipca 2014 r., obywatel polski K. S. i obywatelka Indii C. (Ć.) K. - działając jako przedstawiciele ustawowi wówczas małoletniej obywatelki indyjskiej S. K. (pisownia imienia według jej indyjskiego paszportu i karty pobytu) vel S. K. (pisownia imienia według odpisu skróconego jej polskiego aktu urodzenia) i za jej zgodą, zwrócili się do Wojewody [...] o uznanie ich córki za obywatela polskiego w trybie art. 30 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r., poz. 161 ze zm.).

W toku postępowania, z dniem [...] lipca 2014 r., S. K. stała się osobą pełnoletnią i w związku z tym - na wezwanie organu I instancji - pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. potwierdziła, że podtrzymuje wniosek przedstawicieli ustawowych o uznanie ją za obywatela polskiego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda [...] odmówił uznania za obywatela polskiego S. K..

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Minister wskazał, że z danych i informacji zawartych we wniosku oraz dokumentach do niego załączonych, a także z informacji pozyskanych przez organ I instancji z urzędu (w trybie art. 36 ust. 2 ww. ustawy), wynika, że wnioskodawczyni urodziła się w dniu [...] lipca 1996 r. w m. M. (I.) jako S. K., córka K. S. - obecnie obywatela polskiego i Ć. /C./ rodowe K., obywateli Indii. W dniu składania wniosku wnioskodawczyni była osobą małoletnią, jednakże z dniem [...] lipca 2014 r. uzyskała pełnoletniość. Z dniem urodzenia nabyła obywatelstwo indyjskie i legitymuje się indyjskim paszportem, wystawionym na imię i nazwisko S. K.. W dacie składania wniosku zameldowana była na pobyt czasowy w W., przy ul. Ś. [...] m. i tam też obecnie zamieszkuje. Aktualnie nie kontynuuje nauki. S. K. w dniu 13 czerwca 2014 r. uzyskała od Wojewody [..] zezwolenie na osiedlenie się na terytorium RP. Obecnie legitymuje się kartą pobytu seria i nr [...], wydaną przez Wojewodę [...] w dniu [...] lipca 2014 r. na imię i nazwisko S. K., z ważnością do dnia [...] lipca 2024 r. Od 2013 r. przebywa na terytorium Polski legalnie. Jest panną. Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, iż czynności podjęte przez Wojewodę [...] w trybie art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim, nie ujawniły informacji, że nabycie przez wnioskodawczynię obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Organ przytoczył treść art. 30 ustawy o obywatelstwie polskim oraz art. 195 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650). Wskazał, że z treści art. 31 ustawy o obywatelstwie polskim wynika, że cudzoziemcowi odmawia się obligatoryjnie uznania za obywatela polskiego, w przypadku gdy: nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 30 tej ustawy (pkt 1) lub nabycie przez niego obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (pkt 2). Zdaniem organu odwoławczego, Wojewoda [...] zasadnie uznał, że S. K. nie spełniła wszystkich obligatoryjnych przesłanek, przewidzianych w którymkolwiek z trybów określonych w art. 30 ust. 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Stan faktyczny dotyczący cudzoziemki nie przystaje do wymogów uznania za obywatela polskiego przewidzianych zarówno w art. 30 ust. 1 pkt 4 i 5 (jest osobą pełnoletnią), jak i w art. 30 ust. 1 pkt 2 (jest panną i posiada obywatelstwo indyjskie), art. 30 ust. 1 pkt 3 (nie posiada statusu uchodźcy nadanego w RP), art. 30 ust. 1 pkt 6 (w Polsce przebywa legalnie zaledwie od roku) oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 (nie posiada polskiego pochodzenia) ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Bezsporne jest, że S. K. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto nabycie przez nią obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (pismo ABW z dnia 7 sierpnia 2014 r. oraz pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia 13 sierpnia 2014 r.). Spełnienie przez cudzoziemkę powyższych warunków nie wystarcza jednak do uznania ją za obywatela polskiego, gdyż nie wypełniła ona pozostałych przesłanek lub ich nie udokumentowała. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni nie wykazała wymaganymi dokumentami, że posiada znajomość języka polskiego potwierdzoną urzędowym poświadczeniem, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim, świadectwem ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwem ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim, posiada w Rzeczypospolitej Polskiej stabilne i regularne źródło dochodu, posiada w Rzeczypospolitej Polskiej tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego, przede wszystkim jednak S. K. nie spełniła przesłanki przebywania nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 3 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu. Cudzoziemka otrzymała zezwolenie na osiedlenie się na terytorium RP zaledwie przed niewiele ponad 3 miesiącami, tj. na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., gdy tymczasem, dla uznania cudzoziemca w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim, przepis ten wymaga, by przebywanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m.in. na podstawie zezwolenia na pobyt stały, trwało co najmniej 3 lata.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. K., zarzucając organowi naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 4, art. 31 pkt 1 ustawy o obywatelstwie polskim, art. 7 Konstytucji RP, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 , art. 35 § 3, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej podniósł ponadto zarzuty naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 7,8,9,12 § 1 i 2, 35 § 1 k.p.a. poprzez obciążenie skarżącej konsekwencjami niezgodnego z prawem działania organu, tj. braku zachowania terminów załatwiania spraw, w konsekwencji czego skarżąca uzyskała pełnoletniość i odpadła przesłanka uznania jej za obywatelkę polską.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd wskazał, że przepis art. 30 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o obywatelstwie polskim wskazuje szereg różnych, uprawniających cudzoziemca do ubiegania się o uznanie go za obywatela polskiego. W tej sprawie przedstawiciele ustawowi małoletniej S. K., składając wniosek w dniu 1 lipca 2014 r., uprawnienie córki do uznania za obywatela polskiego wywodzili z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim, który wskazuje, że za obywatela polskiego uznaje się: małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu, którego jedno z rodziców jest obywatelem polskim, a drugie z rodziców nieposiadające obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę na to uznanie.

W trakcie postępowania przed organem I instancji, w dniu [...] lipca 2014 r. S. K. ukończyła 18 lat i przestała być małoletnim cudzoziemcem, toteż wskazana przesłanka nie mogła być podstawą do uznania skarżącej za obywatela polskiego z uwagi na konstytutywny charakter decyzji w sprawach o uznanie za obywatela polskiego. Nieistotne jest bowiem, iż cudzoziemiec kiedykolwiek spełniał przesłanki określone w art. 30 ustawy o obywatelstwie polskim, lecz by te warunki zachowywał w dniu wydawania decyzji w sprawie o uznania go za obywatela polskiego. Decyzja konstytutywna kończąca postępowanie w sprawie uznania za obywatela polskiego nie potwierdza zaistniałego wcześniej stanu powstałego z mocy samego prawa, jak czynią to decyzje deklaratoryjne, lecz sama tworzy dla strony prawa i obowiązki przy uwzględnieniu stanu faktycznego istniejącego w dacie jej wydawania. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreślał, że powszechnie przyjmuje się, że co do zasady stosuje się przepisy materialne obowiązujące w dacie wydania decyzji, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wynika to z ustanowionej w art. 7 Konstytucji RP, jak również w art. 6 k.p.a. zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa, to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada zatem na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. Po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa, organy powinny podjąć czynności w celu ustalenia stanu faktycznego w sprawie, do którego zastosowany zostać powinien przepis obowiązujący w dniu orzekania. W tym kontekście nie mogą być uznane za zasadne zarzuty wskazane w skardze dotyczące naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o obywatelstwie polskim oraz art. 7 Konstytucji RP.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że treść art. 31 powyższej ustawy, jednoznacznie wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia (zwrot "odmawia się"), stąd niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim.

W ocenie Sądu, przy wydawaniu decyzji organ I instancji działał w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie i z urzędu zbadał, który z trybów uznania za obywatela polskiego, przewidzianych w art. 30 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o obywatelstwie polskim, mógłby zastosować do wniosku cudzoziemki. Wydając decyzję, odmawiającą uznania cudzoziemki za obywatela polskiego, organy zasadnie uznały, że nie spełniła ona żadnej z obligatoryjnych przesłanek przewidzianych w art. 30 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o obywatelstwie polskim. Przede wszystkim cudzoziemka nie zachowała szeregu wymogów, w tym nieprzerwanego przebywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od 3 lat na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub prawa stałego pobytu.

Sąd nie podzielił też zarzutów naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak wskazano powyżej organy właściwie, zgodnie z przepisami zbadały wszystkie okoliczności sprawy, zarówno z art. 30 oraz art. 31 ustawy, co wbrew zarzutom skargi świadczy o tym, że podjęły one szereg koniecznych działań zamierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie analizowały powyższe okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Sąd stwierdził, że nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a. W trakcie niniejszego postępowania zaszło w sprawie zdarzenie polegające na ukończeniu 18 lat przez skarżącą, w imieniu której wniosek o uznanie za obywatela polskiego składali rodzice, powołując się na przesłankę określoną w art. 30 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy związaną z wiekiem skarżącej. Powyższa przesłanka - w związku z ukończeniem 18 lat przez skarżącą w trakcie postępowania - "odpadła", zatem organ I instancji obowiązany był działać w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie i z urzędu zbadać, który, inny z trybów uznania za obywatela polskiego, przewidzianych w art. 30 ust. 1 pkt 1-7 ustawy o obywatelstwie polskim, mógłby zastosować do wniosku cudzoziemki.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła S. K., opierając ją na podstawie naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 7, 8, 9, 12 § 1 i 2 , 35 § 1 k.p.a. poprzez nieprzedstawienie w zaskarżonym wyroku zarzutów zawartych w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia 9 lutego 2015 r. oraz nierozpatrzenie sprawy pod kątem naruszenia powołanych powyżej przepisów Konstytucji RP przez co WSA w Warszawie oddalił skargę.

Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w wysokości 400 zł.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż gdyby organ działał w sprawie wystarczająco szybko i miał na względzie interes strony, to wydałby decyzję o uznaniu skarżącej za obywatelkę polską jeszcze przed osiągnięciem przez nią pełnoletniości. W tej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania skomplikowanego postępowania wyjaśniającego, nie było też żadnych innych powodów odmowy uznania skarżącej za obywatelkę RP jako małoletniego dziecka obywatela RP. Organ - zgodnie z art. 12 § 2 oraz 35 § 1 k.p.a. - powinien był załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Tymczasem organ poinformował rodziców skarżącej, że postępowanie może potrwać do 3 miesięcy, który to termin nie ma żadnego oparcia w przepisach prawa. Autor skargi kasacyjnej powołał się na wyrok NSA z dnia 25 lipca 2007 r., II OSK 1424/06, w którym NSA stwierdził, iż zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku małoletniego cudzoziemca, który w chwili wszczęcia postępowania spełniał wymogi do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, nie może powodować dla niego negatywnych konsekwencji przez to, że wskutek osiągnięcia pełnoletniości nie pozostaje on już pod władzą rodzicielską obywatela polskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Należy zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd nie odniósł się do zarzutów zawartych w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia 9 lutego 2015 r. To uchybienie Sądu nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Strona skarżąca zarzuciła we wskazanym piśmie procesowym, że działanie, a właściwie zaniechanie organu w tej sprawie narusza art. 2 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 7, 8, 9, 12 § 1 i 2, 35 § 1 k.p.a. i jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą zaufania do państwa i prawa. Skarżąca złożyła wniosek w dniu 1 lipca 2014 r., który był kompletny i nie było potrzeby przeprowadzania skomplikowanego postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Organ powinien był wydać decyzję o uznaniu skarżącej za obywatelkę polską jeszcze przed dniem uzyskania przez nią pełnoletniości, tj. przed [...] lipca 2014 r.

W tej sprawie przedstawiciele ustawowi skarżącej wnieśli o uznanie ją za obywatelkę polską na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o obywatelstwie polskim, tj. jako małoletniego cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie m.in. zezwolenia na pobyt stały, którego jedno z rodziców jest obywatelem polskim, a drugie z rodziców, nieposiadające obywatelstwa polskiego, wyraziło zgodę na to uznanie. Organ I instancji był więc w pierwszej kolejności zobowiązany do ustalenia czy zachodzi ta przesłanka, a dodatkowo czy nie zachodzi przesłanka negatywna uznania za obywatela polskiego określona w art. 31 pkt 2 ustawy, tj. czy nabycie przez wnioskodawczynię obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W celu dokonania oceny zagrożenia, o którym mowa w art. 31 pkt 2 ustawy wojewoda - na podstawie art. 36 ust. 2 powołanej ustawy - przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, ma obowiązek zwrócić się do komendanta wojewódzkiego Policji, dyrektora delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby do innych organów, o udzielenie informacji, czy nabycie przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Termin na udzielenie tej informacji określa art. 21 ust. 5 ustawy w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy i jest to termin 30 dni od dnia otrzymania zapytania, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do udzielenia informacji powiadamia wojewodę.

Z akt sprawy wynika, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne został złożony w dniu 1 lipca 2014 r. W tym samym dniu przedstawiciele ustawowi małoletniej oświadczyli, że w najbliższym możliwym terminie uzupełnią wniosek o kopię karty pobytu córki oraz oświadczenie małoletniej o wyrażeniu zgody na to uznanie. Pismem z dnia 7 lipca 2014 r. organ zwrócił się do nich o uzupełnienie wniosku o wskazane dokumenty oraz o udzielenie informacji czy małoletnia kontynuuje naukę w Polsce w terminie 14 dni pod rygorem wydania decyzji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Braki wniosku zostały uzupełnione w dniu 7 lipca 2014 r. Pismem z dnia 10 lipca 2014 r. organ zwrócił się w trybie art. 36 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim do Dyrektora Delegatury ABW w W. oraz Komendanta Stołecznego Policji o udzielenie informacji w terminie 30 dni czy uznanie wnioskodawczyni za obywatelkę polską nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. W piśmie z dnia 7 sierpnia 2014 r. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego poinformowała, że nie posiada informacji, aby nabycie przez wnioskodawczynię obywatelstwa polskiego stanowiło zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, a w piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r. informację w tej sprawie przekazał Wojewodzie Komendant Stołeczny Policji (data wpływu do organu 14 sierpnia 2014 r.). Organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] sierpnia 2014 r.

Strona zarzuca Wojewodzie [...] naruszenie art. 12 § 1 i 2 k.p.a., które stanowią, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Podobnie przepis art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Natomiast - zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. - załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl art. 35 § 4 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3. Ponadto do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 3 k.p.a.).

W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, analiza przebiegu postępowania w tej sprawie wskazuje, iż podniesione przez pełnomocnika skarżącej zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji terminów załatwiania spraw są niezasadne. Przede wszystkim - wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej - nie można przyjąć, że w tej sprawie organ miał obowiązek załatwienia sprawy niezwłocznie. Z całą pewnością nie miały tu zastosowania przepisy art. 12 § 2 k.p.a. i art. 35 § 2 k.p.a., gdyż organ nie mógł wydać decyzji tylko w oparciu o dowody przedstawione przez stronę lub znane mu z urzędu, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, gdyż w trybie art. 36 ust. 2 ustawy miał obowiązek zwrócić się do innych organów w celu dokonania oceny zagrożenia, o którym mowa w art. 31 pkt 2 ustawy. Ponadto należy mieć na uwadze, że sprawa o uznanie za obywatela polskiego jest sprawą istotnej wagi zarówno dla państwa, jak i dla osoby ubiegającej się o obywatelstwo. Obywatelstwo to więź prawna osoby z państwem, która gwarantuje tej osobie wiele uprawnień w danym państwie, które nie przysługują cudzoziemcom. Uznanie za obywatela polskiego powoduje w zasadzie nieodwracalne skutki, gdyż - zgodnie z art. 34 ust. 2 Konstytucji RP - obywatel polski nie może utracić obywatelstwa polskiego, chyba że sam się go zrzeknie. Dlatego wydanie przez organ decyzji o uznaniu za obywatela polskiego na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o obywatelstwie polskim powinno być poprzedzone przeprowadzeniem wnikliwego postępowania wyjaśniającego co do przesłanek, o których mowa w art. 30 i 31 ustawy.

Nie można też przyjąć, że w tej sprawie wojewoda miał obowiązek wydać decyzję w terminie miesiąca od daty wpływu wniosku, jak oczekiwała tego strona skarżąca. Z przepisów szczególnych ustawy o obywatelstwie polskim (art. 21 ust. 5 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy) wynika, że organy obowiązane do udzielenia informacji, o których mowa wart. 36 ust. 2 ustawy mają termin 30 dni na jej udzielenie od dnia otrzymania zapytania od wojewody (a w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony do 3 miesięcy). W tej sprawie Wojewoda [...], po uzupełnieniu przez stronę w dniu 7 lipca 2014 r. braków wniosku, zwrócił się pismem z dnia 10 lipca 2014 r. w trybie art. 36 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim do Dyrektora Delegatury ABW w W. oraz Komendanta Stołecznego Policji o udzielenie informacji w terminie 30 dni czy uznanie wnioskodawczyni za obywatelkę polską nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odpowiedzi na to zapytanie Wojewoda otrzymał z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w dniu 12 sierpnia 2014 r. (pismo z dnia 7 sierpnia 2014 r.), a od Komendanta Stołecznego Policji - 14 sierpnia 2014 r. (pismo z dnia 13 sierpnia 2014 r.), zatem już po osiągnięciu przez wnioskodawczynię pełnoletniości. W dniu [...] sierpnia 2014 r. organ wydał decyzję. Zatem nie można uznać, że w tej sprawie organ prowadził postępowanie niezgodnie z procedurą i w sposób opieszały, obciążając następnie skarżącą negatywnymi konsekwencjami przedłużania się postępowania.

Strona skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 25 lipca 2007 r., II OSK 1424/06, w którym Sąd uznał, że zwłoka organu w rozpoznaniu wniosku małoletniego cudzoziemca, który w chwili wszczęcia postępowania spełniał wymogi do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, nie może powodować dla niego negatywnych konsekwencji przez to, że wskutek osiągnięcia pełnoletniości nie pozostaje on już pod władzą rodzicielską obywatela polskiego. Jednak przedmiotowy wyrok został wydany w stanie faktycznym, w którym organ I instancji pozostawał w zwłoce 8 miesięcy, a sprawa dotyczyła legalizacji pobytu, a więc kwestii o innym charakterze i skutkach prawnych niż obywatelstwo. Pogląd wyrażony w powołanym wyroku nie może więc mieć w tej sprawie zastosowania, z uwagi na odmienny stan faktyczny i prawny tych spraw oraz na to, że w rozpoznawanej sprawie nie można w ogóle zarzucić organowi, że pozostawał w zwłoce.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok, pomimo pewnych braków w uzasadnieniu, odpowiada prawu. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ I instancji miał obowiązek wydać decyzję w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jej wydania.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.