Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi spółki A z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej spółki A z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania L. M., uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 kwietnia 2009r. nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Na mocy decyzji z dnia 2 kwietnia 2009r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Spółce A z ograniczoną odpowiedzialnością siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę: modernizacja stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr BTS 30001 zlokalizowanej na dachu budynku domu studenckiego "[...]" przy ul. [...] w G. na terenie działki nr [...], obr. 99.

Powyższą decyzję wydano w następującym stanie faktycznym:

W dniu 2 1stycznia 2009 r. inwestor złożył wraz z niezbędnymi dokumentami wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji.

Po wszczęciu postępowania wniesiono zastrzeżenia dotyczące głównie negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na mieszkających i przebywających w pobliżu ludzi.

Organ I instancji ustalił, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia- Wyspa Spichrzów, Stare Przedmieście w mieście Gdańsku zatwierdzonego uchwałą Nr XLIX/1463/2002 Rady Miasta Gdańska z dnia 23 maja 2002r. /Dz. Urzęd. Woj. Pom. z dnia 5 lipca 2002r. nr 44, poz. 1049/. Inwestor przedłożył poprawnie wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzone przez uprawnionych projektantów wraz z wymaganym uzgodnieniem Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w formie decyzji z dnia 23 lutego 2009r. Inwestor legitymuje się również decyzją Prezydenta Miasta ustalającą środowiskowe uwarunkowania dotyczące realizacji przedmiotowej inwestycji z dnia 10 maja 2007r. wydaną po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W decyzji tej uznano, iż wyznaczony zasięg obszaru występowania pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych dla planowanego przedsięwzięcia, nie może występować w miejscach dostępnych dla ludzi, a tym samym eksploatacja instalacji nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. /Dz. U. Nr 192, poz. 1883/.

Organ I instancji wskazał powołując się na powyższy zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności dokumentacje projektową oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla powyższego przedsięwzięcia, że nie ma przesłanek do ustalenia, aby inwestycja była szkodliwa dla zdrowia osób przebywających oraz mieszkających w obszarze jej oddziaływania. Przedłożone zaś przez inwestora dokumenty są wystarczające do podjęcia decyzji.

Organ I instancji wskazał, że skoro zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 i w art. 32 ust. 4 art. 35 ust. 4 ustawy-Prawo budowlane, to zgodnie z przepisem art.35 ust. 4 ustawy nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W konsekwencji powyższego organ I instancji powołując się na przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art.. 81 ust, 1 pkt 2. art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / Dz. nr 156 z 2006r., poz. 1116 ze zm./ wydał opisaną wyżej decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, złożył L. M.

Odwołujący zarzucił, że przed podjęciem decyzji nie zostały uwzględnione opinie i zastrzeżenia wnoszone przez odwołującego, jak i innych mieszkańców. Wskazał również, że powszechnie wiadomym jest, iż pola występujące w pobliżu stacji są szkodliwe dla ludzi. Lokalizacja stacji spowoduje znaczny spadek wartości rynkowej mieszkań. W związku z tym odwołujący wskazał, że gdyby nie było możliwe uchylenie decyzji wnosi o zaproponowanie rekompensaty z tego tytułu.

Powołaną i zaskarżoną decyzją z dnia 25 czerwca 2009r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że inwestycja, której dotyczy udzielone pozwolenie na budowę, wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Inwestor uzyskał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia decyzją Prezydenta Miasta z dnia 10 maja 2007r. na podstawie sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji wymaganego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko / Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm./.

W powyższej decyzji z dnia 10 maja 2007r. organ stwierdził, że w zasięgu przedmiotowej inwestycji nie ma budynków o wysokościach porównywalnych z wysokościami, na których może wystąpić promieniowanie o wartościach wyższych od dopuszczalnych, oraz że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia-Wyspa Spichrzów Południe, Stare Przedmieście w mieście Gdańsku zatwierdzonego uchwałą nr XLIX 1463/2002 Rady Miasta Gdańska z dnia 23 maja 2002r. Planowana inwestycja znajduje się na działce nr [...] , obr. 99 objętej ww. planem w strefie 32, karta terenu 001. Zgodnie z pkt 6 dopuszczalna wysokość zabudowy przy ul. [...] wynosi max 25 m, dla pozostałych budynków przeznaczonych do modernizacji i rozbudowy wynosi max 20m. Wskazano, że z załączonego raportu oddziaływania na środowiska będącego załącznikiem do decyzji z dnia 10 maja 2007r. wynika, że zasięg obszaru o przekroczonym dopuszczalnym poziomie gęstości mocy>P0,1W/mkw dla anten sektorowych AS-1 operatora A Sp. z o.o. występuje w odległości 62m na wysokości od 25,6m oraz 29,3m n.p.t., a ML-S w odległości 45,2m na wysokości 41m, czyli ponad istniejącymi budynkami oraz dozwoloną przez cyt. plan dla tego terenu wysokością budynków. Na przedmiotowym budynku "[...]" znajdują się również anteny innych operatorów, zatem zgodnie z raportem wypadkowy zasięg oddziaływania pochodzący od anten sektorowych wszystkich operatorów mających anteny na budynku "[..]" w G., tj. A, B Sp. z o. o. i C S.A. sięga maksymalnej odległości 136,3m i przebiega na wysokości powyżej 17,8m n.p.t. czyli poniżej dopuszczonej planem miejscowym dla tego terenu wysokości rozbudowywanych budynków wynoszącej 20m, a w rejonie ul. [...] 25m.

Powołując się na powyższe organ II instancji wskazał, że istnieje przesłanka do stwierdzenia, iż planowana modernizacja stacji bazowej, ze względu na fakt, istnienia na przedmiotowym budynku innych anten sektorowych, powoduje ograniczenie wysokości nowoprojektowanych lub nabudowywanych budynków do wysokości 17,9m, tj. do granicy strefy występowania szkodliwego promieniowania o dopuszczalnym poziomie gęstości P>0,1W/mkw.

Organ II instancji powołał się na przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994Prawo budowlane / Dz. U. Nr 156 z 2006r. poz. 1118 ze zm./ stanowiący, że organ wydający pozwolenie na budowę sprawdza, między innymi, zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania terenu i w razie stwierdzenia braku takiej zgodności postanowieniem, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nakazuje doprowadzić do stanu zgodności z planem miejscowym, a w razie nie wywiązania się z nałożonego obowiązku odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zatem jak wskazano, z uwagi na § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm/, zakazujący wznoszenia budynków z pomieszczeniami na pobyt ludzi na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, ewentualna nadbudowa istniejących już obiektów do wysokości 20m lub 25m dopuszczona przez cyt. plan może okazać się niemożliwa bądź ograniczona.

Powołując się na powyższe organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję, celem sprawdzenia zgodności inwestycji z powoływanym planem miejscowym, w szczególności z pkt. 6 dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych wysokości zabudowy na terenie objętym inwestycją oraz pkt 11 dotyczącym warunków wynikających z ochrony środowiska.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła Spółka z o.o. A z siedzibą w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy-Prawo budowlane oraz naruszenie prawa procesowego poprzez naruszenie art.6, art.7 oraz art. 107 § 1kodeksu postępowania administracyjnego.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołując się na argumentacje Wojewody zawartą w zaskarżonej decyzji zarzucił, że wnioski Wojewody mają charakter hipotetycznych założeń prowadzących do stwierdzenia, że jeśli kiedykolwiek znalazłaby się osoba, która na terenie objętym oddziaływaniem stacji chciałaby dokonać nadbudowy, to wówczas jej prawo byłoby ograniczone z uwagi na funkcjonowanie planowanej oraz towarzyszących jej stacji na budynku "[...]". Skarżący podniósł, że takie twierdzenie nie jest prawdziwe, a osoba taka z pewnością uzyskałaby pozwolenie na budowę i to na skarżącym spoczywałby obowiązek dokonania zmian w funkcjonowaniu stacji w taki sposób, aby stacja oddziaływała w sposób niedopuszczalny dla miejsc niedostępnych dla ludności. Wskazano, że podstawą zastosowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury powołanego przez Wojewodę, jest zabezpieczenie miejsc niedostępnych dla ludności, a nie miejsc, w których kiedyś ewentualnie w bliżej nieokreślonej przyszłości ludność mogłaby przebywać. Jednocześnie wskazano, że uwzględniając charakterystykę zabudowań znajdujących się w przedmiotowym miejscu mało prawdopodobnym jest nadmierne rozbudowywanie budynków znajdujących się w pobliżu budynku "[..]", w sposób wkraczający w ewentualny obszar oddziaływania. Organ nie może zakładać , że jakakolwiek uprawniona osoba będzie dokonywała nadbudowy i to o wysokości, i w miejscu powodującym wejście w strefę oddziaływania planowanej inwestycji. Plan wprawdzie dopuszcza zabudowę o wysokości 20m i 25m, jednak jej nie zakłada ani nie zobowiązuje do zrealizowania. Wskazano, że nie można blokować inwestycji, w sytuacji, gdy jest ona zgodna z prawem budowlanym. Dodatkowo wskazano, że anteny już funkcjonujące na przedmiotowym budynku, a należące do B oddziaływują na wysokości 22m n.p.t., zatem również poniżej maksymalnej możliwej zabudowy. Uniemożliwienie realizacji planowanej zabudowy skarżącemu a dopuszczenie do realizacji inwestycji B prowadziłoby do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Uzasadniając zarzut naruszenie przepisów proceduralnych skarżący zarzucił, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a organ administracji nie działał zgodnie z prawem, co oznacza naruszenie przepisów art. 6 i 7 kpa. Nadto wbrew przepisowi art. 107 § 1 kpa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przywołano podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również nie wskazano podstawy prawnej uzasadniającej wydanie decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W trakcie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący przywołał uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005r. sygn. akt II OSK 672/05, którego tezę przywołał w skardze, podkreślając, że odmowa lokalizacji inwestycji narusza interes społeczny w sytuacji, gdy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego i podnosząc, że o realizacji inwestycji zgodnej z obowiązującym prawem decyduje inwestor, a nie osoby trzecie powołujące się ewentualne dolegliwości dla otoczenia związane z realizacją takiej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w art. 1 § 1 ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 kpa, którego naruszenia dopuścił się organ odwoławczy, a które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 138 §1 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję , w której: 1/ utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo

2/ uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję –umarza postępowanie pierwszej instancji, albo

3/ umarza postępowanie odwoławcze.

Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest natomiast decyzja kasacyjna organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie powołanego art. 138 § 2 kpa.

Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W przeciwieństwie do art. 138 §1 kpa, który nie określa przesłanek wydania przewidzianych w tym przepisie decyzji organu odwoławczego, przepis art. 138 § 2 kpa upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Podkreślić należy, że organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 kpa tylko wówczas gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, przy czym korzystając z przepisu art. 138 § 2 kpa organ winien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonywująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie i także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 kpa stanowiącego, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiału dowodowego w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego dowodu, organowi, który wydał decyzję.

Ocena legalności wydania decyzji kasacyjnej pod kątem istnienia przesłanek do jej wydania podlega kontroli Sądu.

Zatem wobec treści ww. przepisu organ II instancji mógł wydać decyzję kasacyjną, wówczas, gdyby postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, co miałoby miejsce w sytuacji nieprzeprowadzenia przez Prezydenta Miasta postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z naruszeniem przepisów procesowych . Przesłanką uprawniającą do skorzystania z możliwości wydania decyzji kasacyjnej przez organ II instancji jest niemożność wyeliminowania wątpliwości co do stanu faktycznego, w tym w trybie art. 136 kpa

Przedmiotem rozpoznania sprawy przez organ I instancji był wniosek skarżącej Spółki o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Prezydent Miasta uwzględnił wniosek poprzez wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Z decyzją tą nie zgodzili się odwołujący L. M., wnosząc odwołanie od decyzji Prezydenta do organu II instancji.

Organ odwoławczy w takiej sytuacji, tj. po wniesieniu odwołania zobligowany był rozpoznać sprawę ponownie i tylko w określonych w cyt. przepisie art. 138 § 2 kpa sytuacjach mógł przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności oraz art. 138 kpa, który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie kompetencje kasacyjne.

Badając niniejszą sprawę Wojewoda rozpoznał ją ponownie merytorycznie, dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującymi na terenie planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia –Wyspy Spichrzów Południe, Stare Przedmieście w mieście Gdańsku –uchwała rady Miasta Gdańska nr XLIX/1463/2002 z dnia 23 maja 2002r Dz. Urz. Nr 44, poz. 1049 z 2002r.

Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska.

W rozpoznawanej sprawie, jak to wyżej wskazano organ II instancji dokonał takiej oceny ustalając, że planowana inwestycja, której dotyczy projekt budowlany narusza postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem w swojej istocie uniemożliwia zgodną z obowiązującym prawem realizację zabudowy na wysokościach dopuszczonych planem, tj, na wysokościach 20 i 25m. Taka zabudowa byłaby sprzeczna prawem, gdyż jak wskazano znalazłaby się w strefie, w której występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych zgodnie z cyt. wyżej § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organ II instancji nie wskazał jaki okoliczności faktyczne zostały pominięte w toku postępowania przed organem I instancji, z kolei przed organem odwoławczym takie zmiany nie nastąpiły. Jak to wyżej wskazano, ustawową przesłanką wydania decyzji kasacyjnej jest konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, okoliczności te odnoszą się do postępowania wyjaśniającego. Organ II instancji w rozpoznawanej sprawie nie uzasadnił konieczności wydania decyzji kasacyjnej. Zawarte w jej uzasadnieniu wskazanie dotyczące ponownego sprawdzenia przez organ I instancji zgodności projektu budowlanego z obowiązującym planem takiej okoliczności stanowić nie może. Nie dotyczy ona bowiem okoliczności faktycznych, lecz wiąże się z dokonaną przez organ odwoławczy interpretacją przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odmienną od stanowiska Prezydenta Miasta. Ocena zgodności z planem miejscowym została dokonana już zarówno przez organ I, jak i II instancji. Odmienna ocena materiału dowodowego przedstawionego przez organ I instancji nie uprawniała Wojewody do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji organ odwoławczy winien orzec co do istoty sprawy.

Wobec powyższych ustaleń zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego, z przyczyn wskazanych w skardze uznać należy za niezasadne i nie mające wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ nie wydał bowiem decyzji co do istoty sprawy, lecz decyzję kasacyjną, która nie przesądziła o zatwierdzeniu lub odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Sąd zobowiązany był w konsekwencji do oceny legalności decyzji pod kątem istnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. Podkreślić jednak należy, że organ miał ustawowy obowiązek badania zgodności projektu budowlanego z obowiązującym prawem miejscowym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji winien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem powyższych uwag, przy czym uchylając decyzję kasacyjną z wyżej omówionych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do wydania wiążących wskazań co do treści merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu / Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm./.