Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. M. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej I. M. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 27 października 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) I. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tegoż organu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...].

Ustosunkowując się do przedmiotowej skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, wskazując że w wyniku rozpatrzenia ww. wniosku w dniu [...] listopada 2010 r. wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga I. M. z dnia 27 października 2010 r. dotyczy bezczynności Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tegoż organu z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] zawieszającym z urzędu wszczęte na wniosek I. M. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Rolnego i Spożywczego z dnia [...] lipca 1950 r. nr: [...], zatwierdzającego protokół zdawczo-odbiorczy przedsiębiorstwa pn. B., położonego w L. przy ul. [...], do czasu rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki wniosku I. M. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lipca 1948 r. nr [...] o przejściu ww. przedsiębiorstwa B. na własność Pastwa ([...]).

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów organ nie wydał żądanego rozstrzygnięcia lub nie podjął czynności.

Ponadto należy wskazać, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 196).

Orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, LEX Nr 478295).

Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ww. ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania aktu możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania aktu nie jest możliwe, gdy organ akt taki wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), przewidziane dla załatwiania spraw.

Jeżeli więc w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność polegającą na podjęciu działań zmierzających do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy – nie pozostaje on w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.

W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez ten Sąd – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpatrzeniu wniosku I. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe, albowiem w dacie wydania postanowienia z dnia [...] listopada 2010 r. ustała bezczynność organu, gdyż środek zaskarżenia skarżącej został rozpoznany. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487).

W ocenie Sądu, skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie w związku ze złożeniem skargi na bezczynność wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O zwrocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 201 P.p.s.a., przy czym art. 200 P.p.s.a stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, a opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 211, art. 212 § 1 P.p.s.a.). W związku z powyższym z uwagi na fakt, iż skarżąca uiściła w dniu 8 grudnia 2010 r. należny od skargi wpis sądowy w kwocie 100 zł przysługuje jej od organu zwrot tej opłaty sądowej, tak jak przysługuje jej zwrot udokumentowanego wydatku adwokata w postaci opłaty od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych. Natomiast stawki wynagrodzenia oraz stawki minimalne opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi w sprawie - nieobjętej wpisem stosunkowym - 240 zł. W niniejszej sprawie Sąd zasądził zwrot opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w wysokości zgodnej ze wskazaną wyżej stawką minimalną (§ 2 ust. 2 cytowanego rozporządzenia).