Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Sylwia Nerkowska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.C., D.C., L.S.-S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI Sa/Wa 3175/14 w sprawie ze skargi P.C., D.C., L.S.-S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.C., D.C., L.S.-S. solidarnie na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3175/14 oddalił skargę P.C., D.C. i L.C.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Dnia 16 stycznia 2014 r. w miejscowości [..] na drodze krajowej nr 75 o dopuszczalnym nacisku na oś napędową do 10 t, zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [..] wraz z naczepą marki [..] o nr rej. [..], którym kierował J.S. Kierowca wykonywał w imieniu i na rzecz Skarżących transport drogowy ładunku kości rosołowych z kurcząt na paletach (ładunek podzielny).

Zatrzymany pojazd został jednokrotnie zważony na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonym w miejscowości [..], przy drodze krajowej nr 75, przenośnymi wagami do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o numerach fabrycznych 856055, 856062. W trakcie kontroli wagowej stwierdzono (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych), że rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego: 13,45 t (norma 10,0 t) przekroczył wartość przewidzianą dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t o 3,45 t (przekroczenie o 34,5%). Ustalenia kontroli utrwalono w protokole kontroli z [...] stycznia 2014 r. o nr [...]

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (WITD) decyzją z [...] marca 2014 r. nałożył na Skarżących karę pieniężną w wysokości 15.000,00 zł z tytułu stwierdzenia naruszenia zakazu przewozu pojazdem ponadnormatywnym ładunków innych niż niepodzielne, kwalifikujące ten przewóz do zezwolenia kat. VII przy przekroczeniu 34,5% wartości przewidzianej dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10t.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z [...] lipca 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

GITD wskazał, że kontrolowany zespół pojazdów, poruszając się po drodze krajowej nr [..] przekroczył dopuszczalny nacisk (10 t) na pojedynczej osi napędowej. Podstawą sklasyfikowania naruszenia jak za brak zezwolenia kategorii VII było przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 3,45 t, tj. przekroczenie o 34,5% (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) względem dopuszczalnej wartości wynoszącej 10 t, przez pojazd nienormatywny poruszający się po drodze krajowej, na której dopuszczono nacisk pojedynczej osi napędowej do 10 t.

Stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 11137; dalej jako "P.r.d.") karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości 15.000 zł – za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

GITD analizując przeprowadzone postępowanie dowodowe, stwierdził, że wagi użyte w trakcie kontroli drogowej legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z przewidzianymi terminami ważności do dnia 31 marca 2015 r. GITD podkreślił, że wagi użyte w trakcie kontroli winny w dniu kontroli spełniać jedynie wymogi określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). Takie wymogi zostały spełnione, co potwierdzają świadectwa legalizacji wag użytych podczas kontroli drogowej. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że żaden przepis prawa nie wskazuje obligatoryjnego obowiązku powtórnego ważenia kontrolowanych pojazdów. Jednakże podczas przeprowadzonej kontroli drogowej kontrolujący wskazał kierowcy na możliwość powtórzenia takiej czynności - z czego ten nie skorzystał.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał za wiarygodny i prawidłowy wynik pomiaru dokonanego w dniu 16 stycznia 2014 r. Ponadto w protokole kontroli brak było żądania, co do powtórnego ważenia. Organ w protokole kontroli wskazał ilość stwierdzonych naruszeń i opisał stan faktyczny przedmiotowej kontroli. Protokół został przedstawiony kontrolowanemu kierowcy i został po zapoznaniu się z jego treścią przez niego podpisany. Kierowca w protokole tym nie odnotował żadnych uwag pomimo takiej możliwości. Podpisując protokół kierowca oświadczył jednocześnie, że przed rozpoczęciem czynności kontrolnych został poinformowany m. in. o zasadach kontroli nacisków osi pojazdu i masy pojazdu przy użyciu wag samochodowych, o odczycie wskazań przyrządów pomiarów, które dokonano w jego obecności oraz że okazano mu świadectwa legalizacji ponownej oraz protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów, przy czym miał również możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wagi ze świadectwem legalizacji.

Skarżący pismem z 1 września 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z [...] lipca 2014 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015 r. podkreślił, że w wyniku pomiarów pojazdu członowego pięcioosiowego, dokonanych w trakcie kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 3,45 t, przy nacisku tej osi 13,45 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi – 10 t. Nie stwierdzono przy tym naruszenia innych parametrów kontrolowanego zespołu pojazdów. Sąd I instancji uznał zatem, że naruszony został art. 64 ust. 2 p.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

W związku z powyższym naruszeniem, w ocenie Sądu I instancji organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo ustaliły wysokość kary. Organ I instancji nałożył na skarżących, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c p.r.d., karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii VII, prawidłowo uznając, że w świetle lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d., zezwoleniem odpowiadającym parametrom pojazdu, zatrzymanego do kontroli w niniejszej sprawie, jest zezwolenie kategorii VII, gdyż tylko zezwolenie kategorii VII może być wydane w przypadku nacisków osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

W decyzjach obu instancji co prawda zostały wskazane błędne sformułowania (w decyzji I instancji w opisie naruszenia: "Za brak zezwolenia kategorii VII (...)", w decyzji II instancji: "Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym", jednak organy obu instancji przytaczają prawidłowe podstawy prawne, przede wszystkim art. 64 ust. 2 i art. 140ab ust. 2 p.r.d. i wyjaśniając przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję prawną w przedmiotowej materii.

Sąd I instancji analizując przeprowadzone postępowanie dowodowe uznał, że nieodnotowanie w protokole kontroli posiadania przez kierowcę dokumentów WZ, potwierdzających masę przewożonego towaru w ilości nie powodującej przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, nie było naruszeniem procedury. Samo nieprzekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie gwarantuje, że pojazd ten będzie normatywny w zakresie nacisku osi. Ponadto w protokole kontroli z [...] stycznia 2014 r. nr [...], zostały wskazane: rzeczywista masa całkowita pojazdu oraz brak przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Dokumentacja, którą dysponował kierowca została skopiowana, co również zaznaczono w protokole, a następnie dołączona do akt administracyjnych sprawy. Protokół zawiera wyniki przeprowadzonych podczas kontroli pomiarów i stosowne pouczenia. Wskazuje również przewoźnika i kierowcę. Ponadto został podpisany przez kierowcę oraz inspektora, który przeprowadził kontrolę.

W ocenie WSA, nie jest naruszeniem procedury, jednokrotne ważenie spornego pojazdu. Przede wszystkim kierowca w trakcie przeprowadzanej kontroli nie wniósł o powtórne ważenie, podpisał natomiast w protokole oświadczenie, w którym wyrażone jest przysługujące mu uprawnienie do złożenia wniosku o powtórne ważenie kontrolowanego pojazdu. Ponadto brak było również przesłanek do przyjęcia, iż użyte do pomiaru wagi były uszkodzone, co skutkowało wadliwością wskazań pomiaru bowiem błąd pomiaru jest właściwością każdego dokonywanego pomiaru za pomocą różnego rodzaju urządzeń.

Sąd I instancji podkreślił również, że ważenia w niniejszej sprawie dokonano parą wag typu SAW 10C/II o numerach fabrycznych 856055, 856062, z których dla każdej, zgodnie ze świadectwami legalizacji ponownej, obciążenie maksymalne wynosiło 10 000 kg. Ustalona zatem, wartość nacisku pojedynczej osi w wysokości 13450 kg., nie przekracza wartości 20 000 kg., którą maksymalnie można byłoby zważyć przy pomocy przedmiotowej pary wag.

W konkluzji Sąd I instancji uznał, że organy nie naruszyły art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 68, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1, art. 138 § 2 K.p.a., a także art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P.C., D.C i L.C-S. wnieśli o jego uchylenie w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 18 marca 2014 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, a w obu przypadkach zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucili:

- naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu (zamiast uwzględnienia) skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wydanych decyzji organów administracyjnych obu instancji, a to w wyniku dokonania błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy i braku rozważenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do błędnych wniosków, że możliwe jest dokonanie prawidłowego pomiaru nacisku osi przy pomocy osobnych wag SAW 10C (których maksymalne obciążenie, zgodnie ze świadectwami ich legalizacji wynosi po 10 000 kg) i uznanie za prawidłowy wynik takiego pomiaru wynoszący 13.450 kg, bez wskazania w protokole kontroli pomiaru, jaki był zmierzony nacisk poszczególnych kół i bez wykazania, że pomiar dokonany za pomocą każdej z wag nie przekroczył maksymalnego obciążenia dla każdej z wag wynoszącego do 10.000 kg; naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ rozważenie całego materiału dowodowego, w szczególności treści protokołu kontroli pomiaru, winno prowadzić do ustalenia, że przy pomocy każdej z użytych wag można dokonać prawidłowego i wiążącego pomiaru nacisku koła do 10.000 kg, a zatem wynik pomiaru nacisku osi, będący sumą pomiaru nacisku obu kół, można uznać za prawidłowy, o ile każda z wag wykazała nacisk nie przekraczający 10.000 kg, czego w protokole nie odnotowano, a co winno skutkować uznaniem tak odnotowanego pomiaru za nieprawidłowy, nie dający podstaw do nałożenia kary za przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi wynoszącego w kontrolowanym miejscu do 10 ton.

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260; dalej jako "u.d.p.") w zw. z art. 4 pkt 25 u.d.p.oraz art. 64 ust. 2 i art. 140ab ust. 2 p.r.d. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym ze względu na przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi, mimo że dokonany pomiar nacisku osi został przeprowadzony nieprawidłowo, a wynik odnotowany w protokole kontroli pomiaru nie może być uznany za miarodajny dla prawidłowego ustalenia nacisku osi, a w rezultacie - na bezpodstawnym wymierzeniu skarżącym kary za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, mimo iż pojazd ten nie powinien być uznany za pojazd nienormatywny wobec braku dokonania prawidłowego pomiaru nacisku osi pojazdu;

art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że interpretacja przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zakresie przewozu drogowego pojazdami nienormatywnymi zastosowana przez organy Inspekcji Transportu Drogowego nie narusza zasady stosowania sankcji bezwzględnie oznaczonych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spółka oparła skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że kontroli instancyjnej został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie którym to oddalono skargę P.C., D.C. i L.C-S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącym kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym za brak zezwolenia kategorii VII.

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej kwestionuje ustalenie stanu faktycznego co do prawidłowego pomiaru nacisku osi przy pomocy dwóch osobnych wag. Przede wszystkim zarzucono, że w protokole kontroli pomiaru nie zostało wskazane jaki był zmierzony nacisk poszczególnych kół, a także, że pomiar dokonany za pomocą każdej z wag nie przekroczył maksymalnego obciążenia dla każdej z wag wynoszącego 10 000 kg.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu stwierdzić należy, że jest on nietrafny. Wskazać przede wszystkim należy, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. i skonkretyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zwłaszcza w postępowaniach odnoszących się do podmiotów, którym organ przypisuje delikt administracyjny. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji powinno zawierać rezultaty tych ustaleń w szczególności fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że to, że dnia 16 stycznia 2014 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [..] o dopuszczalnym nacisku osi napędowej do 10 t, zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy [...] wraz z naczepą marki Schmitz o nr rej [..], którym kierował J.S. Zatrzymany pojazd został jednokrotnie zważony, a do pomiaru nacisku osi użyto dwóch wag: SAW10C/II z ważnym świadectwem legalizacji nr 856055 i 856062, zaś ważenia dokonano w miejscu, w którym przeprowadzone były pomiary pochylenia terenu, stanowisko kontroli było zatwierdzone przez geodetę uprawionego oraz było specjalnie przystosowane do ustawienia jednej pary wag.

W ocenie NSA materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał podstawę do przyjęcia, że stwierdzone protokołem kontroli przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi odzwierciedlało rzeczywisty stan rzeczy.

Jeżeli bowiem ważenia nacisku osi pojazdu dokonano przy pomocy dwóch wag, których maksymalne obciążenie wynosiło dla każdej z tych wag 10.000 kg (łącznie 20.000 kg), to skoro nacisk pojedynczej osi napędowej wyniósł 13,45 tony, a więc średnio 672,5 kg na każde koło, to wartość ta jest znacznie niższa od maksymalnego obciążenia każdej z użytych do pomiarów wag. Powyższe zostało wprost wskazane w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2014 r. Jak trafnie zauważają skarżący, wynik pomiaru nacisku osi stanowi sumę pomiaru nacisku obu kół zatem skoro stwierdzony nacisk osi wyniósł 13,45 tony to wynika, że średnio na jedno koło nacisk wynosi mniej niż maksymalne obciążenie dla każdej z wag wynoszące do 10 000kg. Ponadto, gdyby ładunek został rozmieszczony tak nierównomiernie, że nacisk jednego koła wynosiłby mniej niż 3,45 t, a drugiego na tej samej osi więcej niż 10 t, to i tak nacisk osi przekraczałby dopuszczalne 10t. Należy również zauważyć, że obecny przy ważeniu kierujący pojazdem, w przypadku zastrzeżeń do prawidłowości ważenia miał możliwość zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu, czego nie zrobił. Wobec podniesienia tej okoliczności przez skarżących, NSA wyjaśnia, że protokół kontroli zawiera wyniki ważenia odzwierciedlające naciski osi, a nie pojedynczych kół ponieważ przepisy określają dopuszczalne naciski osi, a nie kół. Mając powyższe na uwadze całkowicie niezasadny jest zarzut, jakoby w protokole kontroli należało odnotować osobny wynik nacisku osi na jedno koło.

Nietrafna jest tym samym argumentacja skarżącego kasacyjnie podana w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 2 pkt 35a p.r.d., art. 4 pkt 25 u.d.p. oraz art. 64 ust. 2 i art. 140ab ust. 2 p.r.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Zdaniem skarżącego nie było podstaw do uznania, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym z uwagi na błędy w pomiarze nacisku osi. Tymczasem z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, które nie zostały skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej, wynika, że nacisk na pojedynczą oś napędową wyniósł 13,45 tony. Skoro pojazd poruszał się po drodze krajowej nr 75 o dopuszczalnym nacisku na oś napędową do 10 t, to jednocześnie został przekroczony dopuszczalny nacisk osi o 3, 45 tony. Wobec tego WSA prawidłowo zaakceptował stanowisko organów, że kontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d.

Nie można też mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez niezgodną z tymi przepisami interpretację ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zarzut ten autor skargi kasacyjnej powiązał z nałożeniem na skarżących kary za przekroczenie nacisku osi, w sytuacji gdy przepisy nie przewidują możliwości nałożenia kary za przekroczenie nacisku osi, a jedynie za brak zezwolenia, którego to zezwolenia skarżący przewożący ładunek podzielny nie mogliby uzyskać.

Zarzut ten jest nieuzasadniony, ponieważ skarżący nie zostali ukarani za brak zezwolenia (pomimo użycia błędnego sformułowania w decyzjach), ale za przewóz pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, wbrew zakazowi uregulowanemu w art. 64 ust. 2 p.r.d. Natomiast wysokość kary została ustalona jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII, zgodnie z konstrukcją prawną przyjętą przez ustawodawcę w art. 140ab ust. 2 p.r.d., gdyż parametry skontrolowanego pojazdu odpowiadały tej właśnie kategorii zezwolenia, które to okoliczności Sąd I instancji precyzyjnie i prawidłowo wyjaśnił na stronie 11 uzasadnienia wyroku.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).