Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowki, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), , Protokolant Wojciech Zagórski, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 50/20 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 12 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 29 września 2020 r., III SA/Wa 50/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A[...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 12 listopada 2019 r. przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.

2. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie następujących przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., w ten sposób, że WSA w Warszawie oddalił skargę spółki mimo naruszenia przez organy podatkowe prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli naruszenia przez organy podatkowe:

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez utrzymanie przez Dyrektora lAS w mocy decyzji I instancji wydanej przy nieprawidłowym przyjęciu, że w sprawie nie istnieją przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. w szczególności przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 4 i 5 o.p. (strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz że po wydaniu decyzji ostatecznej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne), podczas gdy takie przesłanki w sprawie zaistniały, gdyż postępowanie zakończone decyzją ostateczną było prowadzone z pominięciem strony, a w konsekwencji, że decyzja ostateczna jest obarczona wadą z art. 240 § 1 o.p., co uzasadnia wznowienie tego postępowania,

- art. 241 § 2 pkt 1 o.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie contra legem, prowadzące do rezultatów ad absurdum, że w okolicznościach sprawy miesięczny termin na wniesienie żądania o wznowienie postępowania powinien być liczony od daty doręczenia decyzji ostatecznej (16 grudnia 2013 r.), a nie od daty, kiedy spółka powzięła wiadomość o wydaniu decyzji ostatecznej z naruszeniem przepisów prawa (18 marca 2019 r., tj. od dnia wydania uchwały NSA I FPS 3/18),

b) zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady legalizmu i praworządności określonych w art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 o.p. oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, określonej w art. 121 o.p. poprzez przerzucenie na spółkę negatywnych konsekwencji błędów organów podatkowych w zakresie niewłaściwej interpretacji przepisów postępowania.

Pełnomocnik organu podatkowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

3. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna, dlatego została oddalona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw prawnych, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiada prawu.

Wniosek o wznowienie postępowania w części dotyczącej przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 4 o.p., został złożony po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 o.p., tj. po upływie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Przy czym należy podkreślić, że strona dowiaduje się o decyzji, jeśli poweźmie informację o dacie jej wydania, numerze i sprawie, a także o jej przedmiocie, w taki sposób, że jest w stanie ocenić zasadność wniesienia podania o wznowienie postępowania tą decyzją zakończonego.

W przedmiotowej sprawie ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 22.11.2013 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi spółki w dniu 16.12.2013 r. i w tym dniu, spółka powzięła właśnie wiadomość o jej wydaniu. Okoliczność tą potwierdza również fakt, iż pismem z 14.01.2014 r. wniesiono skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W konsekwencji uchybienia miesięcznemu terminowi określonemu w art. 241 § 2 pkt 1 o.p. na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 4 o.p., należało zatem uznać, że wznowienie takiego postępowania było niedopuszczalne. Brak jest również spełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., której wystąpienia pełnomocnik upatruje w zmianie wykładni przepisów prawa dotyczących skuteczności zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zaprezentowanej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.03.2019 r., I FPS 3/18.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia pewnych przesłanek. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy. Po drugie, są one nowe. Po trzecie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, na które powołuje się strona, istnieją w dniu wydania ostatecznej decyzji. Wreszcie, po czwarte, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody to przy tym zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.

Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że zmiana wykładni przepisów prawa dotyczących skuteczności zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie jest ani nowym dowodem lub też nową okolicznością faktyczną, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. O ile bowiem nowe dowody i okoliczności służą ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego, o tyle wykładnia prawa ma znaczenie już na innym etapie rozstrzygania sprawy.

Sąd I instancji podzielając argumentację organów dokonał zatem właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i potwierdził stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie nie występuje spełnienie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 4 i 5 o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na postawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 tej ustawy.