III SA/Kr 1273/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-03-19	
Data wpływu	2024-08-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Bogusław Wolas
Ewa Michna /przewodniczący/
Renata Czeluśniak /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6198 Inspekcja pracy	
Hasła tematyczne	Inspekcja pracy	
Skarżony organ	Inspektor Pracy	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 1465; Art. 229 , art. 304; Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy ( t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; Art. 145 par. 1  pkt 1  lit. a, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr) WSA Bogusław Wolas Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w S. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia 6 czerwca 2024 r. nr KR-24-27240; KR-PPR-A.5112.5.2024.4 w przedmiocie nakazania potwierdzenia ochrony skuteczności przeciwpożarowej oraz skierowania pracowników na wstępne badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy nakaz organu pierwszej instancji w przedmiocie wymienionej w punkcie drugim decyzji skierowania zleceniobiorców na wstępne badania lekarskie; II. uchyla nakaz organu pierwszej instancji z dnia 10 kwietnia 2024 r. w zakresie punktu drugiego; III. w pozostałym zakresie skargę oddala IV. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie na rzecz [...] sp. z o.o. w S. 100 zł (sto) tytułem zwrotów kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Inspektor pracy działający w ramach terytorialnej właściwości Okręgowego Inspektoratu Pracy w Krakowie przeprowadził w dniach 28 marca oraz 2 kwietnia i 10 kwietnia 2024 r. kontrolę firmy D. spółki z o.o. z siedzibą w S. (dalej: strona skarżąca) zakończoną protokołem kontroli nr rej. [...]. Kontrola była prowadzona w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, tj. w lokalu w którym strona skarżąca prowadzi działalność gastronomiczną w formie restauracji "B.".

W wyniku ustaleń poczynionych podczas kontroli Inspektor pracy wydał nakaz z dnia 10 kwietnia 2024 r. nr [...] zawierający dwie decyzje nakazowe dotyczące obowiązków związanych z bhp: - decyzja nr 1 zobowiązywała stronę skarżącą do potwierdzenia stosownym protokołem z pomiarów skuteczność ochrony przeciwporażeniowej (podstawowej i dodatkowej) instalacji elektrycznej eksploatowanej w ww. restauracji ; - decyzja nr 2 zobowiązywała stronę skarżącą do skierowania dwóch zleceniobiorców spółki na wstępne badania lekarskie celem uzyskania orzeczeń o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na danych stanowiskach. Termin wykonania decyzji określono na 30 kwietnia 2024 r.

W odwołaniu strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości każdej z decyzji, podnosząc, że obowiązki wynikające z art. 62 Prawa budowlanego (m.in. przeprowadzenia badania skuteczności ochrony przeciwporażeniowej) obciążają właściciela lub zarządcę nieruchomości. Strona prowadzi działalność w przedmiotowym lokalu na podstawie umowy najmu, która nie zawiera jakichkolwiek postanowień związanych z prowadzeniem zarządu nad nieruchomością. Nie powinna ona więc być adresatem decyzji egzekwujących ten obowiązek. Decyzja nr 1 nie jest zatem skierowana do właściwej strony. Wskazała również, że art. 304 § 1 k.p. nakazuje stosowanie wobec przedsiębiorcy niebędącego pracodawcą obowiązków wynikających jedynie z art. 207 § 2 k.p. do których nie należy skierowanie zleceniobiorcy na wstępne badania lekarskie. Zdaniem strony powoduje to, że decyzja nr 2 została wydana bez podstawy prawnej.

Okręgowy Inspektor Pracy w Krakowie decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r. nr KR-PPR-A.5112.5.2024.4 uchylił decyzje nr 1 i 2 Inspektora Pracy w zakresie terminu ich wykonania i wyznaczył nowy termin na dzień 30 czerwca 2024 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy ww. decyzje.

W uzasadnieniu organ odnosząc się do decyzji nr 1 nakazu, wyjaśnił w pierwszej kolejności, że strona nie ma statusu pracodawcy, zatrudnia bowiem osoby jedynie na podstawie umów zlecenia, a zatem w podstawie prawnej decyzji powinien zostać jeszcze powołany art. 304 § 3 k.p.

Organ wyjaśnił następnie, że sentencja decyzji nr 1 nakazu nie zobowiązuje przedsiębiorcy do dokonania czy zlecenia okresowej kontroli opisanej w art. 62 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Strona zauważyła, że zobowiązani do tego przez Prawo budowlane zostali właściciel lub zarządca danego obiektu. Inspektor pracy wydał nakaz dotyczący potwierdzenia skuteczności ochrony przeciwporażeniowej instalacji elektrycznej eksploatowanej w pomieszczeniach, gdzie pracę wykonują zleceniobiorcy. Przedsiębiorca może wykonać nakaz w różny sposób: może zwrócić się do właściciela lub zarządcy o doręczenie odpowiedniego protokołu z pomiarów (o ile takie badania zostały dokonane), może domagać się ich wykonania od podmiotów zobowiązanych lub może zlecić je samodzielnie. Przedsiębiorca zatrudniając osoby do pracy w określonych pomieszczeniach musi mieć jednak pewność, że używana w nich instalacja nie naraża ich na porażenie prądem elektrycznym oraz nie stanowi zagrożenia pożarowego, wybuchowego i nie powoduje innych szkodliwych skutków. Nie może od tego obowiązku uchylić się twierdzeniem, że nie jest właścicielem budynku. W przedmiotowej sprawie instalacja elektryczna używana jest w pomieszczeniach gastronomicznych, gdzie przygotowywane są napoje i posiłki i użytkowane urządzenia elektryczne, a także eksploatowana jest instalacja gazowa. Takie środowisko pracy przy niesprawnej instalacji elektrycznej może powodować realne zagrożenie dla zatrudnionych tam osób. Osoby zatrudnione, niezależnie od podstawy swojego zatrudnienia (a więc również zleceniobiorcy) mają prawo do bezpiecznych warunków pracy, a przedsiębiorca ich zatrudniający ( zleceniodawca) ma obowiązek je im zapewnić.

Odnosząc się do decyzji nr 2, organ wskazał, że w podstawie prawnej decyzji powinien być wskazany art. 304 § 3 k.p. a nie art. 304 § 1 k.p. Z ustalonego stanu faktycznego wynika bowiem, że kontrolowana spółka nie zatrudnia pracowników, a zatem nie ma statusu pracodawcy. Jest natomiast przedsiębiorcą zatrudniającym osoby na podstawie umów zlecenia.

Odnosząc się do zarzutu braku bezpośredniego obowiązku kierowania zleceniobiorców na badania profilaktyczne medycyny pracy, organ wyjaśnił, że choć powołane w podstawie prawnej decyzji przepisy prawa pracy nie zostały wprost wymienione jako znajdujące zastosowanie wobec zleceniobiorców, to ustanawiają one podstawowe standardy ochrony zdrowia i życia osób wykonujących pracę zarobkową, a przez to mogą odnosić się również do osób zatrudnionych na innych podstawach niż stosunek pracy. W niniejszej sprawie, zleceniobiorcy wykonują pracę związane ze świadczeniem usług kelnerskich, barmańskich i baristycznych polegających m.in. na: obsłudze klientów restauracji, dbaniu o czystość miejsca wykonywania czynności, w tym pomieszczeń socjalnych i toalet, przygotowywania napojów ciepłych i zimnych, w tym alkoholowych, dbania o czystość i porządek naczyń i sztućców wielokrotnego użytku itp. W ocenie organu II instancji, nie są to prace dla których można z góry określić, że nie wymagają zastosowania mechanizmów bhp wynikających z przepisów szczególnych Kodeksu pracy. Nie da się więc z góry stwierdzić, że każda osoba podejmująca zatrudnienie nie będzie miała żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania takich czynności. Dla realizacji obowiązku zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy konieczne jest więc posiadanie aktualnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na danym stanowisku.

W konsekwencji powyższego, zdaniem organu, korekcie w decyzjach musiał ulec oznaczony termin do zrealizowania nałożonych na stronę obowiązków. W pozostałym zakresie należało utrzymać w mocy ww. decyzje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 7 w zw. z art 77 § 1 k.p.a. przez przerzucenie ciężaru dowodu na skarżącą, podczas gdy z przepisów szczególnych nie wynika, aby to ona miała udowadniać kwestionowane przez organ I i II instancji bezpieczeństwo instalacji elektrycznej w lokalu przez nią najmowanym;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego z urzędu na okoliczność stwierdzenia skuteczności ochrony przeciwporażeniowej w lokalu najmowanym przez skarżącą i tym samym nieuzasadnione przerzucenie kosztów postępowania dowodowego na skarżącą, która nakazem organu I instancji (utrzymanym w mocy decyzją organu II instancji) została zmuszona do przeprowadzenia takiej opinii we własnym zakresie;

- art. 62 ustawy Prawo budowlane, przez de facto nakazanie wykonania pomiaru skuteczności ochrony przeciwporażeniowej, podczas gdy nie jest ona ani właścicielem, ani zarządcą lokalu;

- art. 229 § 4 k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy brak było przesłanek jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy;

- art. 304 § 3 k.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 304 § 3 k.p. odsyła do art. 229 § 4 k.p. i w konsekwencji bezpodstawne nałożenie na skarżącą obowiązków wynikających z art. 229 § 4 k.p., podczas gdy przepis ten odsyła wyłącznie do art. 207 § 2 k.p.;

W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyli i poprzedzającego ją nakazu organu I instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego; ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości; oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1615 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej - p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia 6 czerwca 2024 r. nr KR-PPR-A.5112.5.2024.4 uchylająca decyzje Inspektora Pracy - :nr 1 zobowiązującą stronę skarżącą do potwierdzenia stosownym protokołem z pomiarów skuteczność ochrony przeciwporażeniowej (podstawowej i dodatkowej) instalacji elektrycznej eksploatowanej w restauracji, - nr 2 zobowiązującą stronę skarżącą do skierowania zleceniobiorców spółki na wstępne badania lekarskie celem uzyskania orzeczeń o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na danych stanowiskach - w zakresie terminu ich wykonania i wyznaczająca nowy termin na dzień 30 czerwca 2024 r., a w pozostałym zakresie utrzymująca w mocy ww. decyzje.

Materialnoprawną podstawą wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 97) dalej u.p.i.p. oraz ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 1465) - k.p.

Sąd w pełni podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji w zakresie zobowiązania nr 1.

Zgodnie z art. 304 k.p., pracodawca jest obowiązany zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, o których mowa w art. 207 § 2, osobom fizycznym wykonującym pracę na innej podstawie niż stosunek pracy w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, a także osobom prowadzącym w zakładzie pracy lub w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę na własny rachunek działalność gospodarczą (§ 1). Pracodawca jest obowiązany zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki zajęć odbywanych na terenie zakładu pracy przez studentów i uczniów niebędących jego pracownikami (§ 2). Obowiązki określone w art. 207 § 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorców niebędących pracodawcami, organizujących pracę wykonywaną przez osoby fizyczne: 1) na innej podstawie niż stosunek pracy; 2) prowadzące na własny rachunek działalność gospodarczą (§ 3).

Jak stanowi art. 207 § 2 k.p. pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany: 1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy; 2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń; 3) reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy; 4) zapewnić rozwój spójnej polityki zapobiegającej wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym uwzględniającej zagadnienia techniczne, organizację pracy, warunki pracy, stosunki społeczne oraz wpływ czynników środowiska pracy; 5) uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych działań profilaktycznych; 6) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy; 7) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy.

Z brzmienia art. 207 § 2 w zw. z art. 304 k.p. wynika, że obowiązek zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy został nałożony również na pracodawców organizujących pracę wykonywaną przez osoby zatrudnione na innej podstawie niż stosunek pracy (np. na podstawie umowy zlecenia, umowy o roboty budowlane czy umowy o dzieło). Wykonywanie pracy na wskazanych wyżej podstawach nie zwalnia pracodawcy z odpowiedzialności za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 239/08).

W myśl § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r., Nr 169 poz. 1650), instalacje i urządzenia elektryczne powinny być tak wykonane i eksploatowane, aby nie narażały pracowników na porażenie prądem elektrycznym, przepięcia atmosferyczne, szkodliwe oddziaływanie pól elektromagnetycznych oraz nie stanowiły zagrożenia pożarowego, wybuchowego i nie powodowały innych szkodliwych skutków.

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo zinterpretowały powyższe przepisy, zasadnie stwierdzając, że osoby zatrudnione, niezależnie od podstawy swojego zatrudnienia (a więc również zleceniobiorcy) mają prawo do bezpiecznych warunków pracy, a przedsiębiorca ich zatrudniający (zleceniodawca) ma obowiązek je im zapewnić. Obowiązek zatem posiadania sprawnej instalacji, m.in. elektrycznej przez przedsiębiorcę zatrudniającego osoby do pracy w określonych pomieszczeniach (w nin. sprawie w pomieszczeniach gastronomicznych, gdzie przygotowywane są napoje i posiłki i użytkowane urządzenia elektryczne, a także eksploatowana jest instalacja gazowa) dotyczy wszystkich zatrudnionych pracowników, niezależnie od tego czy są oni zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, czy też na umowy cywilnoprawne. Niesprawna instalacja może bowiem powodować realne zagrożenie dla zatrudnionych osób.

W konsekwencji powyższego, nałożenie na stronę skarżącą obowiązku potwierdzenia, stosownym protokołem z pomiarów skuteczności ochrony przeciwporażeniowej instalacji elektrycznej eksploatowanej w ww. restauracji, gdzie prace wykonują zleceniobiorcy, było uzasadnione.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organy art. 62 ustawy Prawo budowalne, wskazać należy, że owszem przepis ten w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma zastosowania, a powołanie go w podstawie prawnej decyzji przez organ było nieprawidłowe i mogło wprowadzić stronę skarżącą w błąd. Skarżąca spółka bowiem jako najemca lokalu, nie jest adresatem wynikających z ww. przepisu obowiązków poddania okresowym kontrolom obiektu budowlanego instalacji i przewodów, adresatem tym jest bowiem właściciel lub zarządca obiektu. Jednakże powyższe uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość wydanego nakazu. Zauważyć bowiem należy, że Inspektor pracy zobowiązał jedynie przedsiębiorcę do potwierdzenia, stosownym protokołem z pomiarów, skuteczności ochrony przeciwporażeniowej instalacji elektrycznej eksploatowanej w pomieszczeniach, gdzie pracę wykonują zleceniobiorcy. Przedsiębiorca mógł ww. decyzję nakazową wykonać w różny sposób, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, mógł on, np. zwrócić się do właściciela lub zarządcy o doręczenie odpowiedniego protokołu z pomiarów (o ile takie badania zostały dokonane), mógł domagać się ich wykonania od podmiotów zobowiązanych lub mógł zlecić ich wykonanie samodzielnie. Nie można przy tym nie zauważyć, że z protokołu kontroli z dnia 10 kwietnia 2024 r. wynika, że skarżąca spółka posiadała choćby protokoły z przeglądu kominiarskiego oraz z badania szczelności instalacji gazowej (k. 3 a.a.), a zatem w tym względzie wykonała ciążące na niej, jako pracodawcy (zleceniodawcy,) obowiązki w zakresie bhp. Winna zatem wykazać również bezpieczeństwo w zakresie instalacji elektrycznej.

Mając na uwadze powyższe, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Podstawą uwzględnienia skargi w części jest natomiast uznanie przez Sąd, że nałożenie na spółkę obowiązku zobowiązania do skierowania zleceniobiorców na wstępne badania lekarskie celem uzyskania orzeczeń o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na danych stanowiskach, było nieuprawnione. Podstawę prawną wydania ww. nakazu stanowił art. 229 § 1 i 4 k.p. w zw. z art. 304 k.p. Zgodnie z treścią art. 229 k.p. wstępnym badaniom lekarskim, z zastrzeżeniem § 11, podlegają: 1) osoby przyjmowane do pracy; 2) pracownicy młodociani przenoszeni na inne stanowiska pracy i inni pracownicy przenoszeni na stanowiska pracy, na których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe (§1). Wstępnym badaniom lekarskim nie podlegają osoby: 1) przyjmowane ponownie do pracy u tego samego pracodawcy na to samo stanowisko lub na stanowisko o takich samych warunkach pracy w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniego stosunku pracy z tym pracodawcą; 2) przyjmowane do pracy u innego pracodawcy na dane stanowisko w ciągu 30 dni po rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniego stosunku pracy, jeżeli posiadają aktualne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań do pracy w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie i pracodawca ten stwierdzi, że warunki te odpowiadają warunkom występującym na danym stanowisku pracy, z wyłączeniem osób przyjmowanych do wykonywania prac szczególnie niebezpiecznych (§ 11). Przepis § 11 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku przyjmowania do pracy osoby pozostającej jednocześnie w stosunku pracy z innym pracodawcą (§ 12). Pracodawca żąda od osoby, o której mowa w § 11 pkt 2 oraz w § 12, aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na danym stanowisku oraz skierowania na badania będące podstawą wydania tego orzeczenia (§13). Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie (§ 4 k.p.).

Zdaniem Sądu, o ile ze wskazanych wyżej przepisów wynika bezsprzecznie, że zleceniodawca musi stosownie do treści art. 304 k.p. w zw. z art. 207 § 2 k.p. zapewnić zleceniobiorcy bezpieczne i higieniczne warunki pracy, to nie wynika z nich wprost, w tym z treści art. 229 k.p., aby zleceniodawca miał obowiązek skierować zleceniobiorcę na badania lekarskie. Takiej podstawy nie znalazł również Sąd. Tym samym skoro żaden przepis nie nakłada na zleceniobiorcę obowiązku posiadania aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie, to organy inspekcji sanitarnej nie miały materialnoprawnej podstawy do nałożenia na stronę skarżącą nakazu zobowiązania do skierowania zleceniobiorców na wstępne badania lekarskie celem uzyskania orzeczeń o braku przeciwwskazań do zatrudnienia na danych stanowiskach. Zauważyć należy, że jak wynika z protokołu kontroli z dnia 10 kwietnia 2024 r. "zatrudnieni zleceniobiorcy (... i ....) posiadają zaświadczenia wydane do celów sanitarno-epidemiologicznych" k. 3 a.a.

W konsekwencji powyższego, stosując art. art. 229 § 1 i 4 k.p. w zw. z art. 304 k.p. organy naruszyły prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają dla orzekających w sprawie organów OIP wprost z przedstawionych wyżej rozważań.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w punkcie I i II sentencji wyroku orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., w punkcie III - na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV na podstawie art. 200 p.p.s.a.