Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Maria Mysiak Asesor WSA Arkadiusz Windak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi Q.N. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego o d d a l a skargę

Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego w [...] decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 104 kpa,art.19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /tekst jedn.Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm./, § 1 ust. 1 pkt 4, § 10 a ust. 1, 3 i § 11 ust.3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz. U. Nr 6 poz. 33 ze zm./ oraz upoważnienia Prezydenta Miasta [...] [...] z dnia [...] r. r. nałożył na N. T. Q. karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia za okres od [...] . do [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] r. N.T. Q. uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] celem umieszczenia tymczasowego obiektu handlowego o pow. [...] w terminie od [...] . do [...] r.

W dniu [...] r. N. T.Q. złożyła wniosek o przedłużenie zezwolenia na czasowe zajęcie przedmiotowego terenu. W piśmie z dnia [...] r. strona uzupełniła wniosek i podała powody niezłożenia wniosku w terminie.

Organ I instancji w dniu[...] . przeprowadził wizję lokalną ul. [...] podczas której potwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego. W dniu [...] r. podczas rozprawy administracyjnej pełnomocnik strony oświadczył, że terminie od [...] . do [...] r. teren o pow.[...] m2 zajmowany był bez zezwolenia.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji przytoczył treść przepisów art. 39 ust.3 i art. 40 ust.12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz podał sposób obliczenia wysokości kary stosownie do § 10a ust.1, 3 oraz 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów o drogach publicznych.

Od decyzji tej odwołanie wniosła N. T.Q. domagając się jej uchylenia. Odwołująca się podniosła, że w[...] . wspólnie z sąsiadami za pośrednictwem M. S. złożyła wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Na początku roku sąsiedzi dostali zezwolenia na trzy lata.

W dniu [...] r. [...] odwołującej się udał się do organu celem odebrania zezwolenia i wówczas dowiedział się, że wnioski nie wpłynęły, Tego samego dnia zostały złożone nowe wnioski, a [...] r. pisemne wyjaśnienie całej sprawy, które nie zostało uwzględnione.

Strona wyjaśniła ponadto, że od [...] r. posiada kiosk przy ul. [...] a od [...] r. kiosk przy ul. [...] i nie zdarzyło się aby nie złożyła wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Uważa, że cała sytuacja powstała na skutek zamieszania i problemów z personelem organu. Kioski są jedynym źródłem utrzymania całej rodziny, a wymierzona kara jest bardzo wysoka.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...] decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1kpa, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm) w związku z art. 9 ustawy z dnia 14 listopada 2003 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953) oraz § 1 ust. 1 pkt 4, § 10a ust. 1 i 3 i § 11 ust 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy jak wynika to z uzasadnienia decyzji, wyjaśnił stan prawny sprawy przytaczając treść przepisów art. 39 ust.3 i art. 40 ust.1 ustawy o drogach publicznych.

Kolegium ustaliło na podstawie akt sprawy, wyjaśnień i oświadczeń strony, że N. T. Q. w okresie od [...] r. do [...] r. zajmowała bez zezwolenia pas drogowy przy ul. [...] pod obiekt typu "[...] ", zatem wymierzona kara odpowiada prawu.

Odnosząc się do zrzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających złożenie wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa przed dniem [...] r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego N.T. Q. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca powtórzyła stanowisko i argumenty przedstawione w odwołaniu a sprowadzającego się do twierdzeń, że to z winy organu I instancji wniosek złożony w terminie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nie został rozpatrzony, zatem brak było podstaw do wymierzenia kary.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Przedmiotem kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a/, jest kontrola działalności administracji publicznej.

Kontrola ta sprawowana jest stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. N 153, poz. 1265/ pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 P.p.s.a. nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm./.

Zgodnie z art. 39 ust.3 cyt. ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłączne za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust.7, wydanym w drodze decyzji administracyjnej , zgodnie z art. 4.

Stosownie do art. 40 ust.1 tej ustawy – zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej .

Niesporne jest w sprawie, że zgodne z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych na zajęcie pasa drogowego na cele związane z postawieniem obiektu handlowego wymagane jest zezwolenie w formie decyzji administracyjnej, gdyż jest to obiekt niezwiązany z potrzebami zarządzania drogami.

Skarżąca, co jest również niesporne, zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] w okresie od [...] r. do [...] r. nie posiadała, zatem wymierzenie kary za zajęcie pasa bez zezwolenia nie narusza prawa.

Stosownie bowiem do art. 40 ust.12 pkt 1 cyt. ustawy – za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6.

Użycie w tym przepisie przez ustawodawcę zwrotu "zarządca drogi wymierza karę" oznacza, że w każdym przypadku zajęcia pasa bez zezwolenia, organ jest zobowiązany wymierzyć karę, zatem organ nie działa w ramach uznania administracyjnego.

Przepis powyższy nie daje również organowi podstaw do ewentualnego odstąpienia od wymierzenia kary, do czego w istocie zmierza skarżąca, utrzymując, że z winy organu I instancji nie posiadała zezwolenia, gdyż na skutek zaniedbań – jak twierdzi - organ ten nie rozpatrzył wniosku strony o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego złożonego w [...] .

Niezależnie od tego czy wniosek o zezwolenie został złożony czy też nie został złożony, istota sprawy polega na tym, że mimo braku decyzji - zezwolenia – skarżąca zajmowała pas drogowy w wyżej wskazanym okresie. Innymi słowy rzecz ujmując, dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia okoliczności, z powodu których skarżąca nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Istotny jest wyłącznie fakt, że takiego zezwolenia nie posiadała, a zatem nie była uprawniona do zajmowania pasa drogowego w spornym okresie.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ skargę oddalił.