Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA: Piotr Kiss Asesor WSA: Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A Spółki z.o.o. z siedzibą w Ł. , dawniej B Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok i umorzenie postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...]. nr [...] uchylił własne postanowienie z dnia [...] nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego spółki A w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 707.409,00 zł i umarzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania tej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że w dniu 22 grudnia 2006r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. - po rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 12 sierpnia 2005r. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami - wydał decyzję, którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe za 2002r. w wysokości 707.409,00 zł. Zauważył, iż Spółka w odwołaniu od ww. decyzji zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji będących przedmiotem zaskarżenia w całości. Organ podatkowy, podnosząc, iż wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy tylko takich aktów, które nakładają na stronę określone obowiązki lub wymierzają wysokość podatku, uznał, że wniosek ten dotyczy wstrzymania wykonania decyzji z [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. w kwocie 707.409,00 zł i rozpatrzył ten wniosek na podstawie art. 252 Ordynacji podatkowej, odmawiając postanowieniem z dnia [...] nr [...] wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] Zauważył, iż przepis ten przewiduje odrębną procedurę załatwienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji od wskazanej w art. 224 § 2.

Rozpoznając zażalenie Spółki na to postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dostrzegł jednak, iż nie może rozstrzygnąć merytorycznie przedmiotowego zażalenia z uwagi na brak kompetencji, zgodnie bowiem z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (t,j. Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 z późn. zm.), do uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dyrektora urzędu kontroli skarbowej lub Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej właściwy jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej. Zauważył, iż ta sama ustawa w art. 31 zawiera odesłanie, iż w zakresie w niej nie uregulowanym do postępowania kontrolnego stosuje się przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 252 § 1 Ordynacji, organ podatkowy właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., przepis art. 26 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej jest przepisem o charakterze szczególnym i z tego względu winien znaleźć zastosowanie przed art. 252 § 2 Ordynacji. Biorąc powyższe pod uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że nie jest właściwy do orzekania w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

W skardze na powyższe postanowienie Spółka A wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniu temu zarzuciła naruszenie art. 170 § 1 i art. 171 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 26 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej.

W uzasadnieniu skargi wskazała, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozpoznał odwołanie Spółki od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. odmawiającej wznowienia postępowania, natomiast w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uznał się za niewłaściwy. Zdaniem Spółki, właściwym w świetle art. 26 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, ale zarówno dla wniosku o wznowienie postępowania, jak i wstrzymanie wykonania decyzji, a organ odwoławczy swoje przekonanie co do szczególnego charakteru przepisu art. 26 ust. 3 wskazanej ustawy powinien rozciągnąć zarówno na wniosek o wznowienie postępowania, jak i wstrzymanie wykonania decyzji. Skoro zatem uznał on, iż odwołanie wniesiono do organu niewłaściwego winien zastosować art. 170 § 1 Ordynacji i przekazać je Generalnemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania.

Spółka przyznała też, iż w tym samym dniu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podjął zaskarżone postanowienie oraz działania w trybie art. 170 § 1 Ordynacji, zawiadamiając stronę o potrzebie wniesienia do organu właściwego odrębnego podania, co Spółka uczyniła.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 17 października 2007r. podniósł dodatkowo, iż w dniu 24 maja 2007r. wpłynął do Izby Skarbowej wniosek adresowany do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., a we wrześniu Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej podjął rozstrzygnięcia w zakresie tego wniosku, w którym podzielił pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. co do właściwości rzeczowej GIKS zarówno w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, jak i stwierdzenia jej nieważności. Jako dowód załączono do pisma postanowienie GIKS z dnia [...] nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...] oraz decyzję GIKS z dnia [...] nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 ppsa, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ppsa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone przez Spółkę A (obecnie Spółki B z siedzibą w Ł.) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi.

W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., po rozpoznaniu wniosku skarżącej Spółki z dnia 12 sierpnia 2005r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora tego Urzędu z dnia [...] nr [...], decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił uchylenia tej decyzji, a nie jak podnosi w skardze Spółka wznowienia postępowania, zaś Spółka w odwołaniu od tej decyzji z dnia [...]. wniosła o "uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji nią objętych, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania decyzji będących przedmiotem zaskarżenia w całości", a w uzasadnieniu odwołania wskazała jako podstawę wznowionego postępowania przepis art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i uchwałę NSA z dnia 14 marca 2005r., FPS 5/04, oraz jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, podnosząc, iż decyzja została wydana bez podstawy prawnej i jest nieważna. Tak sformułowane odwołanie dowodzi, iż skarżąca Spółka, poza odwołaniem od podjętej po wznowieniu postępowania decyzji z dnia [...] nr [...], zażądała uruchomienia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...].

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. dla właściwości organu do rozpoznania zawartego w piśmie procesowym Spółki, zatytułowanym odwołanie, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ma zatem ustalenie, w toku którego ze wskazanych postępowań nadzwyczajnych wniosek ten został złożony, a mianowicie czy w toku wznowionego postępowania, czy w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Żądanie w tym zakresie, co potwierdza zacytowany wyżej fragment odwołania, zostało sformułowane nieprecyzyjne, co wprawdzie obligowało organ do wyjaśnienia treści tego żądania, niemniej jednak, pomimo tego uchybienia, nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie wniosek ten został rozpoznany w toku postępowania o stwierdzenie nieważności, a decyzja ostateczna z dnia [...] nr [...] była przedmiotem dwu spraw, tj. sprawy wznowienia postępowania, w której podjęto decyzję z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...], i stwierdzenia nieważności tej decyzji, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie w tej sprawie z uwagi na brak swojej właściwości utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] nr [...]. Do wniosku takiego prowadzi zarówno treść postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...], jak i zażalenia Spółki z dnia [...] na to postanowienie. W postanowieniu z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. jako podstawę podał wszak przepis art. 216 w zw. z art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej Op, a w uzasadnieniu tego postanowienia stwierdził, że "Spółka wnioskiem z dnia 10.01.2007r. – także zawartym w odwołaniu – wszczęła postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i tym samym niniejszy wniosek będzie rozpoznany w trybie art. 252 Ordynacji podatkowej". Nadto przytaczając treść art. 252 § 1 Op stwierdziła, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi wynikająca z tego przepisu przesłanka prawdopodobieństwa istnienia jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1 Op, prawdopodobieństwa oznaczającego nic innego jak przekonanie organu o istnieniu przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji. Także Spółka w zażaleniu na to postanowienie powołując jako podstawę art. 252 § 1 oraz art. 224 § 5 Op, wniosła o jego uchylenie, gdyż, jej zdaniem, wskazuje ono "faktyczne i prawne przesłanki rozstrzygnięcia", a więc kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odwołania. W uzasadnieniu zażalenia stwierdziła, iż "na poziomie rozstrzygania o wstrzymaniu wykonania decyzji ocenie podlegać powinno nie przyszłe rozstrzygnięcie, ale prawdopodobieństwo zarzutów zawartych w odwołaniu. Zaskarżone postanowienie stanowi zaś, zdaniem Spółki, zapowiedź wydania decyzji odmownej. Podkreśliła, iż "nawet – choć organ nie powinien tego wyprzedzająco deklarować – negatywne rozstrzygnięcie decyzji nie przesądza prawdopodobieństwa obciążenia jej wadami, wskazanymi w art. 247 § 1 (...)", a wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być rozpatrzony w granicach art. 224 § 2 i oceny ważnego interesu strony. Powyższe dowodzi, iż Spółka w toku postępowania podatkowego nie kwestionowała podstawy prawnej i trybu rozpoznania tego wniosku. Także w swojej skardze do sądu administracyjnego nie wykazywała, iż wniosek ten został złożony we wznowionym postępowaniu, kwestionowała jedynie brak konsekwencji organu, który uznał się jako właściwy w sprawie wznowienia postępowania, a w sprawie stwierdzenia nieważności i wniosku o wstrzymanie uznał się jako organ niewłaściwy. Wydaje się, iż w ocenie Spółki w obu trybach właściwy powinien być Główny Inspektor Kontroli Skarbowej. Tym samym przyznała ona, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej złożyła w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie bez znaczenia dla takiej oceny mają też okoliczności faktyczne, a mianowicie to że Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. pismem z dnia 8 maja 2007r., co Spółka przyznała w skardze, pouczył ją, stosownie do art. 171 Op, o konieczności złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji do GIKS, zaś Spółka stosownie do tego pouczenia złożyła odrębny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji do GIKS, datowany na dzień 23 maja 2007r., a GIKS postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji z dnia [...] nr [...] oraz decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Powyższe ustalenia pozwalają zająć się istotą problemu w niniejszej sprawie, tj. właściwością organu do przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. Organem właściwym do przeprowadzenia tego postępowania i wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji jest, stosownie do powołanego art. 252 § 1 Op, organ wyższego stopnia. Stosownie bowiem do tego przepisu organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1. Organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest zaś, zgodnie z § 2 pkt 1 art. 248 i art. 13 § 3 Op, organ wyższego stopnia, którym jest organ odwoławczy. Organem odwoławczym od decyzji wydanej przez organ kontroli skarbowej - dyrektora urzędu kontroli skarbowej jest co do zasady, zgodnie z art. 26 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tj. Dz.U. z 1999, Nr 54, poz. 572 ze zm.), właściwy dyrektor izby skarbowej albo właściwy dyrektor izby celnej. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątek w ust. 3 art. 26 tej ustawy. Stosownie bowiem do tego przepisu, do uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dyrektora urzędu kontroli skarbowej lub Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej właściwy jest Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej; w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej właściwy jest ten organ.

W świetle powołanych przepisów nie budzi wątpliwości, że organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. jest Główny Inspektor Kontroli Skarbowej. W konsekwencji Inspektor ten jest również, wbrew przekonaniom skarżącej Spółki, organem właściwym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, objętej wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006r., II FSK 152/05, LEX nr 221125). Zresztą w niniejszej sprawie w obu tych kwestiach, tj. w kwestii stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] oraz w kwestii wstrzymania wykonania tej decyzji, GIKS wypowiedział się, co wskazano wyżej, podejmując odpowiednie orzeczenia.

Zarzuty Spółki dotyczące właściwości organu do wznowienia postępowania, jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy należało natomiast pominąć, tym bardziej że Spółka, co wynika z akt administracyjnych, kwestionowała również rozstrzygnięcia organów w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...]. Dokonanie oceny tej kwestii w niniejszej sprawie stanowiłoby więc przesąd w sprawie o wznowienie postępowania, a to jest niedopuszczalne w świetle powołanych na wstępnie tego uzasadnienia przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podnieść również należy, iż merytoryczne rozpoznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wniosku Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej postanowieniem z dnia [...] nr [...], choć wadliwe, bo rozpoznane przez organ niewłaściwy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro postanowienie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego poprzez podjęcie zaskarżonego postanowienia uchylającego to postanowienie i umarzającego postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, a sprawa stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji i wniosku o jej wstrzymanie wykonania została przekazana w trybie art. 171 Op organowi właściwemu, tj. Głównemu Inspektorowi Kontroli Skarbowej (pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 8 maja 2007r.). Stosownie bowiem do § 1 tego przepisu, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ podatkowy, do którego wniesiono podanie, rozpatruje sprawę należącą do jego właściwości. Równocześnie organ podatkowy zawiadamia wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go o treści § 2. Wprawdzie obowiązki wynikające z tego przepisu organ odwoławczy wykonał z pewnym opóźnieniem, jednakże opóźnienie to było następstwem błędnej pierwotnej oceny podania Spółki i przyjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., iż jest on organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Zauważyć nadto należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. obowiązki te wypełnił niezwłocznie po stwierdzeniu braku kompetencji do rozpoznania żądania.

W sprawie nie miał zastosowania, wbrew twierdzeniom Spółki, powołany w skardze przepis art. 170 § 1 Op. Przepis ten reguluje inną sytuację niż mającą zastosowanie w niniejszej sprawie, a mianowicie sytuację, w której w podaniu sformułowano żądanie przeprowadzenia postępowania i organ, do którego wniesiono podanie nie jest właściwy do przeprowadzenia tego postępowania. Stosownie bowiem do tego przepisu jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Tymczasem, jak już podniesiono, w piśmie procesowym, zatytułowanym odwołanie, Spółka sformułowała dwa żądania, a mianowicie uchylenie decyzji podjętej w wyniku wznowionego postępowania oraz stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, przy czym Dyrektor Izby skarbowej w Ł. uznał się za właściwy tylko do rozpoznania pierwszego z tych żądań. W konsekwencji Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. nie można postawić zarzutu naruszenia wskazanego przepisu.

Na marginesie podnieść należy, iż w analogicznej sprawie o syg. akt I SA/Łd 803/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie, niemniej jednak przyczyną uwzględnienia skargi w tej sprawie była okoliczność, iż Sąd nie dysponował odpowiednimi aktami administracyjnymi, które pozwoliłyby na ocenę legalności postanowienia podjętego w tej sprawie. Na stronie 4 uzasadnienia tego wyroku Sąd stwierdził wszak, iż "w aktach administracyjnych, przesłanych wraz z odpowiedzią na skargę i skargą nie ma decyzji zaskarżonej odwołaniem, nie można więc jednoznacznie stwierdzić, czy zaskarżone środkiem odwoławczym rozstrzygniecie zostało wydane na podstawie art. 243 § 3 czy art. 245 § 1 pkt 2 lub 3 Ordynacji podatkowej". Z kolei w niniejszej sprawie Sąd dysponował całością akt administracyjnych, akt administracyjnych nadesłanych na żądanie sądu, a analiza tych akt doprowadziła do wniosku, iż w sprawie wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] toczyły się dwa postępowania, tj. o wznowienie postępowania i o stwierdzenie nieważności. Nadto organ odwoławczy nadesłał orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, podjęte przez GIKS, których istnienia skarżąca Spółka przemilczała w toku rozprawy. To zaś oznacza, iż w obu tych sprawach przy tym samym stanie faktycznym sąd nie podjął odmiennych rozstrzygnięć, wręcz przeciwnie w uzasadnieniu wyroku w sprawie o syg. akt I SA/Łd 803/07 Sąd dokonał analogicznej oceny kwestii właściwości organu w sprawie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (strona 5 uzasadnienia).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.

P.Pie.