Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi K.S. i R.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących K.S. i R.S. kwotę 1.014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

IV SA/Po 1131/17

Uzasadnienie

[...] i R. S. (zwani dalej również "Skarżącymi"

lub "Inwestorami") złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę do budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz wewnętrzną instalacją gazową na nieruchomości położonej w miejscowości S. gm. [...], ul. [...], działka nr ewid. [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Starosta P. zobowiązał Inwestorów do usunięcia w określonym terminie nieprawidłowości w przedłożonym wniosku.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r . poz. 1332 j.t.; zwanej dalej "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257; zwanej dalej "k.p.a." – uwaga Sądu) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wnioskowanego budynku.

W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że teren inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w S. działki o nr ewid. [...], i [...]

(Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr [...]). Przedmiotowa działka znajduje się

na terenie oznaczonym w powyższym planie symbolem 12MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), dla którego w § 5 ust. 2 lit. d określono następującą formę zabudowy: "zabudowa wolnostojąca, parterowa, dach stromy, poddasze użytkowe mieszkalne, kąt pochylenia dach 25-45°, możliwości podpiwniczenia budynku" (powyższego planu). Z powyższego organ I instancji wywiódł, że druga kondygnacja projektowanego budynku musi być poddaszem użytkowym.

Starosta przytoczył definicję pojęcia kondygnacji zawartą w § 3 pkt. 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r.

Nr 75 poz. 690 ze zm.; zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych") i stwierdził, że projektowany budynek nie pozostaje w zgodzie z treścią § 5 ust. 2 lit. d ww. planu miejscowego. Starosta wskazał, że w prawie budowlanym brak jest definicji poddasza użytkowego, jednak powinno ono posiadać pewne cechy charakterystyczne tylko dla takich części budynku i odróżniające je od regularnej kondygnacji. Podstawowym elementem poddasza użytkowego jest bezpośrednie zaprojektowanie nad nim połaci dachowych w sposób, aby choć część jego stropu

nie była wykonana równolegle w stosunku do jego posadzki, w konsekwencji tzw. ścianka kolankowa musi być zaprojektowana o wysokości niższej niż wysokość normalnej kondygnacji. Kolejnym elementem jest zmniejszona powierzchnia użytkowa poddasza użytkowego w stosunku do kondygnacji regularnej - z uwagi na stromą połać dachową. W zaprojektowanym budynku nie można uznać drugiej kondygnacji za poddasze użytkowe w sytuacji, gdy jest to pełna kondygnacja o wysokości ściany wynoszącej 2,54 m.

W odwołaniu Inwestorzy podnieśli, że przedmiotowy budynek zaprojektowany został jako budynek parterowy z poddaszem użytkowym dlatego jest zgodny z § 5 pkt 2 lit. 2 ww. planu miejscowego. Podnieśli, że wszelka rozszerzająca wykładnia planu

na niekorzyść właścicieli nieruchomości jest sprzeczna z konstytucyjnej zasadą ochrony prawa własności. Zdaniem Inwestorów w przypadku braku definicji pojęcia "parterowy" oraz "poddasze użytkowe" w przepisach prawa budowlanego, a także przy braku zdefiniowania tych pojęć w ww. planie, w którym jednocześnie nie podano żadnych wytycznych odnośnie wysokości budynku, ani też wysokości do okapu, jasny jest wniosek, że wysokość okapu (a tym ściany kolankowej) czy całego budynku może być dowolna przy spełnieniu przepisów odrębnych. Zdaniem Inwestorów bez znaczenia pozostaje wysokość ścian kolankowych w projektowanym budynku ponieważ w żadnym akcie prawnym nie ma podanych minimalnych czy też maksymalnych jej wysokości.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Starosty w części dotyczącej podstawy prawnej, wskazując w tym miejscu

na art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Starosty.

Z § 5 ust. 2 lit. d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda wywiódł, że dopuszczalnym jest projektowanie budynku posiadającego

2 kondygnacje naziemne przy czym druga musi mieć formę poddasza użytkowego mieszkalnego. W ocenie Wojewody brak zapisów w planie określających maksymalną wysokość zabudowy nie oznacza, że inwestor może planować i projektować wysokość budynków bez ograniczeń. Wojewoda zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony w roku 2002 r. w okresie funkcjonowania pewnych standardów architektonicznych nie budzących wątpliwości i nie wymagających szczególnych definicji. W ocenie Wojewody przy braku zdefiniowanego przez przepisy Prawa budowlanego oraz zagospodarowania przestrzennego pojęcia "poddasza użytkowego" uzasadnione jest posłużenie się znaczeniem leksykalnym pojęcia poddasza. Poddasze w tym znaczeniu to przestrzeń nad najwyższym stropem lub sklepieniem, bezpośrednio pod pokryciem dachowym. Poddasze użytkowe powinno posiadać pewne cechy charakterystyczne tylko dla tego typu części budynku

i odróżniając od regularnej kondygnacji. W rozpatrywanej sprawie zaprojektowanie ścianek kolankowych o wysokości 2,54 m wraz z otworami okiennymi powoduje,

iż mając na uwadze rysunki elewacyjne budynek wygląda i nosi znamiona budynku

o dwóch pełnych kondygnacjach, a nie budynku parterowego z poddaszem użytkowym.

Wojewoda wskazał, że § 72 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określa minimalną wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych jako 2,50 m, a na poddaszu użytkowym w budynkach jednorodzinnych jako 2,20 m, wobec czego można uznać, iż w sytuacji wysokości ścianki kolankowej powyżej 2,50 m planowana kondygnacja zaczyna przybierać formę regularnej, pełnej kondygnacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Inwestorzy zarzucili decyzji Wojewody naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego przejawiającej się w przyznaniu im racji co do kwestii mających znaczenie w niniejszej sprawie, a mimo tego poczynienie własnych ustaleń skutkujących przyjęciem, że budynek nie ma charakteru zabudowy parterowej

z poddaszem użytkowym, a także poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art 35 ust.1 p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Starosty odmawiającej zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę;

- § 5 ust. 2 lit. d uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego 2002 r. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż przedstawiony przez Skarżących projekt nie spełnia wymagań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, zobowiązanie organu do przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełnionego o wizualizację budynku będącego przedmiotem projektu oraz o zdjęcia innych budynków objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi

oraz o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka : B. B..

W ocenie Skarżących Wojewoda dokonał interpretacji znajdujących

się w materiale dowodowym rysunków, nie opierając swojego stanowiska na żadnych przekonujących podstawach, a tym bardziej na żadnych przepisach prawa, poglądzie doktryny doktrynie lub orzecznictwa.

Skarżący podkreślili, że plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej, a wszelka rozszerzająca wykładnia planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu. Projekt przedstawiony przez Skarżących spełniał wymagania planu miejscowego. Projektowany budynek stanowi formę zabudowy wolnostojącej, parterowej ze stromym dachem i poddaszem użytkowym z kątem nachylenia dachu

25° - 40°. Jednocześnie wysokość pokoi na poddaszu spełniła kryteria wynikające

z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W żadnym przepisie prawa

nie było uwarunkowań prawnych, które ustalałyby górną granicę wysokości kondygnacji bądź poddasza budynku.

W ocenie Skarżących stanowisko Wojewody jakoby ścianka kolankowa miałaby być zaprojektowana o wysokości niższej niż wysokość normalnej kondygnacji,

a powierzchnia użytkowa poddasza użytkowego w stosunku do kondygnacji regularnej powinna być zmniejszona, nie wynika regulacji prawnych.

Zdaniem Skarżących wobec faktu, iż nad parterem (na poddaszu) nie znajdują się żadne, nawet częściowe stropy, należy uznać iż nie jest to kolejna kondygnacja, która nie spełniałaby definicji poddasza. Twierdzenia zatem organu II instancji

są wyrazem jego błędnej oceny zebranego materiału, a fakt, iż w jego ocenie budynek wygląda i nosi znamiona budynku o dwóch pełnych kondygnacjach, a nie budynku parterowego z poddaszem użytkowym nie przesądza o jego faktycznym przeznaczeniu, a jedynie o subiektywnym, niepopartym niczym odczuciu organu.

Skarżący zaznaczyli, że w okolicy, w której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego znajdują się liczne budynki, które w swojej formie

są bardzo podobne do tej, przedstawionej w przedmiotowym projekcie budowlanym. Powyższe świadczy o tym, że w niemal tożsamych sprawach, do których miały zastosowanie obowiązujące przepisy prawa, pozwolenia na budowę zostały udzielone.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa

w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy

z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) -

w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

Z art. 4 p.b. wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 p.b. są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)

i stanowi akt prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym

(art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pamiętać trzeba, że postanowienia tego aktu nie mogą podlegać dowolnej wykładni. W toku interpretowania ustaleń planu, którego postanowienia wprowadzają ograniczenia

w wykonywaniu prawa własności w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, należy pamiętać o konstytucyjnie gwarantowanej ochronie prawa własności, wyrażonej art. 21 ust. 1, art. 64 Konstytucji RP.

Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności,

a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy,

to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco

(Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2013 r., str. 56). Plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści i z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu. Rozszerzająca wykładnia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na niekorzyść właścicieli nieruchomości, stanowiłoby naruszenie prawa własności oraz zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2018 r. sygn. akt

II OSK 1050/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, to przy jego interpretacji należy stosować takie same reguły wykładni jakie znajdują zastosowanie przy innych źródłach prawa powszechnie obowiązującego (por. NSA w wyroku z dnia

8 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1739/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do oceny zgodności przedłożonego przez Skarżących projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak prawidłowo ustalił Wojewoda nieruchomość objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, oznaczona numerem działki [...] objęta jest ustaleniami uchwały nr [...] Rady [...]

z dnia [...] lutego 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w S. działki o nr ewid. [...], i [...] (Dz. Woj. Wlkp. Nr [...]). Nieruchomość

ta znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 12MN, dla którego

w § 5 ust. 2 lit. d określono następującą formę zabudowy: "zabudowa wolnostojąca, parterowa, dach stromy, poddasze użytkowe mieszkalne, kąt pochylenia dach 25-45°, możliwości podpiwniczenia budynku".

Zaznaczyć należy, że w przepisach regulujących zagadnienia związane

z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym brak jest definicji pojęcia poddasza użytkowego. Z tego względu w ocenie Sądu w pierwszej kolejności znaczenia tego pojęcia należało poszukiwać w aktach prawnych z zakresu prawa budowlanego. Przepisy regulujące planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz przepisy prawa budowlanego tworzą pewną funkcjonalną całość normatywną. Skoro zatem przepisy

z zakresu planowania przestrzennego nie definiują określonego pojęcia, a znaczenie tego pojęcia można ustalić na podstawie szeroko rozumianych przepisów z zakresu prawa budowlanego – to zasadne jest posłużenie się tymi ostatnimi przepisami przy ustaleniu treści danego pojęcia. Z tego powodu przy dokonywaniu wykładni zapisów planu miejscowego należy przyznać pierwszeństwo przepisom rozporządzenia

w sprawie warunków technicznych (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 sygn. akt II OSK 771/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wskazano,

że pod pojęciem kondygnacji rozumie się poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Z powyższego wynika, że prawodawca traktuje poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi jako odrębną, niezależną kondygnację budynku. W tym miejscu dodatkowego wyjaśnienia wymaga, że przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty został w okresie w którym nie obowiązywało rozporządzenie w sprawie warunków technicznych z 2002 r. Niemniej jednak przepisy ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140, z późn. zm.) również traktowały poddasze przeznaczone na pobyt ludzi jako odrębną kondygnację budynku (por. § 3 pkt 14, § 6 tego rozporządzenia).

W ocenie Sądu prawidłowa wykładnia § 5 ust. 2 lit. d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonana z uwzględnieniem § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych prowadzi do wniosku, że dla terenu oznaczonego w planie symbolem 12MN dopuszcza się zabudowę budynkiem składającym się z części parterowej oraz poddasza użytkowego mieszkalnego, a więc budynku składającego się z dwóch kondygnacji. Stanowisko Wojewody, jakoby poddasze użytkowe powinno posiadać pewne cechy charakterystyczne tylko dla tego typu części budynku i odróżniające od regularnej kondygnacji Sąd ocenił jako całkowicie dowolne i nie znajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto stanowisko Wojewody, jakoby poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie mogło stanowić odrębnej, pełnej kondygnacji pozostaje

w sprzeczności z treścią § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podkreślić należy, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Ewentualny brak precyzji rady gminy w ustaleniu treści przepisów planu miejscowego, nie może być argumentem na rzecz ograniczenia prawa zabudowy.

Projektując przedmiotowy budynek, w zakresie wysokości zabudowy Inwestorzy związani byli przywołanymi powyżej uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych w zakresie wysokości poddasza przeznaczonego na pobyt ludzi w budynkach jednorodzinnych określa jedynie jego minimalną wysokość (§ 77 ust. 1). Skoro w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego organ planistyczny nie uregulował zagadnienia wysokości obiektów w inny sposób niż poprzez wskazanie, iż dopuszcza zabudowę parterową z poddaszem użytkowym mieszkalnym, to organ administracji architektoniczo-budowlanej nie był uprawniony do ograniczenia prawa Inwestorów do zabudowy działki będącej ich własnością w sposób inny, niż wynikałoby

to z powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z § 5 ust. 2 lit. d uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] lutego 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w S. działki o nr ewid. [...], i [...] (Dz. Woj. Wlkp. Nr [...]) w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda raz jeszcze oceni zgodność przedłożonego przez Skarżących projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględniając wykładnię przepisów tego planu dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art.. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r. poz. 1369) uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 18 września 2017 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu (500 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (2 x 17 zł) oraz wynagrodzenia reprezentującego Skarżących radcy prawnego (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).