Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2026 roku sprawy ze skargi A. K. – wspólnika spółki cywilnej, M. K. – wspólnika spółki cywilnej P. U. E.-T. s.c. [...] w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2026 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem oznaczonym jako z 26.01.2026 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji") po rozpatrzeniu zażalenia A. K. i M. K. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (dalej łącznie jako "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. z 27.10.2025 r., WUP [...], odmawiające wznowienia postępowania na wniosek 21.10.2025 r. – utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. (dalej jako "Dyrektor WUP" lub "organ I instancji") decyzją z 30.06.2025 r., [...] (dalej jako "Decyzja WUP"), skierowaną do Skarżących, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą "P. U. E.-T. S.C. [...]" orzekł o:

1. obowiązku zwrotu solidarnie przez Skarżących świadczeń w kwocie 10564,74 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od 05.10.2022 r. do dnia zapłaty włącznie;

2. obowiązku zwrotu solidarnie przez Skarżących należności z tytułu odsetek w kwocie 2102,20 zł naliczonych do dnia 04.10.2022 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że sprawa dotyczy zwrotu świadczeń pobranych na podstawie art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej jako "ustawa covidowa"). Organ ustalił, że strona skorzystała, na podstawie art. 31zo ustawy covidowej, ze zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Zdaniem organu I instancji z art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy covidowej wynika, że jeśli wnioskodawca skorzystał z ww. zwolnienia za dowolne 3 miesiące, to nie może skorzystać z kolejnych 3 miesięcy wsparcia w tym samym zakresie w WUP. Przesyłki z decyzją, wysłane do każdego ze wspólników, zostały zwrócone jako niepodjęte w terminie.

Pismem z 21.10.2025 r. Skarżący wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Wskazali, że w czasie prowadzonego i zakończonego postępowania nie ze swojej winy nie zawsze otrzymywali korespondencję, w tym nie otrzymali zawiadomienia o prowadzonym postępowaniu oraz decyzji. Dyrektor WUP zastosował wybiórczą i niekorzystną dla nich interpretację. W ocenie pp. K. zasadne jest wznowienie ww. postępowania, ponieważ organ I instancji wydał decyzję w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, a ponadto nie brali udziału w postępowaniu bez ich winy.

Dyrektor WUP postanowieniem z 27.10.2025 r., WUP [...], odmówił wszczęcia postępowania na ww. wniosek o wznowienie postępowania. Zdaniem organu I instancji Decyzja WUP nie została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione – konieczność zwrotu wynika bowiem z art. 15gg ustawy covidowej. Chybiony jest zarzut braku udziału strony w postępowaniu. Organ wszystkie pisma wysyłał na adres wskazany we wniosku o dofinansowanie, CEiDG jako adres do doręczeń, a także w pismach kierowanych do organu. Żadna z przesłanek z art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej w skrócie "k.p.a.") nie została spełniona. Ponadto wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminów z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Strony o Decyzji WUP dowiedziały się z upomnienia z dnia 05.08.2025 r., natomiast kopię decyzji organ przesłał stronom 25.08.2025 r. (przesyłka została odebrana 05.09.2025 r.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wnieśli o jego uchylenie, nakazanie wszczęcia postępowania wznowieniowego i doręczenie Decyzji WUP. Ich zdaniem samo twierdzenie, że strona nie brała udziału w postępowaniu, bo nie otrzymała decyzji (w skrzynce nie było awiza) jest wystarczającym powodem, by organ wszczął postępowanie, bo jest to uprawdopodobnieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie ma podstaw, by przesądzać o doręczeniu decyzji w trybie awizo. Zakwestionowali adnotacje zawarte na przesyłce i podnieśli, że nie pozostawiono im awizo. Zdaniem Skarżących dniem, w którym strona dowiedziała się o decyzji jest dzień, w którym uzyskała ona rzeczywistą wiedzę o jej treści i istnieniu, a nie pośrednią informację. Ich wniosek został złożony w terminie, choć przy zarzucie braku doręczenia decyzji ma on mniejsze znaczenie.

Postanowieniem z 26.01.2026 r., wskazanym we wstępie, SKO utrzymało postanowienie Dyrektora WUP w mocy. Przytoczywszy stosowne przepisy wskazało w szczególności, że wbrew twierdzeniom Skarżących termin złożenia wniosku jest istotny i wynosi miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym nie musi to być wiadomość o pełnej treści decyzji, chodzi o informację wyłącznie o wydaniu decyzji, pozwalającej na jej zidentyfikowanie w stopniu pozwalającym stronie na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania – wskazuje się takie dane jak nazwa organu wydającego decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzenie, że żądanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po terminie zmusza organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Na etapie badania dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania organ nie jest uprawniony do badania, czy w sprawie zachodzi któraś z przesłanek wznowienia postępowania. Wniosek Skarżących został złożony 21.10.2025 r. Dyrektor WUP słusznie wskazał, że przy piśmie z 25.08.2025 r. doręczył Skarżącym kopię Decyzji WUP wraz z kopią koperty, w której nadano przesyłki i kopię potwierdzenia nadania przesyłki, dwukrotnego awizowania i zwrotu do urzędu. Pismo to doręczono Skarżącym (każdej stronie z osobna) 05.09.2025 r., zatem w tym terminie z pewnością dowiedzieli się oni o decyzji i ew. okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia w tym terminie. Tym samym organ I instancji był zobowiązany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Wprawdzie Dyrektor WUP błędnie wskazał art. 61a k.p.a. jako podstawę prawną zamiast art. 149 § 3 k.p.a., lecz nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi na niezachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ nie mógł merytorycznie wypowiedzieć się w zakresie podnoszonych przez Skarżących przesłanek wznowienia postępowania.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący wnieśli o uchylenie obu postanowień i zasądzenie kosztów. Zarzucili naruszenie:

1. art. 148 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął bieg od chwili powzięcia przez stronę informacji o istnieniu decyzji, podczas gdy termin ten biegnie od chwili uzyskania wiedzy umożliwiającej identyfikację decyzji oraz jej rozstrzygnięcia;

2. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania polegającej na braku udziału strony w postępowaniu bez jej winy;

3. art. 39, art. 42 oraz art. 44 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie skuteczności doręczenia decyzji administracyjnej pomimo niewykazania przez organ prawidłowości procedury doręczenia zastępczego;

4. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego.

W uzasadnieniu rozwinęli argumentację zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a.") jest w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oznaczone jako z 26.01.2026 r., [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu z 27.10.2025 r., WUP [...], odmawiające wznowienia postępowania na wniosek Skarżących z 21.10.2025 r.

Przed przejściem do rozważań należy jeszcze zauważyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że stosownie do art. 124 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej w skrócie "k.p.a.") postanowienie powinno zawierać datę jego wydania. Jak wskazuje się w doktrynie, z odniesieniem do judykatury, w zakresie decyzji "Przez datę wydania decyzji administracyjnej należy rozumieć datę wydania decyzji na piśmie lub datę ogłoszenia decyzji ustnie, przy czym datą wydania decyzji pisemnej jest dzień podpisania decyzji zawierającej wymagane przez prawo składniki" (zob. M. Dyl [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, 2023, art. 107, Nb 8 i powołane tam orzecznictwo). Tym samym wbrew za błędne należy uznać oznaczenie daty postanowienia z 26.01.2026 r., skoro jak wynika ze złożonych podpisów w postaci elektronicznej – ostatni z nich został złożony 03.02.2026 r. Uchybienie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Podobnie, zdaniem Sądu należy ocenić odmowę wszczęcia postępowania przez Dyrektora WUP, co zauważyło SKO, na podstawie art. 61a k.p.a. zamiast art. 149 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Skarżący słusznie podnoszą, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od chwili uzyskania wiedzy umożliwiającej identyfikację decyzji oraz jej rozstrzygnięcia, wyciągają jednak błędne wnioski.

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, z powodu tego, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Nie chodzi tu o zawiadomienie o pełnej treści decyzji, ale o powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Przy czym Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić z innych źródeł, byleby wskazywała na organ, który wydał decyzję i treść rozstrzygnięcia w danej sprawie (por. wyroki NSA z 16.10.2025 r., II OSK 815/23 i z 21.02.2025 r., I OSK 113/22; wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Bieg terminu ma charakter obiektywny i nie jest uzależniony od zapoznania się przez podmiot żądający wznowienia postępowania z samą treścią decyzji ostatecznej (zob. wyrok NSA z 16.06.2025 r., II OSK 67/23).

Jak wskazali sami Skarżący w piśmie z 10.09.2025 r., otrzymali oni kopię Decyzji WUP, tymczasem wniosek o wznowienie postępowania został złożony 21.10.2025 r. zatem niewątpliwie po upływie miesięcznego terminu (i to przy zastosowaniu korzystniejszej dla Skarżących interpretacji, że o wydanej decyzji i jej rozstrzygnięciu dowiedzieli się dopiero wraz z doręczeniem jej kopii).

Tylko podanie wniesione z zachowaniem terminu należy uznać za dopuszczalne. Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 ustawy, dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z powodu rażącego naruszenia art. 148 § 1 ustawy.

Tym samym zasadnie organ wskazywał, że nie było podstaw do merytorycznej analizy zaistnienia przesłanek wznowieniowych. W konsekwencji niezasadne są również zarzuty podnoszone przez Skarżących w pkt 2-4. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, mając na uwadze art. 134 p.p.s.a., nie stwierdził również innych niż zarzucane w skardze naruszeń przepisów, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonych postawień z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.