Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Leszek Wolny po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania dotyczącego zwrotu podatku akcyzowego w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata postanawia: 1. zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych; 2. ustanowić dla strony skarżącej adwokata z urzędu.

Na druku urzędowego formularza PPF, skarżący sprecyzował zakres swojego żądania – jego wniosek objął przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata.

W uzasadnieniu nadesłanego urzędowego formularza PPF, strona oświadczyła, że nie stać jej na ponoszenie kosztów. Wnioskodawca ma problemy zdrowotne i został zwolniony przez swojego pracodawcę. Aktualnie strona jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., jako osoba bezrobotna.

Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jednocześnie oświadczył, że nie posiada jakichkolwiek nieruchomości, ruchomości, papierów wartościowych, oszczędności, ani przedmiotów o wartości przekraczającej kwotę 5.000 zł.

W tym stanie rzeczy, pismem z dnia 17 stycznia 2017 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do nadesłania (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania) szeregu dokumentów, mających zobrazować jego rzeczywisty i aktualny stan majątkowy.

W odpowiedzi na to wezwanie do akt wpłynęło pismo Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z dnia 24 stycznia 2017 r. oraz zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia 26 stycznia 2017 r. o statusie osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku.

Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje.

Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami) – zwanej dalej P.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.).

Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) lub obejmuje ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.).

Na wstępie należy zaznaczyć, że skarżący składając wniosek o prawo pomocy, zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego z urzędu.

Mając to na uwadze, odnosząc się do wniosku J. L., należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którą, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący zdołał wykazać, że spełnia przesłanki ustawowe skutkujące uwzględnieniem jego wniosku w całości.

W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wnioskodawcy wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych dochodów ani łatwego do spieniężenia majątku.

Trudną sytuację skarżącego uznano przy tym za dostatecznie uprawdopodobnioną uwzględniwszy ustalenia poczynione przez tutejszy Sąd w innych sprawach, w których J. L. przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym (np. sprawy o sygn. akt II SA/Gl 1178/15, II SA/Gl 1206/15 oraz II SO/G 1/16), gdzie rozstrzygnięto o tym mocą postanowień z dnia 21 lipca 2016 r. oraz sprawa II SA/Gl 238/16, gdzie rozstrzygnięto o tym mocą postanowienia z dnia 22 września 2016 r.

W postanowieniach tych zwrócono uwagę, że skarżący w chwili obecnej najprawdopodobniej nie dysponuje dochodem, gdyż decyzja o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego, które pobierał, była ograniczona czasowo do czterech miesięcy. Wskazano przy tym, iż brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości twierdzeń strony w niniejszym zakresie oraz zaznaczono, że pośrednim potwierdzeniem tych okoliczności są działania skarżącego zmierzające do uzyskania zasiłku, stałej opieki, grupy inwalidzkiej oraz emerytury, o czym świadczy pismo wystosowane przez Okręgową Radę Adwokacką w K. do skarżącego, w którym poinformowano go o wyznaczeniu jego pełnomocnika z urzędu.

Ponadto z pisma Ośrodka Pomocy Społecznej w M. z dnia 24 stycznia 2017 r. wynika, że toczy się przed tym organem sprawa zainicjowana przez skarżącego, której elementem ma być przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Z kolei z zaświadczenia z PUP w B. wynika, że strona nadal jest zarejestrowana, jako osoba bezrobotna, natomiast utraciła ona z dniem 4 stycznia 2017 r. prawo do pobierania zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania tego świadczenia.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.