Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2026 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr UP-685/2025 z dnia 1 października 2025 r. w odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 1 października 2025 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej "Prezes ZUS" lub "organ"), po rozpoznaniu wniosku T. S. (dalej "skarżący") o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z 11 sierpnia 2025 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 27 grudnia 2023 r. do ZUS wpłynął wniosek skarżącego o umorzenie należności z tytułu składek od maja 2012 r. do grudnia 2014 r. w kwocie 32 273,60 zł. Skarżący podał, że jest w trudnej sytuacji życiowej oraz zdrowotnej. Wskazał, że w 2017 r. miał rozległy zawał serca i nie ma możliwości znalezienia pracy. Pozostaje na utrzymaniu rodziny i nie ma żadnego majątku.

Decyzją z 25 marca 2024 r. Prezes ZUS orzekł:

w punkcie 1: w oparciu o art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 2 i 3 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. 2023 r., poz. 1230; dalej "u.s.u.s.") o odmowie umorzenia skarżącemu należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika składek oraz za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 374 882,32 zł, w tym:

a) ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 15 666,75 zł w tym z tytułu:

- składek za okres 07.2012-12.2013, 4.2014-12.2014 – w kwocie 8 062,72 zł;

- odsetek w kwocie 7422 zł liczonych od 27.12.2023 r od ww. składek;

- odsetek w kwocie 132 zł naliczonych na 27.12.2023 r. od składek w części finansowanej od ubezpieczonych za okres 7.2012 r. - 10.2012 r.;

b) ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie 14 027,66 zł, w tym z tytułu:

- składek za okres 07.2012-12.2013, 4.2014-12.2014 r. w łącznej kwocie 7 101,66 zł,

- odsetek w kwocie 6 920 zł naliczonych na 27.12.2023 r. od ww. składek;

- odsetek w kwocie 6 zł naliczonych na 27.12.2023 r. od składek w części finansowanej od ubezpieczonych za okres 7.2012 r.

c) Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie 827,94 zł, w tym z tytułu:

- składek za okres 5.2012-10.2012 r.. 05.2014 r. w łącznej kwocie 441,94 zł,

- odsetek w kwocie 386 zł naliczonych na 27.12.2023 r. od w.w. składek

w punkcie 2. w oparciu o art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 ust. 3a i art. 32 u.s.u.s. oraz z § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365, dalej "rozporządzenie") o odmowie umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 30 043,88 zł, w tym;

a) ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 15 195,66 zł, w tym z tytułu:

- składek za okres 07.2012-12.2013, 4.2014-12.2014 – w kwocie 7 900,66 zł

- odsetek 7 295 zł, naliczonych na 27.12.2023 r. od ww. składek

b) ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie 14 021,66 zł, w tym z tytułu:

- składek za okres 07.2012-12.2013, 4.2014-12.2014 – w kwocie 7101,66 zł,

- odsetek w kwocie 6 920 zł naliczonych na 27.12.2023 r. od ww. składek,

c) Fundusz Pracy w łącznej kwocie 826,56 zł, w tym z tytułu:

- składek za okres 5.2014-12.2014 r. w łącznej kwocie 440,56 zł,

- odsetek w kwocie 386 zł naliczonych na 27.12.2023 r. od ww. składek.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z 24 maja 2024 r. Prezes ZUS utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z 25 marca 2024 r.

Wyrokiem z 11 grudnia 2024 r., III SA/Kr 1004/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzje wydane w obu instancjach.

Sąd wskazał, że kluczowe dla przyjętego rozstrzygnięcia było stwierdzenie nienależytego zbadania i braku poprawnego wyjaśnienia przez orzekające organy administracyjne tego, czy obciążające skarżącego należności z tytułu składek nie uległy przedawnieniu. W związku z tym, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien uzupełnić materiał dowodowy w koniecznym zakresie i wyjaśnić wątpliwości zaakcentowane w uzasadnieniu wyroku. Przy czym, organ winien zaprezentować jasne i kategoryczne rozważania wskazujące na to, z jakich uwarunkowań faktycznych i prawnych przyjmuje, że nie doszło do przedawnienia obciążających skarżącego należności z tytułu składek. Dopiero po ustaleniu, że pozostały nieprzedawnione zaległości z tytułu składek, organ ponownie dokona analizy wniosku skarżącego. W przeciwnym wypadku umorzy postępowanie w sprawie umorzenia zaległości.

Ponownie wydaną decyzją z dnia 11 września 2025 r. Prezes ZUS odmówił skarżącemu umorzenia ww. należności.

W uzasadnieniu organ podał, że zaległości figurujące na koncie rozliczeniowym skarżącego nie uległy przedawnieniu i są wymagalne.

Opisując skutki braku przedawnienia, Prezes ZUS wskazał, że podjął czynności, które zawiesiły bieg terminu ich przedawnienia:

1. Postępowanie abolicyjne - zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności od daty złożenia wniosku o umorzenie należności na podstawie ustawy abolicyjnej (ustawa z dnia 9 listopada 2012 o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność - Dz.U z 2012 r., poz. 1551 – dalej "ustawa abolicyjna"), tj. od 20 maja 2013 r. do 8 lipca 2016 r. tj. prawomocności decyzji odmawiającej umorzenia z 30 maja 2016 r.

Organ wyjaśnił przy tym, że zgodne z przepisami ww. ustawy bieg terminu przedawnienia zawiesza się dla:

- należności podlegających umorzeniu za okres od 1 stycznia1999 r. do 28 lutego 2009 r.

- należności niepodlegających umorzeniu, które na dzień wydania decyzji o umorzeniu/odmowie umorzenia powinny być opłacone.

Na dzień wydania ww. decyzji odmawiającej umorzenia tj. 30 maja 2016 r. należności za 05.2012 do 12.2014 nie zostały opłacone.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia - od daty doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 4 stycznia 2018 r. nr : [...] tj. od 12 stycznia 2018 r. do 16 kwietnia 2018 r. tj. prawomocności decyzji określającej obowiązek opłacania składek z 5 marca 2018 r. nr: [...].

Czynności zmierzające do ściągnięcia należności tj. od daty doręczenia zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 17 maja 2018 r. [...] tj. od 18 maja 2018r. do nadal (czynne postępowanie egzekucyjne).

Organ wskazał też, że jeżeli podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego była prawomocna decyzja o wysokości zadłużenia, to wówczas na zawieszenie biegu terminu przedawnienia maja wpływ dwie okoliczności:

postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej obowiązek opłacania składek, tj. od dnia doręczenia zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna (art. 24 ust. 5f);

pierwsza czynność zmierzająca do wyegzekwowania należności, o której dłużnik został zawiadomiony, tj. od dnia doręczenia dłużnikowi odpisu tytułu wykonawczego /zawiadomienia o zajęciu (art. 24 ust. 5b).

W dalszej kolejności organ omówił przepisy regulujące przedawnienie należności składkowych z uwzględnieniem zmian, jakim te przepisy ulegały na przestrzeni lat.

Następnie organ przedstawił aktualną sytuację zdrowotną, materialną i dochodową skarżącego podając m.in., że skarżący przeszedł w 2017 r. rozległy zawał serca i jego stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie pracy. Obecnie jest w trakcie leczenia. Orzeczeniem z dnia 24 maja 2018 r. został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie wydano okresowo do dnia 31 maja 2021 r. Stwierdzono też w nim, że skarżący może pracować w warunkach pracy chronionej. W piśmie z 25 marca 2024 r. poinformował, że jest w trakcie składnia dokumentacji do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, jednakże – jak wskazał organ - do dnia wydania rozstrzygnięcia nie przedłożył aktualnej dokumentacji potwierdzającej sytuację zdrowotną. Skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej. Aktualnie nie jest zgłoszony do ubezpieczeń ZUS z żadnego tytułu. Pozostaje w związku małżeńskiemu. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, z która posiada rozdzielność majątkową i której dochód wynosi 4 500 zł netto. Skarżący ma córkę, której 2007 r. podarował nieruchomość. Organ wskazał, że w stosunku do skarżącego jest prowadzona egzekucja należności z tytułu składek, przy czym organ egzekucyjny nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję.

Następnie Prezes ZUS podał, że rozpoznał wniosek skarżącego na podstawie wszystkich przepisów prawnych mogących mieć zastosowanie w sprawie, tj.: art. 28 ust. 3 i 3a ustawy u.s.u.s. i uznał, że zasadnym jest odmówienie umorzenia należności obciążających skarżącego z tytułu składek.

Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu stwierdzającego trwała i całkowitą niezdolność do pracy. Nie udowodnił też, że istnieją przeszkody w świadczeniu pracy ze względu na sprawowanie opieki nas przewlekle chorym członkiem rodziny. Tym samym brak podstaw do stwierdzenia, że stan zdrowia skarżącego lub członka jego rodziny uniemożliwia pozyskiwaniem dochodów niezbędnych do spłaty zadłużenia. Pomimo powołanej trudnej sytuacji materialnej nie udowodnił, że korzysta z form pomocy przeznaczonych dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, w tym ze wsparcia MOPS. W ocenie Prezesa ZUS sytuacja materialno-bytowa skarżącego nie miała charakteru trwałego i mogła ulec poprawie. Skarżący jest w wieku aktywności zawodowej, może zarejestrować się w urzędzie pracy. Status osoby zarejestrowanej w PUP daje bowiem dodatkowe możliwości, np. w zakresie odbycia szkoleń, przekwalifikowania zawodowego, pomocy w znalezieniu stałej pracy. W stosunku do skarżącego jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, które zawiesza bieg przedawnienia należności i wydłuża okres możliwości ich dochodzenia.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 28 ust. 2 i 3 w zw. z art. 32 u.s.u.s. przez odmowę umorzenia należności z tytułu składek za zatrudnionych pracowników osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 30 522,32 zł, podczas gdy spełniona została przesłanka całkowitej nieściągalności,

2. art. 28 ust. 3a w zw. z art. 32 u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia przez odmowę umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą w łącznej kwocie 30 043,88 zł, podczas gdy skarżący wykazał, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt skutki dla zobowiązanego i jego rodziny,

3. art 1 ust 15 ustawy abolicyjnej oraz art. 24 ust. 5f u.s.u.s. przez uznanie, że należności objęte wnioskiem nie uległy przedawnieniu, podczas gdy organ nie wykazał faktu, że zaległości z tytułu składek nie uległy przedawnieniu,

4. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sad administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - dalej jako: p.p.s.a. przez pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 lutego 2025 r. III SA/Kr 1004/24,

5. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej "k.p.a." przez brak należytego uzasadnienia faktycznego prawnego zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ww. decyzją z 1 października 2025 r. Prezes ZUS utrzymał w mocy decyzję z 11 sierpnia 2025 r.

W uzasadnieniu organ powtórzył ustalenia dotyczące sytuacji finansowej, zdrowotnej i rodzinnej skarżącego wynikające ze złożonego przez niego oświadczenia i dokumentów. Kolejno organ omówił poszczególne przesłanki warunkujące umorzenie należności z tytułu składek i stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego w tym względzie żądania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty jak we wniosku o ponowne rozpatrzeni sprawy. Skarga opisywała w sposób szczegółowi dotychczasowy tok postępowania i wydane w sprawie decyzje.

Skarżący zarzucił nadto naruszenie art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu ustalenia czy należności objęte decyzja uległy przedawnieniu, a także brak ustalenia istotnych okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie została uwzględniona ponieważ organ wykazał, że ciążące nadal na skarżącym zaległości z tytułu składek, nie uległy przedawnieniu. Ponadto, Prezes ZUS, w sposób prawidłowy ocenił sytuację majątkową i osobistą skarżącego.

Na wstępie Sąd zaznacza, że w wydanym w sprawie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 grudnia 2024 r., III SA/Kr 1004/24 orzekający skład domagał się wyjaśnienia "dlaczego organ przyjął, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności składkowych obciążających skarżącego za lata 2012-2014 – skoro – zasadniczo, ustawą tą objęte być mogły należności za okres od 1999 r. do 2009 r. Organ nie wskazał, w oparciu o które przepisy ustawy abolicyjnej i jak rozumiane (interpretowane) przyjął, że w przypadku skarżącego nastąpiło jednak zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności składkowych obciążających go za lata 2012-2014".

W obecnie rozpoznawanej sprawie organ wskazał, że, zobowiązania te nie były opłacone w dniu wydawania decyzji z 30 maja 2026 r. (wydawanej na podstawie tzw. ustawy abolicyjnej) odmawiającej umorzenia. Zgodnie z art. 1 ust. 15 ustawy abolicyjnej bieg terminu przedawnienia należności, o których mowa w ust. 1, 6, 10 i 12, ulega zawieszeniu na okres od dnia złożenia wniosku o umorzenie do dnia uprawomocnienia się decyzji, o której mowa w ust. 13. W rozpoznawanej sprawie zaległości składkowe za okres 2012 – 2014 "nie podlegały umorzeniu" ponieważ nie dotyczyły okresu od 1 stycznia1999 r. do 28 lutego 2009 r. (tj. okresu wymienionego w art. 1 ust. 1 ustawy abolicyjnej) – nie zostały zgodnie z ustaleniami Prezesa ZUS również opłacone (czego skarżący nie negował), a więc zasadniczo wymienione zostały w art. 1 ust. 10 i ust. 12 ustawy abolicyjnej. Powołane przepisy wprowadzały bowiem zasadę, że możliwe było umorzenie zaległości składkowych za okres od 1 stycznia 1999 r. – do 28 lutego 2009 r., jeżeli na dzień wydania decyzji "abolicyjnej" (tu: 30 maja 2016 r.) nie istniały inne należności "nie podlegające umorzeniu" (przy czym zgodnie z art. 1 ust. 12 te należności "niepodlegające umorzeniu" mogły zostać objęte 12 - miesięcznym układem ratalnym). W przypadku skarżącego, takimi należnościami były właśnie zaległości za poszczególne miesiące z okresu 2012- 2014. Zdaniem Sądu, zawieszenie biegu terminu przedawnienia w części dotyczącej należności niepodlegających umorzeniu wynika z ww. art. 2 ust. 15 ustawy abolicyjnej, co systemowo jest zgodne z koniecznością powstrzymywania się z czynnościami egzekucyjnymi w sytuacji, gdy formalnie, zgodnie z ww. art. 1 ust. 12 następowało rozłożenie zaległości na raty. Zasada zawieszenia biegu przedawnienia z art. 1 ust. 15 ustawy abolicyjnej systemowo zbieżna jest z ogólną zasadą zawieszania biegu terminu przedawnienia na czas układu ratalnego, o czym mowa w ogólnym przepisie tj. art. 24 ust. 5a u.s.u.s. Powołany przepis stanowi, że bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia zawarcia umowy, o której mowa w art. 29 ust. 1a, do dnia terminu płatności odroczonej należności z tytułu składek lub ostatniej raty.

Zdaniem Sądu, Prezes ZUS prawidłowo więc uzasadnił, że z powodu wszczęcia postępowania abolicyjnego, bieg terminu przedawnienia zaległości składkowych niepodlegających umorzeniu w trybie ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o umorzeniu należności powstałych z tytułu nieopłaconych składek przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność, również podlegał zawieszeniu do dnia uprawomocnienia się decyzji abolicyjnej.

Teoretycznie, zgodnie z art. 24 ust. 4 u.s.u.s. 5-letni termin przedawnienia najwcześniejszych zaległości (maj 2012 r.) przypadał w lipcu 2017 r. Jednakże, skoro skarżący złożył wniosek o abolicję (20 maja 2013 r.), a decyzja odmowna w trybie ustawy abolicyjnej została wydana 30 maja 2016 r., a uprawomocniła się 8 lipca 2016 r , to termin najwcześniejszych zaległości rozpoczynał ponownie swój bieg w lipcu 2016 r. Organ wskazał w zaskarżonej decyzji wszystkie ww. przepisy. Co więcej powołał się również na wystawione w sprawie w 2018 r. ww. tytuły wykonawcze; doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowań egzekucyjnych (z 4 stycznia 2018 r. nr : [...] tj. prawomocności decyzji określającej obowiązek opłacania składek z 5 marca 2018 r. nr: [...]), a także czynności zmierzające do ściągnięcia należności tj. od daty doręczenia zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 17 maja 2018 r. [...]).

Decyzja abolicyjna z 30 maja 2015 r. (k. 65-67) i wszystkie ww. dokumenty tytuły wykonawcze (wykaz akt – k.73) znajdują się w aktach sprawy.

W ocenie Sądu, akta sprawy i uzasadnienie zaskarżonych decyzji w tej części stanowi wypełnienie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Skarżący poza zarzutami o naruszeniu ww. przepisu nie wskazał, czy kwestionuje powyższe ustalenia faktyczne i dlaczego.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów dotyczących oceny sytuacji majątkowej i osobistej skarżącego, to Sąd zauważa, że zasadniczo zarówno art. 28 u.s.u.s. jak i § 3 rozporządzenia dotyczą możliwości umorzenia zaległości składkowych, a więc sąd administracyjny bada prawidłowość ustaleń dowodowych i logikę oceny tych dowodów przez organ administracyjny. Jeżeli jednak uzasadnienie decyzji i przeprowadzone w tym celu postępowanie wyjaśniające nie narusza przepisów prawa, to sąd administracyjny nie może uznać, ze zaległości powinny zostać umorzone.

Zdaniem Sadu, prawidłowo organ wskazał, że w sprawie nie wystąpiły, żadne z okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 3 i 3a u.s.u.s. Skarżący podkreślał przy tym, że nie dysponuje żadnym majątkiem, i ta okoliczność powinna zadecydować o umorzeniu zaległości. Sąd jednak zauważa, że skarżący nadal mieszka w budynku jednorodzinnym, który w 2007 r. podarował swojej córce (k. 49-56 akt administracyjnych). W konsekwencji organ miał prawo nie uznawać za decydującą o umorzeniu okoliczności, braku posiadania nieruchomości – nota bene skarżący nie wskazał, aby naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził w jego sprawie brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję (art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s.).

Słusznie z kolei, zdaniem Sądu, Prezes ZUS powiązał istnienie przewlekłej choroby zobowiązanego (przebyty w 2017 r. zawał serca i choroby współistniejące) z obowiązkiem rozważania przesłanki braku możliwości skarżącego uzyskiwania dochodów na spłatę zaległości. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia zaległości mogą zostać umorzone w przypadku przewlekłej choroby zobowiązanego pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Organ wskazał, że skarżący ma 53 lata; nie jest osobą aktywnie poszukującą pracy (nie zarejestrował się w Urzędzie Pracy), przy czym posiada ubezpieczenie zdrowotne (został zgłoszony do ubezpieczenia przez żonę), a także ma dorosłą córkę. W ocenie Prezesa ZUS, wiek i schorzenia skarżącego nie uniemożliwiają mu podjęcia pracy chociażby w ograniczonym zakresie.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący prowadził do 2017 r. działalność pod nazwą "A.". Przebyty zawał i towarzyszące schorzenia, zdaniem skarżącego uniemożliwiały mu podjęcie zatrudnienia. Rzecz jednak w tym, że skarżący powoływał się głównie na dokumentacje medyczną z 2018 r. (po zawale z 2017 r.). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, ze orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane zostało do 31 maja 2021 r. Stwierdzono też w nim, ze skarżący może pracować w warunkach pracy chronionej. W piśmie z 25 marca 2024 r. (a więc kilka lat po wyjaśnieniu decyzji w przedmiocie niepełnosprawności) skarżący poinformował, że jest w trakcie składnia dokumentacji do Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, jednakże – jak wskazał organ - do dnia wydania rozstrzygnięcia nie przedłożył aktualnej dokumentacji potwierdzającej sytuację zdrowotną. Prezes ZUS, podkreślał, że nie neguje trudnej sytuacji zdrowotnej – niemniej jednak pełnomocniczka skarżącego, nie przedstawiła w toku ponownego postępowania (a wiec w 2025 r.) żadnych dokumentów medycznych potwierdzających brak podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej.

Sąd zgadza się również ze stwierdzeniem organu, że wykazany przez skarżącego poziom dochodów (właściwie zarobki żony) świadczy o trudnościach finansowych, nie oznacza jednak formalnie ubóstwa skoro granica ta obliczona została przez GUS na poziomie 4 500 zł na gospodarstwo dwuosobowe.

W tym kontekście skarżący skutecznie nie zakwestionował logiki organu wskazującego na potencjalne przejściowe problemy finansowe, które skarżący może przezwyciężyć przy wsparciu dorosłej córki i po poprawie stanu zdrowia. Umorzenie całkowite zaległości byłoby więc, zdaniem organu, przedwczesne i nieuzasadnione.

Sąd ocenę tę akceptuje w świetle ww. art. 28 u.s.u.s. jak i § 3 rozporządzenia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza więc art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie wskazuje bowiem jakie przepisy zastosowano w sprawie i wyjaśnia, jak je organ interpretuje. Zdaniem Sądu, logika oceny zebranych w sprawie dowodów, w szczególności dotycząca potencjalnej możliwości podjęcia zatrudnienia w 2025 r. przez 53 letniego mężczyznę po przebytym w 2017 r. zawale – wobec braku dokumentacji medycznej z lat 2023 – 2025, nie została podważona.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.