Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi W. A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi W.A. z dnia [...] sierpnia 2018 r. na nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz strony skarżącej W. A. sumę pieniężną w kwocie 1000 zł (słownie: tysiąc) złotych; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz strony skarżącej W. A. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] sierpnia 2018 r. wpłynęła do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: organ, Prezes UODO) skarga W. A. (skarżąca) na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. polegające na udostępnieniu danych osobowych na rzecz podmiotów nieuprawnionych, przetwarzaniu danych osobowych zawartych w kopii dowodu osobistego bez podstawy prawnej oraz niewypełnieniu obowiązku informacyjnego z art. 33 ust. 1 i art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 922 ze zm.; dalej "uodo.").

Jak wynika z treści ww. skargi, skarżąca skierowała ją do organu w związku z podejrzeniem naruszenia przetwarzania jej danych osobowych, tj. przetwarzania ich sprzecznie z przepisami art. 51 Konstytucji RP oraz ustawy o ochronie danych osobowych i rozporządzenia (RODO), Dyrektywy 95/46/EC Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych oraz swobodnego przepływu tych danych, jak również Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności Podstawowych Wolności, poprzez przetwarzanie tych danych osobowych przez operatora sieci komórkowej [...] ([...]; dalej Spółka) z siedzibą w W., który, jak podała skarżąca, udostępniał dane osobowe w tym bilingi rozmów do nieuprawnionych osób lub podmiotów, bez jej wiedzy i zgody oraz bez umocowania wynikającego z przepisów prawa, a następnie odmówił jej informacji w przedmiocie powyższego udostępnienia.

Przedmiotem skargi był również barak wykonywania obowiązków ciążących na operatorze telefonii komórkowej jako administratorze danych osobowych wnikających z obowiązujących na dzień składania wniosków przepisów art.33 ust.1 w zw z art. 32 ust.1 pkt 5 uodo. W dniach [...] grudnia 2017 r. oraz [...] stycznia 2018 r. składała do operatora [...] wnioski o udzielenie jej odpowiedzi dotyczącej przetwarzania danych osobowych, a konkretnie ich udostępniania przez tego operatora, na które otrzymała odpowiedź, iż operator sieci [...] nie jest zobowiązany żadnymi przepisami prawa do udzielenia odpowiedzi.

Skarżąca wyjaśniła w złożonej skardze, że w piśmie z [...] stycznia 2018 r. wskazała operatorowi telefonii komórkowej [...] podstawy prawne, które obligują go do zachowania szczególnej staranności w przetwarzaniu danych osobowych oraz zakazują ich udostępniania w innym celu niż zostały zebrane, a to art. 51 ust. 5 Konstytucji RP, art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych oraz przepisy ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo o telekomunikacji.

Jak podała skarżąca, operator sieci komórkowej uchylił się od udzielenia jej odpowiedzi zasłaniając się przepisami, odmawiając w ten sposób również udostępnienia dokumentu, na podstawie którego prawdopodobnie dane osobowe udostępnił. Operator [...] w swojej odpowiedzi z [...] lutego 2018 r. stanął na stanowisku, że nie jest zobligowany do udzielania skarżącej odpowiedzi na pytania związane z przetwarzaniem jej danych osobowych.

Skarżąca, mając na uwadze naruszenie konstytucyjnych praw do ochrony danych osobowych i informowania o ich przetwarzaniu przez administratora danych, w tym przypadku operatora sieci komórkowej [...], oraz innych przepisów związanych z przetwarzaniem danych osobowych (aktualnie tzw. RODO), wniosła o:

1) przeprowadzenie kontroli przetwarzania jej danych osobowych poprzez pozyskanie z sieci telefonii komórkowej [...] informacji i ustalenie czy, kiedy, komu i na jakiej podstawie udostępniano jej dane osobowe, a w szczególności:

- czy udostępniano, kiedy i komu dane osobowe dotyczące posiadanych przez skarżącą numerów telefonów komórkowych w sieci [...],

- czy udostępniano, kiedy i komu bilingi rozmów oraz z których posiadanych przez skarżącą telefonów komórkowych lub inne dane w tym związane;

2) pozyskanie od operatora sieci [...] wniosków, na podstawie których udostępniono jej dane osobowe w tym bilingi rozmów telefonicznych;

3) ustalenie winnych nie udzielenia odpowiedzi na wnioski z [...] grudnia 2017 r. oraz [...] stycznia 2018 r. w trybie obowiązujących przepisów ustawy o ochronie danych osobowych oraz pociągnięcia ich do odpowiedzialności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz kompetencjami Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych;

4) nałożenie kary pieniężnej na Spółkę z powodu nie wykonania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych poprzez nie udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące przetwarzania danych osobowych skarżącej, sformułowane we wnioskach z [...] grudnia 2017 r. oraz z [...] stycznia 2018 r. oraz nieprawdziwe informowanie jej o braku możliwości udzielenia odpowiedzi dotyczących sposobu przetwarzania tych danych osobowych i zasłanianie się przepisami, które nie dają podstawy do odmowy udzielenia odpowiedzi oraz w przypadku ustalenia, iż doszło do niezgodnego z przepisami prawa udostępnienia jej danych osobowych (w tym bilingów rozmów),

5) zobligowanie operatora sieci telefonii komórkowej [...] do zaniechania naruszania przepisów dotyczących ochrony danych osobowych w stosunku do jej osoby oraz przestrzegania zasad informowania w trybie obowiązujących aktualnie przepisów o przetwarzaniu danych osobowych i ich udostępnianiu;

6) zobligowanie operatora [...] do usunięcia ze swoich zbiorów kserokopii dowodu osobistego skarżącej, która została wykonana przez pracownika sieci [...] w K. w celu zawarcia umowy; skarżąca dodała, że po wyrażeniu sprzeciwu do kserowania dowodu osobistego usłyszała, iż jeżeli na to nie pozwoli umowa nie będzie mogła być zawarta, a zatem zgoda została w ten sposób wymuszona;

7) spowodowanie usunięcia skutków dokonanych naruszeń poprzez zobligowanie operatora [...] do pozyskania zwrotnego ewentualnie udostępnionych danych osobowych do nieuprawnionych osób/podmiotów i ich zniszczenia w celu zapobieżenia rozpowszechnianiu tych danych (np. bilingi rozmów i treść wiadomości sms) i braku możliwości kontroli z jej strony nad tym rozpowszechnianiem i przekazywaniem do nieupoważnionych osób.

Pismem z [...] października 2018 r. Prezes UODO wezwał Spółkę do udzielenia pisemnych wyjaśnień oraz poinformował skarżącą o podjętych czynnościach.

Wyjaśnienia Spółki wpłynęły do organu w dniu [...] listopada 2018 roku.

Mając na uwadze treść tych wyjaśnień oraz kierowane przez skarżącą do organu pisma, Prezes UODO zwrócił się do Spółki o przedłożenie dodatkowych wyjaśnień pismem z [...] stycznia 2019 r. Spółka odpowiedziała na powyższe w dniu [...] stycznia 2019 roku (data wpływu).

W dniu [...] lutego 2020 r. skarżąca wystosowała do organu ponaglenie, zarzucając organowi półtoraroczną przewlekłości postępowania. Jednocześnie skarżąca wystosowała kolejny wniosek dowodowy, wskazując, że w uwagi na bezczynności organu sama podjęła działania zmierzające do ustalenia komu Spółka mogła bezpodstawnie udostępniać jej dane osobowe i ustaliła kolejny taki podmiot, któremu z dużym prawdopodobieństwem, jak stwierdziła, dane były udostępniane (podmiot wskazany we wniosku dowodowym).

Jak wynika z akt sprawy, strony niniejszego postępowania zostały powiadomione o zgromadzeniu materiału dowodowego pismami z [...] marca 2020 roku.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] marca 2020 r. skarżąca zarzuciła Prezesowi UODO przewlekłość postępowania prowadzonego na skutek jej skargi z [..] sierpnia 2018 r.

Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów, a mianowicie:

1. art. 8 § 1 Kpa., art. 12 Kpa., art. 35 § 1 i 3 Kpa., art. 36 § 1 i 2 Kpa. w wyniku niczym nieuzasadnionej przewlekłości postępowania administracyjnego oraz braku jego zakończenia wydaniem decyzji ostatecznej w terminie, o którym mowa w art. 35 Kpa.;

2. art. 7 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych oraz art. 104 i art. 107 Kpa. poprzez nie wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie rozstrzygnięcia przestrzegania przepisów dotyczących danych osobowych przez skarżony podmiot i nakazania przywrócenie stanu pierwotnego;

3. art. 78 § 1 Kpa. i nie przeprowadzenie dowodów zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych pomimo trwającej przewlekłości postępowania, do czego organ jest zobowiązany.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości postępowania administracyjnego oraz stwierdzenie, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniosła o zobowiązanie organu do wydania w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku decyzji rozstrzygającej kwestię naruszenia przepisów dotyczących ochrony danych osobowych. Na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o wymierzenia organowi grzywny w wysokości 4.000 złotych; na podstawie art. 149 § 2 ww. ustawy o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 7.000 złotych.

Jak podała skarżąca, sprawa nie została rozpatrzona przez organ w wymaganym prawem terminie, ponieważ od dnia złożenia wniosku (skargi) do dnia złożenia skargi do Sądu upłynęło półtora roku, a zatem termin określony w art. 35 § 3 Kpa. nie tylko został nie zachowany, ale został rażąco przekroczony w sytuacji nie prowadzenia przez organ żadnych czynności wyjaśniających od [...] stycznia 2019 r. Zdaniem skarżącej, organ naruszył nadto art. 36 § Kpa., poprzez zaniechanie obowiązku informowania o zwłoce, nie wskazywanie nowego terminu, który został zakreślony w piśmie z [...] stycznia 2019 r. i przyczyn tej zwłoki. Takie postępowanie organu, w ocenie skarżącej, stanowi rażące naruszenie prawa i podważa zaufanie do organu publicznego, który winien stać na straży przestrzegania przepisów dotyczących danych osobowych obywateli. Stwierdziła, że skoro postępowanie administracyjne pozostaje w przewlekłości drugi rok, zasadnym jest uznanie, iż organ działa z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie informował o wynikach i efektach wyjaśnień ze Spółką, ograniczając się jedynie do kierowania do skarżącej pism z informacjami o wystąpieniu o wyjaśnienia, a zatem nie wykonywał obowiązków wynikających z 9 Kpa. i art. 77 ust. 2 RODO.

Skarżąca stwierdziła, że sytuacja, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa oraz w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie. Zaznaczył, że pierwsze czynności w niniejszej sprawie zostały podjęte przez organ w terminie dwóch miesięcy od wpływu skargi do urzędu, wówczas skarżąca otrzymała również informację o wszczęciu postępowania w sprawie. Odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych uznał, że postępowanie prowadzone jest zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 2 RODO, ponieważ skarżąca została poinformowana o podjęciu czynności w jej sprawie przed upływem trzech miesięcy od daty otrzymania wniosku. Podkreślił, że art. 78 ust. 2 RODO stanowi przepis szczególny względem uregulowań Kpa., a zatem w świetle tego przepisu organ podjął w przedmiotowej sprawie czynności niezwłocznie.

Prezes UODO stanął na stanowisku, że w żadnym razie nie uchyla się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przeciwnie - organ do spraw ochrony danych osobowych przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na przewlekłość wynika natomiast z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 2325). Stosownie do treści art. 149 § 1a ustawy sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W rozpoznawanej sprawie skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem skarżąca wystąpiła z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.).

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania obejmuje takie działanie organu, które nacechowane jest opieszałością i nieskutecznością. Ma ono miejsce także w sytuacji, gdy organ nie podejmuje działań, mimo że nie istnieją przeszkody do prowadzenia postępowania i rozpatrzenia wniosku strony. Niepodejmowanie przez organ działań prowadzi w konsekwencji do braku możliwości realizacji przez stronę jej praw. Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, ma na celu zasadniczo doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola Sądu zmierza zatem do ustalenia, czy istotnie organ administracji publicznej postępowanie w sprawie prowadzi przewlekle i bezpodstawnie nie kończy go wydaniem rozstrzygnięcia.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 12 Kpa. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona we wskazanym przepisie ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 Kpa., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania i wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 Kpa., organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 Kpa. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej. Przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 Kpa. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa.). Ponadto w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 Kpa., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa.). Podkreślić należy również, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy.

W niniejszej sprawie trzeba ponadto zwrócić uwagę na treść art. 78 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz.UE.L2016 nr 119), zwanego dalej RODO, w świetle którego organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi.

Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Powyższy przepis w pkt 3 - jako odrębną postać uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - przewiduje stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości postępowania. Przepis ten przyznaje sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. Ta forma rozstrzygnięcia będzie zastosowana przez sąd administracyjny w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę (tak jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie). W takiej sytuacji sąd, rozstrzygając, uwzględni stan istniejący w chwili wniesienia skargi.

W oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdzi, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W postępowaniu na skutek skargi na bezczynność czy przewlekłość postępowania sąd nie bada zgodności z prawem samej decyzji a jedynie prawidłowość prowadzenia postępowania przez organ.

Analizując rozpoznawaną sprawę, Sąd uznał, że do dnia wydania wyroku z dnia 20 maja 2020 r., organ prowadził postępowania w sposób przewlekły, gdyż do tej daty, jak wynika z akt administracyjnych, nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.

Dnia [...] sierpnia 2018 r. wpłynęła skarga w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia [...] października 2018 r. spółka [...] została wezwana do złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się do zarzutów zawartych w skardze. Jednocześnie o tym fakcie organ poinformował skarżącą.

Dnia [...] listopada 2018 r. do organu wpłynęły wyjaśnienia spółki [...].

Po dokonaniu analizy powyższych wyjaśnień organ zwrócił się powtórnie pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. do spółki [...] o dodatkowe wyjaśnienia.

Spółka [...] nadesłała dodatkowe wyjaśnienia w dniu [...] stycznia 2019 r. Po tej dacie organ znowu nie podejmuje żadnych merytorycznych czynności w sprawie.

W dniu [...] lutego 2020 r. skarżąca wystosowała do organu ponaglenie oraz kolejne wnioski dowodowe.

Organ powiadamiał skarżącą i spółkę [...] o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie pismem z dnia [...] marca 2020 r.

Do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia organ nie powiadomił Sądu o wydaniu decyzji w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa sprawa nie została rozpatrzona przez organ w wymaganym prawem terminie. Od dnia złożenia skargi do UODO do dnia złożenia skargi w przedmiocie przewlekłości postępowania do Sądu upłynęło 18 miesięcy. Analiza czynności podejmowanych w sprawie wykazuje, że organ działał w sposób przewlekły. Nie podejmował bowiem czynności w możliwe krótkich terminach. Ponadto, występowały paromiesięczne przerwy, w czasie których organ nie podejmował żadnych merytorycznych czynności. Budzi również wątpliwości, w zestawieniu z potrzebą koncentracji materiału dowodowego, kilkukrotne zwracanie się organu do stron postępowania o udzielenia dodatkowych wyjaśnień. W ocenie Sądu można było ten proces ograniczyć poprzez odpowiednie zapoznanie się przez organ z materiałem sprawy i opracowanie możliwe skutecznych działań, celem szybkiego zgromadzenia materiału dowodowego (pomimo wniosków skarżącej składanych do organu).

W ocenie Sądu organ dopuścił się zatem przewlekłości w rozpoznaniu skargi na nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych. Jednocześnie przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie można bowiem inaczej ocenić postępowania, które trwało przed organem ponad 18 miesięcy, przy jednoczesnych "przerwach" w merytorycznych czynnościach organu i nie uległo zakończeniu do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie.

Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd w pkt 1 wyroku zobowiązał organ do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania z Sądu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Mając zatem na uwadze powyższe, w szczególności to, że przewlekłość w postępowaniu była nie tylko niewątpliwa, ale przede wszystkim rażąca, Sąd uznał zasadność wniosku skarżącej o przyznanie od organu sumy pieniężnej, o której mowa w

art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, wskazana przez skarżącą wysokość tej sumy jest nieuzasadniona, bowiem nie sposób uznać, by skarżąca doznała dotkliwych skutków z powodu niewydania decyzji w terminie, czy też by została jej przez to wyrządzona szkoda materialna. Z tego względu zasadne było przyznanie od organu sumy 1.000 złotych jako adekwatnej do stwierdzonego stanu przewlekłości.

Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. W pkt 3 wyroku orzeczono na art. 149 § 2 p.p.s.a. o przyznaniu skarżącej kwoty pieniężnej, w pkt 4 o zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składa się wpis od skargi w wysokości 100 złotych.