Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. W. i T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 115/19 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 11 września 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. W. i T. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 października 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 115/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie E. W. i T. S. na postanowienie z dnia 11 września 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 11 września 2019 r. została odrzucona skarga kasacyjna E. W. i T. S. od postanowienia z dnia 26 marca 2019 r. o odrzuceniu skargi.

Pismem z dnia 29 września 2019 r. skarżąca E. W. działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. S. wniosła sporządzone osobiście zażalenie na postanowienie z dnia 11 września 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zażalenie na postanowienie z dnia 11 września 2019 r. wskazał, że wniesienie zażalenia sporządzonego osobiście przez skarżącą, w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, stanowi o jego niedopuszczalności.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E. W. działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. S.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w sposób jednoznaczny wskazuje, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, że odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 175 § 2 – 3 P.p.s.a., w których określone zostały podmioty zwolnione od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

E. W. działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. S., pomimo pouczenia sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2019 r., którym odrzucona została skarga kasacyjna również sporządzona osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 2a P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał zażalenie za niedopuszczalne.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.