Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2020r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza nieważność decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. nr [...] 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. na rzecz R. R. kwotę 13.806 zł ( trzynaście tysięcy osiemset sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. orzekł o solidarnej z podatnikiem odpowiedzialności R. R. (dalej także Skarżący), jako byłego członka zarządu M. W. Spółki z o.o. w L. (dalej także Spółka), pełniącego funkcję w okresie kiedy upływał termin płatności podatku, za zobowiązanie o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, z tytułu wystawienia faktur VAT: za czerwiec 2014 r. łącznie w wysokości [...] zł oraz za należne odsetki za zwłokę wynoszące [...] zł, a także za lipiec 2014 r. łącznie w wysokości [...] zł oraz za należne odsetki za zwłokę wynoszące [...] zł.

W złożonym odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania zarzucając naruszenie: art. 116, art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 ustawy z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900).

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Organ wskazując na przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej wobec członka zarządu spółki, o których stanowi art. 116 Ordynacji podatkowej stwierdził, że zgodnie z aktem założycielskim Spółki z dnia [...] r. Rep. A nr [...] Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu M. W. Sp. z o.o. w L.. Dalej podkreślił, że nie kwestionuje przywoływanych przez Skarżącego w toku postępowania pierwszej instancji oraz w treści złożonego odwołania, dokumentów dotyczących złożenia w lipcu 2014 r. rezygnacji z pełnienia funkcji prezesa zarządu Jednakże zdaniem organu rezygnacja ta nie była skuteczna, co wyraźnie wynika z treści postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. o sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Organy podatkowe związane są powyższymi prawomocnymi rozstrzygnięciami Sądu.

Organ wyjaśnił, że rozbieżności w orzecznictwie w kwestii adresata oświadczenia woli członka zarządu o rezygnacji z pełnionej funkcji, rozstrzygnęła uchwala siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2016 r. (III CZP 89/15), zgodnie z którą oświadczenie członka zarządu spółki kapitałowej o rezygnacji z tej funkcji jest składane - z wyjątkiem przewidzianym w art. 210 § 2 i art. 379 § 2 Kodeksu spółek handlowych - spółce reprezentowanej w tym zakresie zgodnie z art. 205 § 2 lub 373 § 2 Kodeksu spółek handlowych. Rezygnacja z funkcji członka zarządu jest jednostronną czynnością prawną skuteczną z chwilą dojścia oświadczenia o rezygnacji do spółki, gdy doszło ono do wiadomości spółki w taki sposób, że mogła się ona zapoznać z jego treścią. Gdy oświadczenie trafi pod właściwy adres, dojdzie do skutku nawet jeśli Spółka, do której oświadczenie jest skierowane, nie zapoznała się z jego treścią.

Mając na uwadze powyższe, a także wiążące dla organu ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy w T. VII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w postanowieniu z dnia [...] r. sygn. akt [...], Dyrektor stwierdził, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż Skarżący skutecznie złożył rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu M. W. Sp. z o.o., dopiero w dniu [...] r. Tym samym, na dzień powstania przedmiotowych zaległości Spółki za czerwiec i lipiec 2014 r., czyli odpowiednio dzień 25 lipca oraz [...] r., pełnił funkcję jej Prezesa.

Rozpoznając kolejną z przesłanek, czyli bezskuteczność egzekucji wobec podatnika organ podał, że wobec nieuregulowania zobowiązań w podatku od towarów i usług Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne, które postanowieniem z dnia [...] r. umorzył stwierdzając w stosunku do prowadzonej egzekucji bezskuteczność o charakterze podmiotowym - nieustalony adres siedziby Spółki, brak kontaktu z przedstawicielami jej Zarządu oraz bierność w obrocie prawno-gospodarczym. Ponadto, czynności powzięte przez organ egzekucyjny oraz ustalone na ich podstawie fakty, nakazywały sądzić, że Spółka nie posiada składników majątku, z których możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji.

Przechodząc do omówienia przesłanek egzoneracyjnych, o których stanowi art. 116 Ordynacji podatkowej organ podkreślił, że w toku postępowania Skarżący nie przedstawił okoliczności zwalniających go z odpowiedzialności. Nie wykazał bowiem, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości czy wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) jak również, że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy. Potwierdza to brak stosownych wpisów w KRS oraz pismo Sądu Rejonowego w T. V Wydziału Gospodarczego z dnia [...] r. W aktach rejestracyjnych Spółki prowadzonych przez Sąd Rejonowy w T. VII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, nie stwierdzono złożonych przez Spółkę sprawozdań finansowych, co uniemożliwia bezpośrednią ocenę jej sytuacji finansowej. W związku z tym, iż Spółka nie składała bilansów, deklaracji CIT, a ostatnia deklaracja VAT złożona została w dniu [...] r., w celu ustalenia momentu właściwego do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, organ dokonał analizy dokumentów zawierających informacje o niewywiązywaniu się przez Spółkę ze swoich zobowiązań. Spółka przestała wywiązywać się ze swoich zobowiązań, a moment właściwy do ogłoszenia jej upadłości, nastąpił w dniu [...] r., kiedy to Spółka posiadała nieuregulowane zobowiązanie w podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur VAT za czerwiec 2014 r. Skoro na dzień [...] r. Spółka stała się w myśl art. 10 ustawy Prawo upadłościowe niewypłacalna, należało najpóźniej w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w Sądzie stosowny wniosek.

Zdaniem organu z zebranego materiału dowodowego wynika, że w sprawie nie zaistniała również przesłanka, wyłączająca orzekanie o odpowiedzialności osoby trzeciej, tj. wskazanie przez członka zarządu, mienia spółki pozwalającego na zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowej.

Reasumując, przedstawione w uzasadnieniu niniejszej decyzji argumenty, pozwalają w ocenie organu odwoławczego stwierdzić, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. w sposób prawidłowy zbadał przesłanki pozwalające na zgodne z art. 116 Ordynacji podatkowej orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako byłego Prezesa i jedynego członka zarządu M. W. Sp. z o.o., za zaległości w podatku od towarów i usług.

W złożonej skardze Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego wskutek błędnej interpretacji, niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania tj.:

- art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) w związku z art. 15 ust. 1, art. 17a i art. 18a ust.1 oraz art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 16 i art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wskutek nieuchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i nieprzekazania sprawy do rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. jako miejscowo właściwemu do wydania decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w wyniku czego doszło do rażącego naruszenia prawa;

- art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej wskutek wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności Skarżącego przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego podatnika M. W. Sp. z o.o. w L.;

- art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej wskutek niedostrzeżenia, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2014 r. wygasło z dniem [...] r. wskutek przedawnienia wobec czego nie ma podstaw do orzekania o odpowiedzialności Skarżącego skoro jego odpowiedzialność za takie zobowiązania ma charakter akcesoryjny;

- art. 202 § 4 i § 5 Kodeksu spółek handlowych w związku z art. 210 § 2 Kodeksu spółek handlowych oraz w związku z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wskutek przyjęcia, że domniemanie prawne wynikające z wpisów do Krajowego Rejestru Sądowego nie mogą być obalone wskutek przeprowadzenia przeciwdowodu i w konsekwencji przyjęcie, że dla oceny, czy Skarżący jako jedyny członek zarządu spółki złożył skuteczne oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu przesądzające znaczenie ma jedynie postanowienie sądu rejestrowego odmawiające wykreślenia Skarżącego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego jako członka zarządu, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarżący był członkiem zarządu podatnika w czasie gdy powstały zaległości podatkowe tego podatnika i w czasie gdy biegł termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości podatnika;

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej wskutek przyjęcia, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości podatnika M. W. Sp. z o.o. nastąpiło z winy Skarżącego, podczas gdy Skarżącemu nie można przypisać jakiejkolwiek winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości podatnika.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r.

Zdaniem Skarżącego w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika M. W. Spółki z o.o. w L. w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2014 r., nie zostały spełnione przesłanki do orzeczenia, że odpowiedzialność tę ponosi Skarżący ponieważ: o odpowiedzialności takiej orzekał w pierwszej instancji organ niewłaściwy miejscowo, decyzja wymiarowa określająca wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2014 r. wydana wobec spółki M. W. w L. nie została wprowadzona do obrotu prawnego, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2014 r. Spółki M. W. wygasło wskutek przedawnienia z dniem [...] r. Skarżący nie był członkiem zarządu spółki M. W. Spółka z o.o. w L. od dnia [...] r., a stan niewypłacalności powstał według organów dopiero w dniu [...] r. Termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości upływał w dniu [...] r., a więc w czasie gdy Skarżący nie pełnił w zarządzie Spółki żadnych funkcji. Skarżącemu, jako osobie, która przebywała w areszcie śledczym w okresie od [...] r. do [...] r. nie można było przypisać winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, jeśli stan niewypłacalności powstał w dniu [...] r. i spowodowany został nieuiszczeniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2014 r., nawet wówczas gdyby w tym okresie Skarżący był członkiem zarządu, oraz przy uwzględnieniu, że podjął działania zmierzające do umożliwienia Spółce prowadzenie prawidłowej działalności, poprzez rezygnację z pełnionej w zarządzie funkcji i przesłanie jej do Spółki, jedynego wspólnika Spółki oraz informując prokuratora o konieczności ustanowienia dla Spółki kuratora.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a przez to uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Jakkolwiek istotą sporu między stronami w niniejszej sprawie w wymiarze merytorycznym jest odpowiedzialność Skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki za jej zobowiązania w podatku od towarów i usług, to w pierwszym rzędzie należy odnieść się do kwestii właściwości Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. do orzekania o odpowiedzialności byłego członka zarządu w stanie faktycznym niniejszej sprawy, której skutki dla tej sprawy są najdalej idące.

Jak wynika z akt sprawy (por. k. 249, 249v. akt admin.), na co wskazano w skardze, w dniu [...] r. doszło do zmiany siedziby M. W. Sp. z o.o. z T. na L.. W związku z powyższym Skarżący stwierdził, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. nie był właściwy do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki. Powołał się przy tym na art. 17a Ordynacji podatkowej, który przewiduje, że organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta. Biorąc pod uwagę, że art. 18a § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w przypadku, gdy po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b.

Organ odwoławczy odnotował wprawdzie powyższą okoliczność zmiany siedziby Spółki, stwierdził jednak, że nie ma ona wpływu na ustalenie właściwości miejscowej organu prowadzącego kontrolę oraz postępowanie podatkowe wobec Spółki. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że właściwości miejscowej w stosunku do M. W. Sp. z o.o., nie ustalano na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tylko w oparciu o przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: "u.p.t.u."), w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. Zgodnie z treścią uregulowań art. 3 u.p.t.u., dla celów rozliczania podatku od towarów i usług, właściwym dla podatnika organem podatkowym jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ powołał się także na art. 27 ustawy z dnia [...] r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1649), który stanowi, że postępowania podatkowe, kontrole podatkowe, czynności sprawdzające oraz inne sprawy podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług, rozpoczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, podlegają załatwieniu przez naczelników urzędów skarbowych właściwych w zakresie podatku od towarów i usług na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej nowelizacji. Uzasadnienia swojego stanowiska organ odwoławczy upatruje także w art. 18b Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r.), zgodnie z którym organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej pozostają właściwe w sprawie, której to postępowanie lub kontrola dotyczy, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na gruncie cytowanego przepisu art. 18b Ordynacji podatkowej w zestawieniu z jego nowym brzmieniem (od [...] r.) oraz powołanym orzecznictwem uznał, że "sprawy" w rozumieniu tego przepisu: jedna, dotycząca określenia Spółce wysokości zobowiązań w podatku VAT i druga dotycząca odpowiedzialności osoby trzeciej za te zobowiązania nie są sprawami zupełnie odrębnymi i niezależnymi. W związku z tym organ odwoławczy przyjął, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. jako właściwy do przeprowadzenia kontroli i postępowania podatkowego na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.t.u. w zw. z art. 27 ust. 1 nowelizacji Ordynacji podatkowej był także właściwy do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki.

W ocenie Sądu stanowisko prezentowane przez organ nie znajduje uzasadnienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest (powołany też w skardze) pogląd, który zakłada m.in., że "treść art. 18b Ordynacji podatkowej nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że organ właściwy w dniu wszczęcia kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego pozostaje właściwy także w innych sprawach związanych z przedmiotem kontroli lub postępowania podatkowego, np. w sprawach dotyczących odpowiedzialności osób trzecich itp., również wówczas, gdy wystąpiły zdarzenia powodujące zmianę właściwości miejscowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że art. 18b Ordynacji podatkowej stanowi o ciągłości właściwości "w sprawie, której postępowanie lub kontrola dotyczy". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie przyjmuje się, że pojęcie "sprawy" zostało w tym przepisie użyte w znaczeniu materialnym, czyli z uwzględnieniem elementów podmiotowych i przedmiotowych danego stosunku podatkowego, a więc tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków tego stosunku oraz treści wynikających z niego praw i obowiązków, a także jego podstawy prawnej i faktycznej. Wskazuje się, że przepis ten dotyczy postępowania będącego w toku (...). Niewątpliwie w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki występował inny podmiot niż w postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, inny był też przedmiot stosunku podatkowego, inna była podstawa prawna i faktyczna. Są to zupełnie odrębne od siebie postępowania. Nie ma więc żadnych podstaw prawnych, by twierdzić, że postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki jest kontynuacją postępowań prowadzonych wcześniej wobec Spółki" (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2426/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – wraz z powołanym orzecznictwem).

W świetle powyższego należy przyjąć, że zmiana siedziby Spółki z T. na L. doprowadziła, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, do sytuacji, w której organem miejscowo właściwym do prowadzenia postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe Spółki był Naczelnik Urzędu Skarbowego w L..

Oznacza to, że zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej przewidujący obowiązek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji z uwagi na wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości.

Ponadto mając na uwadze, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) mając na względzie art. 135 p.p.s.a. stwierdził jej nieważność.

W tym stanie rzeczy wobec uwzględnienia najdalej idącego zarzutu skargi w istocie rzeczy nie zachodzi potrzeba odnoszenia się do pozostałych jej zarzutów.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził nieważność decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

L. Kleczkowski T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz