Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia NSA Jerzy Krupiński Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nabycia własności nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącego P. B. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. B., reprezentowanego przez pełnomocnika - radcę prawnego M. C., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], odmawiającą nieodpłatnego nabycia przez P. B. prawa własności gruntu położonego w O. przy ul. [...], stanowiącego działkę nr A k.m. [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż odmowa uwzględnienia wniosku złożonego przez P. B. w dniu 20 października 2002 r. nastąpiła w oparciu o przepis art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209), wobec ustalenia, że wnioskodawca nie posiadał prawa użytkowania wieczystego w dacie 26 maja 1990 r., gdyż prawo to nabył na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], o stwierdzeniu nabycia spadku po R. B., zmarłym w dniu 5 stycznia 1996 r.

W odwołaniu P. B. podnosił, że jako spadkobierca pierwotnego użytkownika wieczystego jest objęty zakresem ustawy z dnia 26 lipca 2001 r.

Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, przedstawił interpretację tego przepisu, powołując i podzielając wyrażany w doktrynie pogląd, że następcą prawnym, który może ubiegać się o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości, będzie tylko taka osoba, która po dniu 24 października 2001 r. nabyła prawo użytkowania wieczystego od osób, które kwalifikowały się do wystąpienia o przekształcenie.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że brak jest tożsamości osób, skoro P. B., który był użytkownikiem wieczystym w dniu 24 października 2001 r., nie posiadał tego prawa w dniu 26 maja 1990 r., gdyż przysługiwało ono wówczas jego ojcu – R. B., a zatem nie może skutecznie ubiegać się o nieodpłatne nabycie przedmiotowej działki gruntu na mocy powołanej ustawy.

We wniesionej na powyższą decyzję skardze P. B. zakwestionował wyrażone przez organy obydwu instancji stanowisko dotyczące tożsamości osoby użytkowania wieczystego w dwóch granicznych datach, argumentując, że nie może być mowy o tożsamości osób w sytuacji gdy mowa o prawach podmiotowych następców prawnych. Wywodził, że poglądowi prezentowanemu przez organy przeczą zarówno ratio legis ustawy, która miała objąć jak najszerszy krąg podmiotów, jak i zakres praw podmiotowych osoby fizycznej powstałych w wyniku prostego przejęcia spadku (art. 922 i nast. k.c.). Wskazał, że następca prawny (spadkobierca) wchodzi w ogół praw nabytych i przyszłych spadkodawcy i z tego względu służy mu to samo prawo podmiotowe do nieodpłatnego prawa własności. Poza tym, powołując wchodzącą w życie z dniem 16 lipca 2003 r. nowelę do ustawy z dnia 26 lipca 2001 r., podniósł, że zapis o następcach prawnych został wprowadzony jedynie dla jasności i przejrzystości regulacji prawnej, gdyż zamiarem ustawodawcy jest przyznanie tych samych praw zarówno żyjącym użytkownikom wieczystym, jak i ich następcom prawnym.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podając dodatkowo, że wprowadzone po nowelizacji brzmienie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. nie zmienia w niczym przedstawionej i przyjętej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy rozważenia wymaga, czy organy obydwu instancji - orzekając o odmowie przyznania własności nieruchomości - w świetle przywołanych przez siebie przepisów, orzekły nie sprzecznie z obowiązującym w tym zakresie prawem.

Dokonana pod tym kątem kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że nie odpowiadają one wymogom prawa.

Z punktu widzenia legalności zaskarżonej decyzji i płynącego stąd obowiązku oceny według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, należało w pierwszym rzędzie stwierdzić, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są powołane przez organy przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.), zwanej dalej ustawą, które weszły w życie z dniem 24 października 2001 r.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organy obydwu instancji, w osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz.U. Nr 46, poz. 340 ze zm.) zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne, przysługuje roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa użytkowania wieczystego (ust. 1). Na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, a także osoby fizycznej będącej jej następcą prawnym, złożony nie później niż w ciągu roku od dnia wejścia w życie ustawy, starosta - w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa lub przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego - w odniesieniu do nieruchomości będącej jej własnością, wydaje decyzję o nabyciu prawa własności nieruchomości (ust. 2).

Z treści art. 1 ust. 1 ustawy wynika, że przepis ten określa krąg podmiotów uprawnionych do skorzystania z dobrodziejstwa ustawy, polegające na żądaniu nieodpłatnego nabycia prawa własności. Uprawnienie to (zwane w ustawie roszczeniem), przysługuje wyłącznie osobom fizycznym, którym w dwóch datach granicznych tj. w dacie 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy tj. 24 października 2001 r. przysługiwało prawo wieczystego użytkowania określonej nieruchomości.

W tym kontekście należy ocenić sytuację prawną osoby, która w drodze spadkobrania weszła w miejsce użytkownika wieczystego, któremu prawo to przysługiwało w dniu 26 maja 1990 r., a który zmarł przed dniem 24 października 2001 r.

Według prawa polskiego dziedziczenie jest sposobem nabycia praw i obowiązków majątkowych na zasadach następstwa pod tytułem ogólnym. Przesądza o tym przepis art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego, zwanego dalej K.c., stanowiący, że prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na spadkobierców.

Przepis ten zawiera zasadę sukcesji uniwersalnej (zwanej również sukcesją generalną lub sukcesją pod tytułem ogólnym), polegającej na bezpośrednim przyznaniu spadkobiercy prawa do kontynuacji praw majątkowych przysługujących spadkodawcy. Sukcesję uniwersalną, będącą instytucją wyjątkową i dopuszczalną tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych prawem (poza dziedziczeniem z art. 922 K.c. np. również nabycie spadku na skutek umowy stosownie do art. 1053 K.c.) należy odróżnić od sukcesji singularnej (pod tytułem szczególnym), mającej miejsce wówczas, gdy przedmiotem sukcesji jest jedno lub więcej konkretnych praw.

Istota sukcesji generalnej polega na tym, że na spadkobiercę przechodzą jednocześnie prawa i obowiązki wynikające ze stosunków prawnych, w jakich uczestniczył spadkodawca. W doktrynie prawa spadkowego ugruntowany został pogląd, że spadkobierca wstępuje również w sytuacje prawne spadkodawcy. Pojęcie sytuacji prawnej wiąże się z sukcesywną realizacją elementów stanu faktycznego niezbędnych do wywołania określonego skutku prawnego. Jeśli tylko niektóre z nich zostały zrealizowane do dnia śmierci spadkodawcy, a pozostałe spełnione zostaną po jego śmieci, to wynikłe stąd skutki prawne działać będą w stosunku do spadkobiercy (por. J. Piątowski (w:) System prawa cywilnego pod red. W. Czachórskiego, tom IV Prawo spadkowe, Wyd. Ossolineum, Wrocław – Warszawa - Kraków – Gdańsk - Łódź 1986, str. 67).

W świetle powyższego należy uznać, że wynikający z art. 1 § 1ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości skutek prawny w postaci roszczenia o nieodpłatne nabycie własności nieruchomości odnosi się nie tylko do dat granicznych ale i do stosunkowo długiego, bo jedenastoletniego okresu zawartego pomiędzy nimi. Dla osób, będących użytkownikami wieczystymi w dacie początkowej, rozpoczął się niewątpliwie bieg okresu skutkującego uprawnieniem wynikającym z powołanej ustawy. W razie zgonu tych osób przed drugą z dat granicznych powstawała sytuacja, w której realizacja drugiego elementu stanu faktycznego nastąpiła po ich śmierci, zatem skutki prawne mogą działać wobec ich spadkobierców, będących kontynuatorami ich praw z tytułu sukcesji generalnej.

Roszczenie o nieodpłatne nabycie własności nieruchomości w trybie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.) przysługiwać powinno spadkobiercom tych osób fizycznych, które w dniu 26 maja 1990 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości i zmarły przed dniem wejścia w życie tej ustawy, jeśli spadkobiercy ci byli użytkownikami wieczystymi w dniu 24 października 2001 r.

Z przedstawionych wyżej względów zgodzić należy się z argumentami podniesionymi w skardze przez pełnomocnika skarżącego, że sukcesja generalna, wynikająca z powołanego wyżej przepisu art. 922 § 1 K.c., stworzyła po stronie spadkobierców uprawnienie do żądania ustalenia prawa majątkowego w postaci własności nieruchomości będących przedmiotem użytkowania wieczystego. Odmienne stanowisko prowadziłoby do wyeliminowania uprawnień płynących z ustawy w odniesieniu do wszystkich osób, które nie dożyły daty wejścia w życie tej ustawy, które to uprawnienia należy zakwalifikować jako uprawnienia majątkowe.

Analogiczny pogląd, sprowadzający się do przyznania warunków do uzyskania roszczenia o nabycie prawa własności nieruchomości spadkobiercom będących z mocy prawa kontynuatorami praw przysługujących spadkodawcom w zakresie użytkowania wieczystego, wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 754/04 oraz z dnia 29 listopada 2004, sygn. akt OSK 804/04 – niepublik.). W uzasadnieniu prezentowanego stanowiska wskazywano na cel ustawy, jakim było stworzenie warunków do nieodpłatnego nabycia prawa własności dla możliwie szerokiego kręgu osób, na co wskazują kolejno przeprowadzane nowelizacje ustawy. Poza tym słusznie podkreślono, że nieracjonalnym byłoby gorsze traktowanie na gruncie ustawy spadkobierców użytkownika wieczystego, który zmarł w przededniu jej wejścia w życie od następców prawnych, którzy nabyli to prawo po dniu wejścia w życie ustawy. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że taka sytuacja zachodziłaby gdyby przyjąć prezentowane w niniejszej sprawie przez organy stanowisko dotyczące tożsamości osoby użytkownika wieczystego w dwóch datach granicznych określonych ustawą.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w pierwszej dacie granicznej tj. w dniu 26 maja 1990 r. prawo użytkowania wieczystego działki gruntu nr A położonej przy ul. [...] w O. przysługiwało R. B., który zmarł w dniu 5 stycznia 1996 r., a jego syn – P. B. stał się jego spadkobiercą i był użytkownikiem wieczystym w dniu 24 października 2001 r., a zatem – w świetle przedstawionych wyżej rozważań - skarżącemu co do zasady powinno przysługiwać roszczenie o nabycie prawa własności nieruchomości w trybie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. w części, jaka przysługiwała jego spadkodawcy.

Oceniając nadal istnienie po stronie skarżącego prawa do roszczenia o nabycie prawa własności nieruchomości nie sposób nie dostrzec istotnej okoliczności, a mianowicie faktu, że w odniesieniu do działki nr A zmarły R. B. na podstawie umowy z dnia 28 lutego 1968 r. był jej współużytkownikiem wieczystym na prawach wspólności ustawowej z żoną – G. B. Po śmierci R. B. w jego prawa dotyczące użytkowania wieczystego wstąpiły w drodze dziedziczenia dzieci: P. B. oraz R. W., a nadto żona – G. B. w częściach wynoszących po 1/6, co stwierdzone zostało postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...], sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku. G. B. zachowała poza tym przysługujące jej od roku 1968 prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do 3/6 części nieruchomości. Istniejące pomiędzy G. B., R. W. oraz P. B. współużytkowanie wieczyste działki nr A zostało zniesione w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 10 kwietnia 2000 r., Rep. [...], na mocy którego P. B. stał się wyłącznym użytkownikiem wieczystym działki nr A.

Odnosząc się do tego stanu faktycznego stwierdzić przede wszystkim przyjdzie, że stosownie do art. 233 K.c. granicami, które określają treść użytkowania wieczystego są przepisy ustawy, zasady współżycia społecznego oraz postanowienia umowy o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste. Szczególny rodzaj nabycia użytkowania wieczystego może być następstwem obowiązującej małżonków wspólności majątkowej. Użytkowanie wieczyste nabyte przez jedno z małżonków w czasie obowiązywania ustroju wspólności i stanowiące dorobek w rozumieniu przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nawet jeśli tylko ten małżonek został wpisany w księdze wieczystej, podlega przepisom o małżeńskiej wspólności majątkowej. Z tego względu nabyte przez małżonka prawo staje się z chwilą jego nabycia użytkowaniem wspólnym, a współmałżonek jest współuprawnionym w zakresie wykonywania praw i obowiązków wynikających ze stosunku prawnego użytkowania wieczystego. Na treść użytkowania wieczystego składa się również uprawnienie do rozporządzania przez użytkownika wieczystego przysługującym mu prawem.

Z przepisów art. 233 i 237 K.c. oraz art. 27 zd. 2 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) wynika, iż prawo użytkowania wieczystego może być przeniesione w drodze czynności prawnej na inną osobę tak jak prawo własności, z tym zastrzeżeniem, że do skuteczności przeniesienia tego prawa w drodze umowy konieczny jest wpis do księgi wieczystej. Wpis ten ma charakter konstytutywny, co podkreślano wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała z dnia 9 marca 1995 r., sygn. akt III CZP 149/94 - PS z 1995 r., nr 10, str. 101, postanowienie z dnia 5 lipca 2001 r., sygn. akt II CKN 1220/00 - OSP z 2002 r., nr 9, poz. 123), a także Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 29 maja 2002 r., sygn. akt I SA 2683/00, System Informacji Prawnej LEX nr 82657). Te same zasady dotyczą niewątpliwie również przeniesienia udziału w prawie użytkowania wieczystego.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w doktrynie ugruntowany został pogląd, że prawo użytkowania wieczystego jest prawem pośrednim między prawem własności a prawami rzeczowymi ograniczonymi (ograniczonym prawem użytkowania), przy czym instytucja ta zbliżona jest do prawa własności. Z tego względu w kwestiach interpretacyjnych należy sięgać do przepisów dotyczących treści wykonywania własności (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1968 r., sygn. akt III CZP 98/68 - OSNCP z 1969, nr 11, poz. 108 oraz wyrok z dnia 17 stycznia 1969 r., sygn. akt III CRN 360/68 - OSNCP z 1969, nr 12, poz. 222, a także J. Ignatowicz (w:) System prawa cywilnego pod red. W. Czachórskiego, tom II Prawo własności i inne prawa rzeczowe, Wyd. Ossolineum, Wrocław – Warszawa – Kraków - Gdańsk 1977, str. 552 i nast.).

Przepisy kodeksu cywilnego oraz ustaw szczególnych nie zawierają natomiast regulacji dotyczących zniesienia współużytkowania wieczystego nieruchomości, zatem stosując odpowiednio przepisy dotyczące zniesienia współwłasności (art. 210 K.c.) należy stwierdzić, że ze zniesieniem współużytkowania wieczystego nieruchomości łączy się przeniesienie tego użytkowania lub udziałów we współużytkowaniu wieczystym, a celem postępowania o zniesienie współużytkowania jest nowe ukształtowanie tego prawa poprzez odebranie mu cech wspólności.

W świetle powyższego jednym ze sposobów zniesienia współużytkowania wieczystego może być (analogicznie jak przy zniesieniu współwłasności) przeniesienie na rzecz jednego ze współużytkowników udziałów przez pozostałych współużytkowników. W istocie dochodzi zatem po stronie tego użytkownika wieczystego do rozszerzenia prawa użytkowania wieczystego przysługującego mu w stosunku do tej samej nieruchomości.

Odnosząc powyższe uwagi do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 26 lipca 2001 r. należy przyjąć, że treść przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.) nie uzasadnia wyłączenia z kręgu uprawnionych do roszczenia o nabycie własności nieruchomości takich osób, które w dniu 26 maja 1990 r. były współużytkownikami wieczystymi nieruchomości, natomiast w okresie od tej daty do dnia 24 października 2001 r. doszło do rozszerzenia wielkości posiadanego przez nie udziału w użytkowaniu wieczystym w ten sposób, że na skutek umowy zniesienia współużytkowania wieczystego osoby te stały się użytkownikami wieczystymi całej nieruchomości.

W przedmiotowej sprawie R. B. w dacie początkowej tj. w dniu 26 maja 1990 r. w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej był współużytkownikiem wieczystym działki nr A w części wynoszącej 50%, a P. B., który jako spadkobierca wstąpił w jego prawa i w okresie pomiędzy datami granicznymi określonymi ustawą z dnia 26 lipca 2001 r. w drodze rozporządzenia pomiędzy współuprawnionymi na mocy umowy z dnia 10 kwietnia 2000 r. (uwidocznionej wpisem w księdze wieczystej dokonanym w dniu 2 sierpnia 2000 r., na podstawie wniosku z dnia 17 kwietnia 2000 r.), poszerzył zakres uprawnień przysługujących zmarłemu ojcu, stając się wyłącznym użytkownikiem wieczystym całej nieruchomości.

Powyższe okoliczności uzasadniają, w ocenie Sądu, uznanie, że po stronie P. B. spełnione zostały warunki do uzyskania roszczenia o nabycie prawa własności nieruchomości w drodze ustawy, skoro stwierdzone wpisem w księdze wieczystej prawo użytkowania wieczystego całej nieruchomości przysługiwało skarżącemu w drugiej dacie granicznej tj. w dniu 24 października 2001 r.

Ze wskazanych wyżej względów należało stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z naruszeniem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.), przy czym naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uchylono zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 135 wskazanej ustawy uchylono decyzję pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie drugim wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).